ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η έκπληξη του Αλί Μπιράντ

Τίποτα δεν γίνεται ξαφνικά. Όλα έχουν τη δυναμική τους, έστω υπόγεια και
δυσδιάκριτη. Η θεαματική πρόοδος στο Κυπριακό δεν θα μπορούσε να ξεφύγει απ’
αυτόν τον κανόνα.

Κληρίδης – Ντενκτάς. Από τη συνάντηση του 1968 έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι

Πριν από λίγο καιρό, ο γνωστός τούρκος δημοσιογράφος Μεχμάτ Αλί Μπιράντ
παρουσίασε στο κανάλι CNNTurk ένα ρεπορτάζ που είχε κάνει με ελληνοκύπριους
φοιτητές. Πολλοί τηλεθεατές τον συνεχάρησαν και του ζήτησαν να κάνει το ίδιο
με την άλλη πλευρά. Πήγε λοιπόν στο Πανεπιστήμιο της Μέσης Ανατολής, στην
κατεχόμενη Αμμόχωστο. Στους τούρκους φοιτητές επέτρεψε να είναι παρόντες μόνον
ως θεατές ­ σε τελευταία ανάλυση, όταν τελειώσουν τις σπουδές τους θα
επιστρέψουν στην Τουρκία. Εκείνος ήθελε να ακούσει τους τουρκοκύπριους. Και
αυτά που του είπαν τον κατέπληξαν.

Ο Αλί Μπιράντ δεν περίμενε να συναντήσει τόσο οργισμένους ανθρώπους.
Οργισμένους με την πολιτική της Τουρκίας, οργισμένους με την κακή οικονομική
κατάσταση, απογοητευμένους από την έλλειψη προοπτικών. Δεν ήταν αχάριστοι οι
συνομιλητές του: οι πατεράδες και οι παππούδες πολλών απ’αυτούς πολέμησαν κατά
των Ελλήνων, κάποιοι έχασαν τις πόλεις τους. Οι φοιτητές όμως είναι νέοι, και
ως νέοι είναι ανυπόμονοι. Οι συγκρούσεις του ’63-’64 δεν τους ενδιαφέρουν. Τα
υποτιθέμενα σχέδια κάποιας «Ένωσης» δεν έχουν καμιά θέση στην καθημερινότητά
τους. Η προοπτική ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τους φοβίζει.
Δεν θεωρούν τους Έλληνες εχθρούς τους. Είναι μάλιστα έτοιμοι, αν η κατάσταση
χειροτερέψει, να ζητήσουν ελληνικό διαβατήριο, πολλοί το έχουν κάνει ήδη. Όταν
ο δημοσιογράφος τους ρώτησε ποια λύση του Κυπριακού θεωρούν καλύτερη, η
απάντηση που έλαβε ήταν: «Λίγη σημασία έχει ποια θα είναι, αρκεί να υπάρξει
λύση».

Είναι αλήθεια πως οι περισσότεροι τουρκοκύπριοι φοιτητές δεν θέλουν να χάσει η
Τουρκία το καθεστώς της εγγυήτριας δύναμης. Αυτό είναι όμως ένα από τα λίγα
σημεία συμφωνίας τους με την επίσημη τουρκική πολιτική. Κάποια στιγμή σηκώθηκε
ένας φοιτητής από την Τουρκία, και τους είπε: «Το καλύτερο για σας θα είναι να
ενταχθεί η Βόρεια Κύπρος στην Τουρκία. Ο πρόεδρος Ντενκτάς θα γίνει νομάρχης,
ο πρωθυπουργός Ερογλού θα γίνει δήμαρχος, κι όλα τα προβλήματα θα λυθούν».
Μόνο που δεν του έριξαν γιαούρτια. Βαρεθήκαμε να εξαρτώμαστε από τις εντολές
και τα χρήματα της Τουρκίας, του είπαν. Ο Αλί Μπιράντ δεν πίστευε στ’ αυτιά
του.

Πήρε, λοιπόν, τις σημειώσεις του και πήγε στον Ντενκτάς. Του μετέφερε αυτά που
άκουσε, κι εκείνος ­ ω, του θαύματος! ­ συμφώνησε ότι κάτι δεν πάει καλά.
Κάπου έχουμε κάνει λάθος, του είπε. Η απουσία διαλόγου και επαφής με τους
νέους είναι κακό πράγμα, και επικίνδυνο. Γι’ αυτό σας λέω, καταλήγει ο Αλί
Μπιράντ στο άρθρο του, στη «Χουριέτ». Μη θυμώνετε με τους
τουρκοκύπριους φοιτητές. Ούτε μ’ εμένα, που μεταφέρω τους φόβους και τις
αγωνίες τους. Κάτι κινείται εκεί πέρα. Κάτι καλό πάει να γίνει.

Το περίεργο είναι ότι το κατάλαβε και ο Ντενκτάς.