Μην ξεχάσετε να σώσετε τον πλανήτη!

Εδώ είμαστε λοιπόν. Βυθιζόμαστε θεωρητικά στην καταδίκη και τη θλίψη,
παρακολουθώντας τις εικόνες με τις βόμβες στις τηλεοράσεις μας, περιμένοντας
την ύφεση να μας δαγκώσει, όλα αυτά όμως σε μια θαυμάσια έκρηξη λιακάδας, λες
και τα στοιχεία της φύσης κάνουν το παν για να μας εμψυχώσουν.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, αντί να παγιδευτούμε στους ψυχρούς ανέμους της
οικονομικής καθόδου και της εσωτερικής προδοσίας, όπου κι αν κοίταζες έβλεπες
ανθρώπους με πουκάμισα να περπατούν, να κάθονται έξω και να πίνουν καφέ ή να
παρακολουθούν τα παιδιά τους να παίζουν με τις λάσπες στα πάρκα.

Ναι, μόλις έληξε ο πιο θερμός Οκτώβριος και, όπως πάντα, το αεράκι έμοιαζε να
τονώνει τα κέφια των ανθρώπων, καθώς αντιδρούσαν ακόμη στα πανωφόρια. Αν ο
Τόνι Μπλερ ανησυχεί για την εμπιστοσύνη του κοινού, σε αυτόν τον υπέροχο
καιρό, θα έπρεπε να σκεφτεί πώς θα είναι όταν θα μας τυλίξουν οι αέρηδες του
Δεκεμβρίου.

Είναι ακριβώς ο καιρός που δίνει στην κλιματολογική αλλαγή καλό όνομα. Όταν
όμως λογικεύομαι κάποια στιγμή, γνωρίζω, είναι αλήθεια, ότι η αισιοδοξία μου
για την αλλαγή στο κλίμα είναι άστοχη. Θα πρέπει να συγκεντρωθώ στις πλημμύρες
και τις θυελλώδεις βροχές που συμβαίνουν όλο και πιο συχνά καθώς το κλίμα
αλλάζει στη Βρετανία. Ή πέρα από τις ακτές μας. Γιατί οι πιο έντονες
επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη δεν θα πέσουν ακριβώς ή μόνο στα
κεφάλια μας. Το φαινόμενο που φαίνεται τόσο αθώο όταν κοιτάζω έξω από το
παράθυρό μου, ήδη δείχνει το κακό του πρόσωπο σε άλλα σημεία του κόσμου.

Ένα από τα πιο ανησυχητικά πράγματα στο θέμα της κλιματολογικής αλλαγής είναι
η δυσκολία στο να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα και στοιχεία. Οι επιστήμονες
διστάζουν να κάνουν συγκεκριμένες προβλέψεις για συγκεκριμένες περιοχές. Σε
μια έκθεση που επιχειρείται να γίνει πρόβλεψη για μεμονωμένες χώρες (Tyndall
Centre For Climate Change Research), αναφέρεται ότι στο Αφγανιστάν και στις
γύρω του χώρες, οι θερμοκρασίες είναι πιθανό να ανεβούν πιο γρήγορα απ’ ό,τι
στα περισσότερα άλλα μέρη του κόσμου. Είναι ένα εφιαλτικό σενάριο, κυρίως
επειδή το Αφγανιστάν και τα γειτνιάζοντα με αυτό κράτη αντιμετωπίζουν εδώ και
τρία χρόνια μεγάλη ξηρασία. Υπήρχαν πέντε εκατομμύρια πεινασμένοι άνθρωποι στο
Αφγανιστάν πριν από τις 11 Σεπτεμβρίου, και οι γύρω χώρες, μεταξύ των οποίων
το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν, κοιτάζουν ήδη κατά πρόσωπο τον λιμό.

Ο Τόνι Μπλερ μίλησε με αισιοδοξία για τη νέα παγκόσμια τάξη που θα αναδυθεί
από τις στάχτες της παλιάς, όταν οι βόμβες διασποράς σταματήσουν να πέφτουν
και οι πρόσφυγες επιστρέψουν. Δεν έχουμε αντιληφθεί και μεγάλη φασαρία από τον
Μπους, να θέλει να επανασυνδεθεί με τη διεθνή κοινότητα, έστω σε ένα ακόμη
θέμα, πέραν της διεξαγωγής πολέμου. Απ’ όσα γνωρίζουμε, η θέση του, όπως τη
θυμόμαστε τον Μάρτιο του 2001, δεν έχει αλλάξει. Τότε σκεφτόταν ότι αφορά μόνο
τα άβουλα όντα, και ότι τα μεγάλα παιδιά πρέπει να συνεχίσουν με τον ίδιο
τρόπο, υπερχρεώνοντας τον πλανήτη και καταβροχθίζοντας βενζίνη. Ήταν απόφαση
του Μπους, όπως όλοι ξέρουμε, να εγκαταλείψει το Πρωτόκολλο του Κιότο τον
Μάρτιο του 2001, γεγονός που σχεδόν κατέστρεψε τη διεθνή δράση όσον αφορά στη
μείωση των εκπομπών επιβλαβών για το περιβάλλον αερίων. Και παρά τη συζήτηση
στα μέσα ενημέρωσης από τις 11 Σεπτεμβρίου για τερματισμό του αμερικανικού
απομονωτισμού, ο Μπους δεν έχει δείξει να θέλει να επανεισάγει την Αμερική στο
πλαίσιο αυτού ή όποιου άλλου διεθνούς περιβαλλοντικού ή ανθρωπιστικού
προγράμματος.

Αυτές τις ημέρες συναντώνται στο Μαρακές εκπρόσωποι κυβερνήσεων και προσπαθούν
να διευθετήσουν τις λεπτομέρειες, οριστικοποιώντας τη συμφωνία της Βόννης, που
ακολούθησε εκείνη του Κιότο. Δεν θα ήταν καλό σημάδι, ότι οι Ηνωμένες
Πολιτείες είναι έτοιμες να αποτελέσουν μέρος της διεθνούς συναίνεσης για την
ειρήνη, αν αποφάσιζαν να επανενταχθούν στις διαπραγματεύσεις;

Όμως, μην κρατάτε την αναπνοή σας. Είναι απίθανο να συμβεί. Εσείς βγείτε έξω
και απολαύστε τις τελευταίες λιακάδες. Έπειτα από όλα αυτά, οι προβλέψεις δεν
είναι ευοίωνες, και ένας ακόμη βρετανικός χειμώνας είναι προ των θυρών.