Ρετσίνα και παλιές αναμνήσεις στου Καρανταμπάνη

Ο φίλος μου ο Βαγγέλης και η γυναίκα του η Λίτσα μιλούσαν με θαυμασμό και
αγάπη για τους παλιούς μπουζουξήδες, αυτούς τους σπουδαίους σολίστες και
αυτοδίδακτους μουσικούς, που σήκωσαν όλο το βάρος του ρεπερτορίου στο λαϊκό
τραγούδι, τη 15ετία 1950-1965. Η μουσική που ακούμε, στα μεγάλα τραγούδια
Βαμβακάρη, Τσιτσάνη, Μητσάκη, Χιώτη, Καλδάρα και άλλων λαϊκών συνθετών,
παίζεται από αυτούς τους αφανείς ήρωες του πάλκου και της δισκογραφίας. Και
θυμηθήκαμε μαζί με τον Βαγγέλη Αρναουτάκη τα ονόματα των δεξιοτεχνών,
Στεργίου, Τσιμπίδη, Σταματίου, Αγγέλου, Ευσταθίου, Μακρυλάκη, Παπαδόπουλου,
Καρνέζη, Λεμονόπουλου και τόσων άλλων.

Μέσα στο κουτούκι του Τάκη Καρανταμπάνη, στους Κουκουβάουνες, πίνουμε ρετσίνα
και ακούμε κλασικά λαϊκά τραγούδια όση ώρα συζητούμε για τους πρωτομάστορες
του λαϊκού ήχου και της μελωδίας. Στη συντροφιά ήρθε και ο Θανάσης, ένας
παλιός φίλος του ιδιοκτήτη της ταβέρνας, Τάκη Καρανταμπάνη. Και η κουβέντα με
τη ρετσίνα ξύπνησε παλιές αναμνήσεις.

Ο πλούτος των αναμνήσεων ξαναζεί και σήμερα στο κουτούκι του Καρανταμπάνη. Ο
Θανάσης με τον Τάκη ήταν οικογενειακοί φίλοι. Χρόνια ολόκληρα οι πατεράδες
τους ήταν και αυτοί φίλοι και είχαν την ίδια δουλειά. Ήταν αμαξάδες
(αραμπατζήδες) και έκαναν αγώγια, γιατί τότε χρησιμοποιούσαν αυτά τα
συγκεκριμένα μέσα για τη διακίνηση εμπορευμάτων. Όταν ξεφόρτωναν μετά τα
αγώγια, οι δύο φίλοι αμαξάδες ξεσήκωναν ολόκληρη την περιοχή, όταν έβαζαν τα
άλογά τους να παρατρέξουν στους χωματόδρομους της Ιωνίας και της Φιλαδέλφειας.
Το σημερινό κουτούκι της οδού Άρτης 29 ήταν μια παλιά παράγκα που είχε στήσει
πριν από 40 χρόνια ο Κώστας Καρανταμπάνης και πουλούσε κρασί από τα είκοσι
βαρέλια του (χίλιες διακόσιες οκάδες το καθένα). Η αποθήκη κρασιού σιγά σιγά
εξελίχθηκε σε ταβερνάκι, με πελάτες φίλους, γείτονες και γενικώς ανθρώπους της
περιοχής. Όταν έφυγε από τη ζωή ο Κώστας Καρανταμπάνης, ο γιος του, Τάκης, και
η σύζυγος του τελευταίου, Χαρίκλεια, κράτησαν το κουτούκι έτσι, παραδοσιακό,
όπως λειτουργούσε παλιά. Έχουν κατορθώσει να δημιουργεί τόση γοητεία ο
διάκοσμος όταν μπαίνεις στη μικρή αίθουσα, που έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεται
σε ένα μικρό λαογραφικό μουσείο.

Και τι δεν έχει: Παλιά βαρέλια, ηλεκτρόφωνο. Ένα ραδιόφωνο του ’50, Sada. Μια
παλιά ραπτομηχανή Σίνγκερ. Μπακίρια, όμορφα γυαλισμένα. Δέρματα άγριων ζώων.
Μια μπατανία μικρασιάτικη, με παραστάσεις κεντημένες από παλιές προσφυγοπούλες
της Νέας Ιωνίας. Κανάτια και στάμνες από τη Σέριφο. Πιθάρια, κολοκύθες με
ζωγραφιές. Τροκάνια από πρόβατα. Καντάρι και ζυγαριές «για να ζυγίζουν τις
ψυχές και τις καρδιές», όπως λέει χαρακτηριστικά ο ιδιοκτήτης, Τάκης
Καρανταμπάνης. Επίσης, περισσότερα από 50 κάδρα με φωτογραφίες από όλη την
Ελλάδα. Κρεμασμένα πολλά ταγάρια και στην άκρη ένας παλιός αργαλειός. Και
ακόμη: Λαϊκή ζωγραφική στους τοίχους από τον πλανόδιο ζωγράφο Μάριο και τη
Χαρίκλεια Καρανταμπάνη. Στο κέντρο της αίθουσας, για φυσική θέρμανση, μια
σόμπα με καυσόξυλα. Η κουζίνα της κυρίας Χαρίκλειας και οι σπεσιαλιτέ που
σερβίρει με τον Τάκη Καρανταμπάνη ή τον «Βίκινγκ» των Κουκουβάουνων, όπως τον
ξέρουν οι πελάτες, είναι απλή. Ανατολίτικη και ελληνική: Σουτζουκάκια
σμυρναίικα σπέσιαλ, σπλήνα γεμιστή, γαρδούμπα, μπακαλιάρος σκορδαλιά,
λαχανίδες βραστές, φάβα, μαριδάκι, γόπες, καλαμάρι γεμιστό, τας-κεμπάπ,
γιουβέτσι στον φούρνο, πατάτες ριγανάτες στη στόφα, προβατίνα στα κάρβουνα,
παϊδάκια, μπιφτέκια. Και όταν κάνει κρύο, το κουτούκι σερβίρει βραστό.

Επιδόρπιο: χαλβάς.

«Το κουτούκι της Χαρίκλειας» (Καρανταμπάνη). Άρτης 29, τηλ. 2833.833,
Κουκουβάουνες (πάροδος της κεντρικής Λεωφόρου Μεταμόρφωσης). Ανοιχτό κάθε
βράδυ, εκτός Κυριακής.