Η εκλογή του Εκτελεστικού, «τεστ» για τη συνοχή της εσωκομματικής μειοψηφίας

Α. Τσοχατζόπουλος. Τα πολιτικά του ανοίγματα δεν είχαν οργανωτικό αντίκρυσμα

«Να τους διώξει όλους, μα όλους. Αλλιώς, δεν έχω λόγο να επιμένω μαζί του». Ο
βουλευτής από τη Βόρεια Ελλάδα και ένας από τους στενούς φίλους του κ. Ά.
Τσοχατζόπουλου ξεσπάει, τέσσερις ημέρες μετά το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, και
προαναγγέλλει: «Θα τα πω και δημοσίως»…

Η ήττα της εσωκομματικής αντιπολίτευσης ήταν αυτή τη φορά διπλή ­ τόσο στο
πολιτικό, όσο και στο οργανωτικό πεδίο: Ο κ. Α. Τσοχατζόπουλος ­ που
διεκδικούσε για μήνες «αλλαγές στην πολιτική», υποχρεώθηκε σε φραστική
αναδίπλωση της τελευταίας στιγμής, ενώ μερικές ώρες αργότερα, η ομάδα του
μετρούσε εκείνους που εξέλεγε στην 180μελή Κεντρική Επιτροπή και σταματούσε
στον αριθμό 60…

Το ενδιαφέρον της ιστορίας έγκειται σε μία μεγάλη αντίφαση: Σε αντίθεση με τα
συνέδρια του ’96 και του ’99, ο υπουργός Άμυνας είχε επιχειρήσει εδώ και
αρκετούς μήνες σημαντικά ανοίγματα σε στελέχη του ΠΑΣΟΚ, κυρίως βουλευτές και
συνδικαλιστές, με στόχο τη διεύρυνση της επιρροής του. Εκείνα τα ανοίγματα
Τσοχατζόπουλου είχαν βρει σχετικά σημαντική ανταπόκριση ­ κυρίως στα στελέχη
της νεώτερης γενιάς: Άλλωστε, το αίτημα «των αλλαγών σε πτυχές της
κυβερνητικής πολιτικής», που προσωποποιούσε ο κ. Τσοχατζόπουλος, έβρισκε (και
εξακολουθεί να βρίσκει, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις) πρόσφορο έδαφος στην
πλειονότητα της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ…

Όμως, τα πολιτικά ανοίγματα του υπουργού Άμυνας δεν είχαν οργανωτική συνέχεια:
Ο κ. Τσοχατζόπουλος δεν άλλαξε τίποτα στον οργανωτικό του μηχανισμό ­ καθώς
είχε εμπιστοσύνη στις ικανότητες του επιτελείου του, από τους κ.κ. Αντ.
Κοτσακά, Γ. Αγραφιώτη, Γ. Δασκαλάκη, Τ. Αντωνίου, Ν. Μαδεμλή, όπως και στη
συνδρομή των φίλων τού κ. Χρ. Παπουτσή, όπως ο κ. Γ. Παναγιωτακόπουλος.

Το επιτελείο αμέσως αναγνώρισε ότι οι δυνάμεις που εξέλεξε ήταν μικρότερες από
εκείνες του ’99. Ωστόσο, απέτυχε να συμφωνήσει από την αρχή στην τακτική της
σταυροδοσίας για την Κεντρική Επιτροπή: Οι συνεργάτες του κ. Τσοχατζόπουλου
επιδίωκαν την εκλογή 72 στελεχών στην Κεντρική Επιτροπή ­ με βάση το ότι κάθε
σύνεδρος δικαιούται να βάλει 72 σταυρούς προτίμησης. Είχαν κατορθώσει να
εκλέξουν 72 μέλη στο Συνέδριο του ’99, πράγμα που τους έδωσε σε μεγάλο βαθμό
δικαιώματα καταστατικής μειοψηφίας στα πολιτικά ζητήματα, αλλά και 4 στα 11
μέλη του Εκτελεστικού Γραφείου.

Ο κ. Χρ. Παπουτσής, που είναι εδώ και χρόνια το Νο 2 της «εσωκομματικής
μειοψηφίας», δεν είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο να διεκδικήσει τη θέση του
γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής. Πίεσε για την υιοθέτηση μιας ριψοκίνδυνης
τακτικής «ή του ύψους ή του βάθους». Δηλαδή, μια τακτική σταυροδοσίας που αν
πετύχαινε, θα έδινε οριακό έλεγχο της Κεντρικής Επιτροπής στην εσωκομματική
αντιπολίτευση, αλλά αν αποτύχαινε (όπως και συνέβη), θα οδηγούσε στην
αποδυνάμωση της παρουσίας της «ομάδας» στην Κεντρική Επιτροπή, με την εκλογή
60 στελεχών. (Πραγματικά, τα στελέχη της εσωκομματικής αντιπολίτευσης είναι
πλέον «στο έλεος» των εκσυγχρονιστών ­ που θα μπορούσαν, αν το επιδίωκαν, να
συγκροτήσουν μονοτασικό Εκτελεστικό Γραφείο.) Στο τέλος, η πλευρά
Τσοχατζόπουλου αποδέχτηκε τη γραμμή Παπουτσή…

«Όπως οι φύλαρχοι των Ταλιμπάν»

Ωστόσο, το αίτημα για αλλαγές στην κυβερνητική πολιτική αποδείχτηκε πολύ
«λίγο» για να συσπειρώσει την εσωκομματική αντιπολίτευση: Σε αντίθεση με το
Συνέδριο του ’99, μεγάλο τμήμα των συνέδρων της αντιπολίτευσης δεν ελεγχόταν
πλέον κεντρικά, αλλά από τους βουλευτές που είχαν συμβάλει, μέσω των εγγραφών
νέων μελών, στην εκλογή των συνέδρων στις περιφέρειές τους. Το γεγονός αυτό
τους οδήγησε σε προσωπικές τακτικές στη σταυροδοσία και «αλληλοσφαγή» ­
«λειτούργησαν όπως οι φύλαρχοι των Ταλιμπάν», λέει σήμερα οργανωτικός
συνεργάτης του κ. Ά. Τσοχατζόπουλου…

Η επόμενη μέρα βρήκε τα οργανωτικά στελέχη να αναζητούν υπεύθυνο της ήττας ­
και τα πολιτικά στελέχη της εσωκομματικής αντιπολίτευσης να προβληματίζονται
για το μέλλον και την έκφραση της «ομάδας», μέσα σε ένα ΠΑΣΟΚ που «βράζει» ­
και δημιουργεί όλο και περισσότερους ισχυρούς πόλους.

Σημειώνεται ότι το ίδιο ακριβώς πρόβλημα (της πολυδιάσπασης των σταυρών)
αντιμετώπισε και η πλευρά των εκσυγχρονιστών ­ ωστόσο, οι επιτελείς της
Χαριλάου Τρικούπη είχαν ένα ακαταμάχητο όπλο στα χέρια τους: Η επιμονή Σημίτη
να προχωρήσει στον ­ πολυπόθητο, για τους βουλευτές ­ ανασχηματισμό, αμέσως
μετά το Συνέδριο, δημιούργησε προσδοκίες και συνέβαλε στην εμπέδωση της
«πειθαρχίας» στις τάξεις τους, καθώς είναι σαφές ότι σε κάθε περίπτωση οι
βουλευτές της εσωκομματικής πλειοψηφίας έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες σε έναν
ανασχηματισμό…

Τώρα, η συνοχή της εσωκομματικής μειοψηφίας θα δοκιμαστεί στην εκλογή του
Εκτελεστικού Γραφείου ­ καθώς ο κ. Κ. Σημίτης ξεκαθάρισε ότι θα επιτρέψει την
εκλογή 3 στους 11 από την αντιπολίτευση: Τη Δευτέρα το απόγευμα, μαζί με τα
αποτελέσματα της ψηφοφορίας, δεν θα έχουν ξεκαθαρίσει μόνο τα πρόσωπα του νέου
Εκτελεστικού Γραφείου, αλλά και κάποιες προσωπικές και πολιτικές σχέσεις…