Τρεις φορές στο παρελθόν οι ΗΠΑ δεν στήριξαν το Πακιστάν

* ΙΣΛΑΜΑΜΠΑΝΤ

«Αν κάποιοι θυμούνται το Πακιστάν να στηρίζει τις ΗΠΑ, θα πρέπει να ‘χουν
γεράσει. Πολλά άλλαξαν, και δεν είναι τίποτα πλέον… μυστήριο».

Ο εκδότης Τζάβεντ Σιντίκ (της καθημερινής εφημερίδας «Νάζονα-ι-Γουάιτ») μιλάει
στα «ΝΕΑ» και καταθέτει την εμπειρία και τις γνώσεις του για την πορεία τού
Πακιστάν, που το έφερε ­ ως κοινή γνώμη ­ να αντιτίθεται στις ΗΠΑ, ακόμα και
να «στηρίζει» τον Μπιν Λάντεν!

Ξεκινάει από το ’47

«Επειδή κάθε μυστήριο έχει την εξήγησή του, ας ξεκινήσω από αυτό. Όταν
ανεξαρτητοποιηθήκαμε από τη βρετανική αυτοκρατορία, το 1947, το Πακιστάν ήταν
μια χώρα σαν δυο τσαμπιά σταφύλια. Μας χώριζε η Ινδία και εμείς ήμασταν, το
Πακιστάν και το σημερινό Μπαγκλαντές, χωρίς τελικά “διάδρομο” που να ενώνει
μέσω Ινδίας τα δύο κομμάτια της χώρας.

Τι έγινε τότε; Ήμασταν σε συνεχή διαμάχη με την Ινδία, που μας «χώριζε» στα
δύο. Και όταν έγινε ο πόλεμος του ’65, παρά το ότι σε πολλά θέματα στην Ασία
(π.χ. Βιετνάμ) είχαμε πάρει θέση υπέρ των Αμερικανών, εν τούτοις, δεν μας
στήριξαν. Ήταν το πρώτο ψυχολογικό σοκ που υπέστη ο λαός μας σε σχέση με τις
ΗΠΑ.

Ακολούθησε το 1971, όταν το Μπαγκλαντές αποσχίστηκε από μας και γίναμε δύο
κράτη. Σκεφθείτε, σήμερα, να ‘μασταν όχι 140 εκατομμύρια, αλλά 240 μαζί με το
Μπαγκλαντές. Και τότε η Αμερική μάς άφησε. Ο λαός μας το ένιωσε στο πετσί του.

Τρίτη φορά ήταν τη δεκαετία του ’80, όταν εμείς στηρίζαμε την ανάπτυξη και την
εκπαίδευση των μουτζαχεντίν κατά των σοβιετικών στρατευμάτων. Τι κερδίσαμε;
Μείναμε φτωχοί. Και τα πυρηνικά μας, για τα οποία πολλοί μιλάνε, δεν μπορούμε
να τα ενεργοποιήσουμε!».

Και οι στρατηγοί

Οι Πακιστανοί διαδηλώνουν κατά των ΗΠΑ, καθώς 3 φορές στο παρελθόν οι Αμερικανοί δεν στήριξαν το Πακιστάν

­ Δηλαδή, όλα αυτά οδήγησαν στο κλίμα αντιαμερικανισμού, που
είδαμε αυτές τις μέρες και με τις διαδηλώσεις;

«Όχι μόνο, γιατί αυτό δεν αφορά μόνο τον κόσμο. Ακόμα και οι στρατηγοί που
εκπαιδεύτηκαν στο εξωτερικό, στη Δύση, δύσκολα κατανοούν πλέον την τακτική των
ΗΠΑ».

­ Η αλήθεια είναι πως, μετά την τραγωδία στις ΗΠΑ, όλο
και πιο πολύ έρχονται στο φως κάποιες λεπτομέρειες…

«Δεν είναι λεπτομέρειες. Στις δεκαετίες του ’60 ή του ’70, τότε, η Σοβιετική
Ένωση είχε απλωθεί πολύ στον κόσμο. Ας θυμηθούμε την Αφρική (Αγκόλα, Σουδάν),
την Αλγερία, την Αίγυπτο, τη Συρία, το Ιράν, την Ινδία, το Αφγανιστάν…

Το λάθος των ΗΠΑ

Τι έκαναν τότε οι Αμερικανοί; Κάτι πολύ απλό. Αυτό που οι ίδιοι δεν είχαν τη
δυνατότητα, το προώθησαν σε όλες εκείνες τις χώρες με την ενίσχυση φανατικών
ισλαμικών κινημάτων. Ο κόσμος των μουσουλμάνων δεν θέλει να πολεμάνε κάποιοι
το Ισλάμ. Έτσι ταυτίστηκε η ΕΣΣΔ με τον εχθρό του Ισλάμ.

Γι’ αυτό και είναι λάθος να θεωρούμε ορισμένους ως… πράκτορες των ΗΠΑ. Μέσα
στον φανατισμό τους δέχθηκαν να πάρουν χρήματα για να πολεμήσουν τους εχθρούς
του Ισλάμ».

­ Κάτι ανάλογο ­ λέτε ­ έγινε κι εδώ, στο Πακιστάν;

«Ασφαλώς. Δείτε την περιοχή της Πεσάγονα, που επισκεφθήκατε. Όταν οι
Σοβιετικοί το ’78 μπήκαν στο Αφγανιστάν, φάνηκε να απειλούν το Ισλάμ, τα ήθη
και έθιμα του κόσμου. Ξέρετε τι σήμαινε για ένα παιδί 18 χρόνων, με ζωή μέσα
του, να του δίνεις ένα όπλο και να αρχίζει να βαράει στον αέρα; Ακούγοντας την
κλαγγή φούσκωναν τα πνευμόνια από περηφάνια!

Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν «στρατεύθηκε» λοιπόν σε αυτόν τον αγώνα και έφτιαξε, όπως
και άλλοι, ομάδες αυτοκτονίας κατά του σοβιετικού εισβολέα».

­ Κάποια στιγμή, όμως, οι Σοβιετικοί αποχώρησαν από το
Αφγανιστάν, το ίδιο έγινε στην Αλγερία, στη Συρία, στην
Αγκόλα…

Ο εχθρός που έμεινε…

«Αυτό ήταν και το πρόβλημα. Όλες εκείνες οι ομάδες, που η Δύση σήμερα αποκαλεί
τρομοκρατικές, ενώ στη δεκαετία του ’70 και του ’80 ήταν “μαχητές της
ελευθερίας”, παρέμειναν και μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Ποιος εχθρός τούς έμενε;
Οι ΗΠΑ! Ε, λοιπόν, εκεί έστρεψαν τα όπλα τους. Άλλωστε, αυτό είχαν μάθει, γι’
αυτό είχαν εκπαιδευθεί, να ‘ναι συνέχεια με ένα όπλο στο χέρι.

Να σας πω και για τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Όταν είδε τη χώρα του, τη Σαουδική
Αραβία, να κατακλύζεται από αμερικανικά στρατεύματα, τότε κατάλαβε τι παιχνίδι
παίζεται. Και έστρεψε κι αυτός τα όπλα εναντίον του εισβολέα.

Σας ρωτώ κι εγώ, με τη σειρά μου, ποιος όπλισε τους Ταλιμπάν, ποιος τους έκανε
να αισθάνονται “στρατιώτες του θεού”;».

Είμαστε «δεμένοι»

­ Θέλετε να πείτε ότι φτάσαμε σε μια κατάσταση πολύ μπλεγμένη,
χωρίς διέξοδο;

«Διέξοδος υπάρχει μέσω της δικαιοσύνης προς τους φτωχούς των χωρών μας. Αλλά
δείτε τι άλλο υπάρχει: Το Πακιστάν, μέσα από σεμινάρια, “άνδρωσε” όλους αυτούς
της Ταλιμπάν. Ποιος μπορεί τώρα πλέον να χωρίσει το Πακιστάν από το
Αφγανιστάν; Δεν είμαστε “δεμένοι”; Πώς θα βάλουν κάποιοι το Πακιστάν, το φτωχό
Πακιστάν, αντιμέτωπο με το πάμπτωχο Αφγανιστάν;

Έπειτα, γιατί κάνει εντύπωση στους Αμερικανούς; Όλες αυτές οι ένοπλες ομάδες
που στήριζε οικονομικά, γιατί να έμεναν μόνο στα όρια των χωρών μας; Δεν
σκέφθηκαν ότι μπορεί να “ταξιδέψουν” σε όλον τον κόσμο;».

­ Εννοείτε ότι τέτοιες ομάδες, υπό την καθοδήγηση του Μπιν
Λάντεν, έκαναν το κακό στην Αμερική;

«Μα, ας σοβαρευτούμε. Ο Μπιν Λάντεν, από εκεί που ήταν, δεν μπορούσε να
συντονίσει μια τόσο καλά μελετημένη επίθεση. Ας αναζητήσουμε αλλού τα κίνητρα,
τους στόχους. Είδατε ότι και ο στρατηγός Μουσάραφ ήταν πολύ προσεκτικός στο
διάγγελμά του προς τον πακιστανικό λαό. Δεν είπε κάτι τέτοιο. Απλώς, επισήμανε
ότι “η διεθνής κοινότητα επιδιώκει την παράδοση του Μπιν Λάντεν” και “εμείς
αυτό το μεταφέραμε, μέσω της πακιστανικής αντιπροσωπείας, που πήγε στην
Καμπούλ και στην Κανταχάρ, στους Αφγανούς ιθύνοντες”».

­ Τι περιμένετε από εδώ και πέρα;

«Αφήστε με να σκέφτομαι μόνο καλές μέρες για τα τρία παιδιά μου. Δεν μπορώ να
φανταστώ ότι θα γίνουμε κόλαση. Δεν μας αξίζει».

Ο κ. Σιντίκ ­ ήταν Πέμπτη απόγευμα ­ σηκώθηκε από την καρέκλα, μου έτεινε το
χέρι με… δυτικό τρόπο, χωρίς να με αγκαλιάσει «διαγωνίως-σταυρωτά» όπως
κάνουν οι Πακιστανοί, και μου είπε: «Ας δούμε και το μήνυμα του Μπους τα
ξημερώματα» ­ ώρα Πακιστάν.