Σενάρια… παραπληροφόρησης

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Πολεμική ανταποκρίτρια. Αν είχα μείνει κλεισμένη, εδώ και εννέα ημέρες, σ’ ένα
δωμάτιο στην Πόλη και διάβαζα μονάχα τουρκικές εφημερίδες, θα
αυτοαναγορευόμουν «πολεμική ανταποκρίτρια».

Θα έπρεπε να γράφω ανταποκρίσεις από «τη χερσαία επιχείρηση του τουρκικού
στρατού μαζί με τον αμερικανικό στο Βόρειο Ιράκ», να παρακολουθώ «τους
ανεφοδιασμούς των αμερικανικών πολεμικών αεροπλάνων στη βάση του Ιντζιρλίκ»,
να ερευνώ αν «η Τουρκία διέθεσε τις αεροπορικές βάσεις του Ντιαρμπακίρ και της
Μαλάτιας στις ΗΠΑ», να μετρώ τα αμερικανικά πλοία «στα οποία παρέχονται
διευκολύνσεις στο λιμάνι της Μερσίνας», θα μου ζητούσαν ίσως να βρω και να
πάρω συνέντευξη από τη δωδεκάχρονη Αφγανή που ομολόγησε ότι «ο Μπιν Λάντεν
έχει πυρηνικά όπλα» και είχε γίνει πρωτοσέλιδο, να υπολογίζω «τα λάφυρα που
μοιράζεται η Τουρκία με την Αμερική».

Βάση του Ιντζιρλίκ: Μεταγωγικό αεροσκάφος των ΗΠΑ πετά πάνω απο τζαμί στη Νοτιοανατολική Τουρκία

Αν στο δωμάτιο είχα και τηλεόραση, τότε πια σίγουρα δεν θα ήξερα πού πάνε τα
τέσσερα. Αποκλείεται να τα έβγαζα πέρα με τον στόμφο, που δεν αφήνει κανένα
περιθώριο σκέψης, πολλώ μάλλον αμφισβήτησης, των λογής λογής «ειδικών» και
«τρομοκρατολόγων» ­ των ειδικών επί της τρομοκρατίας. «Η Αμερική θα επιτεθεί,
αναμφίβολα», «η Αμερική θα ισοπεδώσει το Αφγανιστάν», «η Αμερική πρέπει να
λάβει υπόψη της το και το (ακολουθεί συμβουλή) οπωσδήποτε», θα μου έλεγαν με
τεταμένο τον δείχτη. Για να μάθω καλά τη γεωγραφία του Αφγανιστάν, την πολύ
προσωπική ζωή του Ουσάμα Μπιν Λάντεν, τις συνήθειες του αρχηγού των Ταλεμπάν
Μολλά Ομέρ, ο ίδιος σχολιαστής θα πήγαινε, ώσπου εγώ να κάνω ζάπινγκ, στο άλλο
κανάλι ­ πώς πρόλαβε; ­ για να μου τονίσει ότι επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως.

Μπορεί, επίσης, αν εν τω μεταξύ διατηρούσα σώας τας φρένας μου, να διάλεγα
μόνο όσους είχαν απλώς πλάκα, όπως εκείνον τον καθηγητή Ομέρ Γκιούρσες (δεν
θυμάμαι, δυστυχώς, σε ποιο Πανεπιστήμιο). Ειδικός επί τρομοκρατίας έγραφε το
τρέλειρ κάτω από το «καθηγητής» την ώρα που μιλούσε ξαναμμένος. Και, στην
πορεία της συζήτησης, όταν άλλος ομιλητής σχολίασε τις θέσεις του, δεν άντεξε
και είπε: «Εγώ, κύριε, επιτρέψτε μου να τα ξέρω καλύτερα αυτά, γιατί έχω
παρελθόν στις υπηρεσίες πληροφοριών».

Όλα αυτά θα γίνονταν, αν δεν είχα ακούσει με τα αυτιά μου την ηλικιωμένη κυρία
στον μανάβη να λέει ήρεμα στην άλλη μεσόκοπη, που υπερθεμάτιζε στα κλισέ στο
θέμα της επικαιρότητας, «έχουν και οι κοινωνίες τις ευθύνες τους, νομίζω, και
πρέπει να το σκεφτούμε κι εμείς» (πώς τόλμησε, σκέφθηκα).

Αν η άγνωστή μου ταμίας στην τράπεζα ­ επειδή είχε δει ίσως πώς παρακολουθούσα
τη σχετική συζήτηση στο διπλανό ταμείο ­ δεν μου έλεγε να σκύψω για να μου
ψιθυρίσει στο αυτί «πόσο λυπάμαι για τους ανθρώπους που χάθηκαν, αλλά, καλά
της έκαναν της Αμερικής».

Αν δεν μου έστελνε ­ επιτέλους ­ η Σεμίν την Τετάρτη (19/9) από την Άγκυρα το
πρώτο ανέκδοτο τουρκικής παραγωγής. Και, βέβαια, αν δεν διάβαζα την περασμένη
Κυριακή στη «Ραντικάλ» το άρθρο ­ φωτεινή εξαίρεση ­ του Γιλντιρίμ Τουρκέρ
«Είμαστε Όλοι Άραβες».

Άρχισε να συζητιέται τώρα, όχι ακόμη φωναχτά, ότι ο δήμαρχος της Τεχεράνης
έστειλε επιστολή στον δήμαρχο της Νέας Υόρκης, «πάει να υποβαθμιστεί ο ρόλος
της Τουρκίας;». Αρχίζει να γίνεται μνεία των αέναων συζητήσεων για τον αγωγό
Μπακού – Τζεϊχάν και τον άλλο που θα περνάει κάτω από τη Μαύρη Θάλασσα; Μπορεί
το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο του Τουρκμενιστάν, του Ουζμπεκιστάν, του
Καζακστάν να διοχετευτούν στον Ινδικό Ωκεανό με έναν αγωγό που θα περνάει από
το Αφγανιστάν και το Πακιστάν; Δεν θα ενδιέφερε αυτό, από κάθε άποψη, την
Αμερική, την Κίνα και την Ιαπωνία; Θα αφεθεί η Ρωσία παρέα με την Ευρώπη; Τα
νταούλια του πολέμου χάνουν την έντασή τους (κι εγώ τον τίτλο!).