ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πάντα θα πρωταγωνιστεί ένας στρατιώτης Ράιαν…

Από τα πρώτα εικοσιτετράωρα νιώσαμε όλοι μας πως κάτι δεν πήγαινε καλά με τη
ροή των πληροφοριών που έδιναν τα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα. Ελληνίδα εκ
Κύπρου, διασωθείσα, μας το επιβεβαίωσε μιλώντας σε Έλληνα δημοσιογράφο και
μπροστά από δική μας κάμερα. Μας είπε πως δεν είδαμε τίποτα από το κακό που
είχε συμβεί. Παντού υπήρχαν πτώματα, ανθρώπινα μέλη, παραμορφωμένα πρόσωπα.
Χρειάστηκε να αποσαφηνισθεί πως τα αμερικανικά Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης
αποφεύγουν να δείχνουν τέτοιες φρικιαστικές εικόνες. Έτσι εξηγούνται πολλά
πράγματα! Αναρωτιόμουνα πώς είναι δυνατόν μία τόσο δημοκρατική, φιλελεύθερη,
πλουραλιστική χώρα σαν την Αμερική να έχει πολίτες που να καταδικάζουν κάθε
επιφύλαξη ή και αντίθεση που εκφραζόταν για τις σφαγές στο Κόσοβο ή τον
βομβαρδισμό του Ιράκ. Ακόμη και την αλήθεια για το Βιετνάμ αγνοούσε ο μέσος
Αμερικανός πολίτης μέχρι που τελείωσαν όλα. Καταλάγιασε ο πόνος και έγιναν
πικρή ανάμνηση τα καλυμμένα με την αμερικανική σημαία φέρετρα. Τότε ήρθε η
σειρά του Χόλιγουντ να δραματοποιήσει τα γεγονότα. Εκεί δεν υπάρχουν
περιορισμοί. Μόνο το φίλτρο του καλλιτέχνη. Αν και οι πόλεμοι ­ αστείρευτες
πηγές εμπνεύσεως των δραματογράφων ­ όσο μεγαλύτερη χρονική απόσταση έχουν από
την ώρα που διεξάγονται έως την ώρα που δραματοποιούνται, τόσο πιο ρεαλιστικά,
και συνάμα σκληρά, αποδίδονται. Απέχουν ωστόσο πολύ από την πραγματικότητα.
Έτσι, όταν η αμερικανική κινηματογραφική «βιομηχανία» ασχοληθεί με όσα
συνέβησαν την τελευταία δεκαετία ή και θα συμβούν στο άμεσο μέλλον, καμία
σημασία δεν θα έχει για όσους σήμερα «σκηνοθετούν» τα δρώμενα. Θα είναι μία
ακόμη υπερπαραγωγή. Άλλωστε, πάντοτε θα πρωταγωνιστεί ένας στρατιώτης Ράιαν
για να τους δικαιολογεί ο Αμερικανός πολίτης και να τους δικαιώνει η ιστορία…