ΜΑΤΙΕΣ Ο Στέλιος (2)

Έγραφα, την περασμένη Τετάρτη: «Οι τηλεοπτικοί ρεπόρτερς, με τους οποίους
μίλησα, για τον Καζαντζίδη, την Παρασκευή, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν
είχαν ιδέαν του αντικειμένου: δεν γνώριζαν, παρά ελάχιστα και επουσιώδη
πράγματα, για τον μεγάλο τραγουδιστή. Και φλέρταραν με την ιδέα, να κάνουν
ακόμη και κουτσομπολιό, μπροστά στο μνήμα του!»

Κοπέλα ήταν η τηλεδημοσιογράφος που είχε όρεξη για κουτσομπολιό. (Αυτά της
έμαθε ο δάσκαλός της…): μόλις της είπα ότι «μπράβο στον Μπιθικώτση, που
αποχαιρέτησε με μια υπέροχη δήλωση τον συνάδελφό του», αντί να πει και εκείνη
«μπράβο», άρχισε: «πώς ήταν οι σχέσεις Μπιθικώτση – Καζαντζίδη;» «Άριστες».
«Δεν είχαν τσακωθεί ποτέ, τελευταία;…» «Όχι». «Μα, εγώ, κάτι είχα ακούσει…
Δεν μπορεί, εσείς θα ξέρετε…» Αν είναι δυνατόν!…

Μια άλλη κοπέλα, που ήρθε στο σπίτι μου, ήθελε σώνει και καλά να της πω αν ο
Καζαντζίδης τα πήγαινε καλά με τους συναδέλφους του! «Εσείς που ζήσατε πολύ
κοντά στον Στέλιο, σίγουρα θα γνωρίζετε πώς φερόταν ο Καζαντζίδης στους άλλους
τραγουδιστές…» Η απάντηση μου: «πρώτα πρώτα, δεν έζησα πολύ κοντά στον
Στέλιο. Ζήτημα είναι αν τον είχα συναντήσει 20 φορές στη ζωή μου. Όσο για τη
συμπεριφορά του προς τους συναδέλφους του, ήταν άψογη». «Ε, τότε, να μου πείτε
μερικά περιστατικά, που δείχνουν αυτή την άψογη συμπεριφορά…» Τι της λες;

Ένας παλιός συνάδελφος, που έχει όμως μεσάνυχτα από τραγούδι ­ αλλά στην
τηλεόραση οι πάντες «γνωρίζουν» τα πάντα! ­, αφού με έστησε επί δυόμισι ώρες
(και άλλες τόσες ώρες το συνεργείο του σταθμού του), μου έκανε μόνο μία
ερώτηση! Κι αυτήν, λάθος! «Εσείς», μου είπε, «που ήσαστε παρέα με τον
Καζαντζίδη και γράψατε μαζί του αναρίθμητα τραγούδια, θα ‘θελα να μου
πείτε…» Τον έκοψα: «Δεν ήταν παρέα μου ο Καζαντζίδης. Όσο για τα αναρίθμητα
τραγούδια, είναι μόνο… τέσσερα!»

Εκείνο, πάντως, που με κατέπληξε, είναι τούτο: όλοι οι νέοι
τραγουδιστές που παίρνουν χρυσό μεροκάματο εξαιτίας και του Καζαντζίδη,
το βράδυ της κηδείας του πήγαν και δούλεψαν για να μη χάσουν τον φάκελο με τα
δεκαχίλιαρα! Και πούλησαν και «μούρη» στην τηλεόραση! Δήλωσαν ότι ο Στέλιος
ήταν ο θεός τους, αυτός τους έμαθε να τραγουδάνε, τα τραγούδια του θα μείνουν
αθάνατα κ.λπ. Του αφιέρωσαν μάλιστα κι από ένα τραγούδι. Και μετά δώσ’ του
γαρδένιες και «τρέλες» και γλεντοκόπι ως το πρωί…

Αυτά τα παιδιά, τα νέα, βγήκαν στις τηλεοράσεις να μιλήσουν για τον Καζαντζίδη
και ψέλλιζαν τα ίδια και τα ίδια: ο μεγάλος, ο τρομερός, ο θρύλος. Και είμαι
βέβαιος ότι δεν έχουν ακούσει ούτε ένα τραγούδι του Στέλιου! Και, φυσικά,
ουδείς από αυτούς τους τραγουδιστές τον επισκέφθηκε στο νοσοκομείο, στο
διάστημα της μακρόχρονης νοσηλείας του…