[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τι είναι αυτά που ηχούν, και ο ήχος τους ακούγεται ανατριχιαστικός; Τύμπανα
πολέμου. Και αυτά τα σύννεφα που συσσωρεύονται πάνω στον ουρανό, και κρύβουν
το φως του ζωοδότη ήλιου, τι είναι; Σύννεφα πολέμου. Και οι χοροί γύρω από τις
φωτιές, που μοιάζουν με τον αρχαίο πυρρίχιο, τι είναι; Χοροί πολέμου. Τύμπανα,
σύννεφα, χοροί, τι άλλο μένει; Οι προσευχές. Στον Ύψιστο. Που είναι για όλους
Ένας. Να γλιτώσει τους αθώους του κόσμου από τη σφαγή. Εμάς, δηλαδή. Που ούτε
τον θέλουμε τον πόλεμο, ούτε μας αρέσει, ούτε τον επιδιώκουμε, ούτε τελικά
πιστεύουμε ότι είναι η λύση στο πρόβλημα της τρομοκρατίας. Όπως αποδείχθηκε,
δεν ήταν λύση και στην περίπτωση του Ιράκ. Όπου ο Σαντάμ ζει και βασιλεύει,
και την πληρώνουν οι εντελώς αθώοι του αίματος ­ παιδιά, γυναίκες, γέροι, που
λιμοκτονούν…

Ποιος μας ρωτάει;

Ποιος μας ρωτάει όμως εμάς, τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε; Όχι μόνο ως
πολίτες, αλλά και ως χώρες. Δεν είδατε με τι σπουδή, και τι ξεκάθαρο τρόπο, ο
Κώστας Σημίτης δήλωσε «ναι σε όλα», σε ό,τι αφορά τον νέο «ιερό πόλεμο» της
Δύσης κατά της Ανατολής; Αν μπορούσε, ας έκανε κι αλλιώς. Αλλά εδώ που έχει
φθάσει το πράγμα, με τους Αμερικανούς να συμπεριφέρονται όπως τα πληγωμένα ζώα
στο κλουβί, τα γεράκια του πρώην Πενταγώνου και νυν Τετραγώνου (!…) δεν θα
το είχαν σε τίποτε, καθ’ οδόν προς το Αφγανιστάν, να ρίξουν μερικές βόμβες
προς συνετισμό. Υπερβολές; Όχι και τόσο. Αν ακούσει κανείς τους κυβερνητικούς
παράγοντες στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες τους, φυσιολογικά δεν πρέπει να κάνει
ήσυχο ύπνο. Διότι ούτε κι αυτοί κοιμούνται καλά τα τελευταία 24ωρα…

Χάσαμε τον ύπνο μας

Η αλήθεια είναι ότι έχουν χάσει πολλοί τον ύπνο τους τελευταία με την υπόθεση
αυτή, και κυρίως τις πιθανές και απίθανες εξελίξεις που μπορεί να υπάρξουν στη
συνέχεια. Στην Αθήνα, για παράδειγμα, τρέμουν στην ιδέα μιας προβοκάτσιας που
μπορεί να εκληφθεί ως τρομοκρατικό χτύπημα. Γιατί; Διότι, στα καλά καθούμενα,
μπορεί να μας φέρει στο επίκεντρο της τρομο-υστερίας που έχει καταλάβει
ολόκληρο τον κόσμο. Κι εμείς έχουμε κάθε λόγο να είμαστε μακριά από τα φώτα
της δημοσιότητας. Έχουμε το μεγάλο παλούκι των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Δεν
είναι παίξε – γέλασε αυτή η ιστορία. Και μπορεί να την «έπεσαν» όλοι τον Κ.
Μητσοτάκη, που με τρόπο μάλλον άγαρμπο έβαλε το θέμα, αλλά μήπως η αλήθεια
είναι διαφορετική; Πώς και πώς περιμένουν οι τρομολάγνοι «έμποροι» ασφαλείας
να ισχυρισθούν ότι οι Ολυμπιακοί κινδυνεύουν από τρομοκράτες (γι’ αυτό, καλά
θα κάνετε να μας προσλάβετε εμάς που διαθέτουμε εξοπλισμό, τεχνογνωσία και
εμπειρία, προκειμένου να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο)…

Μυρίζει μπαρούτι

Αυτά (και άλλα πολλά) έχει κατά νου ο Κ. Σημίτης και, τι άλλο θα μπορούσε να
κάνει; Να φυλάξει αυτός σκοπιά; Όχι. Για τον λόγο αυτό, μιλάει σχεδόν
καθημερινά στο τηλέφωνο με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης Μιχ. Χρυσοχοΐδη. Τι του
λέει; Τα γνωστά. «Έχουμε τίποτε;». «Τίποτε, κύριε Πρόεδρε», απαντάει ο
Μιχάλης. «Πληροφορίες καθόλου;». «Ε, έρχονται κάποιες πληροφορίες, τις
ελέγχουμε», αναφέρει ο υπουργός. «Έχε τον νου σου», επισημαίνει ο Κ. Σημίτης.
«Βεβαίως, κύριε Πρόεδρε, μείνετε ήσυχος», τον καθησυχάζει ο Μιχάλης. Αμ, έλα
που ο Σημίτης δεν αισθάνεται καθόλου ήσυχος. Αυτό τουλάχιστον βγάζουν προς τα
έξω όσοι μιλούν συχνά μαζί του. Και όχι μόνο γιατί φοβάται κάτι στο εσωτερικό
­ που φοβάται. Αλλά και γιατί τρέμει τις επιπτώσεις από μια επέμβαση των
Αμερικανών στο Αφγανιστάν, και αλλού. «Μυρίζει μπαρούτι» στον αέρα…

Έρευνες… Κλουζό

Τι άλλο μυρίζει, γενικώς, όλη αυτή η ιστορία με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν και το
τρομερό τρομοκρατικό χτύπημα στην καρδιά των Ηνωμένων Πολιτειών; Δεν μου
αρέσουν οι θεωρίες συνωμοσίας, αλλά παρακολουθώντας προσεκτικά τις
ανταποκρίσεις από τις ΗΠΑ σχετικά με τις έρευνες για τους υπόπτους συμμετοχής
στην επίθεση, συγγνώμη που θα το πω, μου θυμίζουν έρευνες του επιθεωρητή…
Κλουζό. Ή του αστυνομικού διευθυντή κυρίου… Ευτύχιου Ταρσανά της ελληνικής
Αντιτρομοκρατικής! Διότι τα στοιχεία είναι του στυλ «ο Άραβας κύριος Τάδε, που
έμενε στο Σαν Χουάν και είχε έναν γνωστό στη Μινεζότα, μπορεί να έχει σχέση με
την επίθεση, διότι ο ανιψιός τού μπατζανάκη της γυναίκας του γνωστού του, είχε
πάει ταξίδι αναψυχής στην Καμπούλ». Με στοιχεία αυτού του είδους, λοιπόν, δεν
μπορεί να σταθεί οποιαδήποτε κατηγορία. Εκτός κι αν έχουν και άλλα, που δεν τα
δημοσιοποιούν. Αλλά και πάλι, αν είχαν, δεν θα τα έδιναν στη δημοσιότητα, μια
που αυτό απαιτούν οι Άραβες και οι ισλαμιστές;

Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;

Πάντως, όσο δεν δίνουν στοιχεία στη δημοσιότητα και περιορίζονται σε
γενικόλογες αναφορές και αφορισμούς, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να χάνουν
το δίκιο τους. Την Τετάρτη έπαιζε ο Παναθηναϊκός με την ισπανική Ρεάλ
Μαγιόρκα. Ο διαιτητής κράτησε ενός λεπτού σιγή για τα θύματα της τραγωδίας.
Λοιπόν, ξέρετε τι έγινε; Το μισό γήπεδο αποδοκίμαζε. Και παρά τις προσπάθειες
άλλων ψυχραιμότερων, τελικά το κακό δεν αποφεύχθηκε: οι οπαδοί, νεαρά παιδιά
τα περισσότερα, άρχισαν να φωνάζουν το σύνθημα «Φονιάδες των λαών,
Αμερικάνοι». Γιατί, δεν τους άγγιξε ο ανθρώπινος πόνος; Δεν τους συγκίνησε η
τραγωδία; Δεν ένιωσαν την ανάγκη να πουν «όχι» στην τρομοκρατία; Δεν είναι
τίποτε από όλα αυτά. Απλώς, τα παιδιά ξέρουν ότι οι Αμερικάνοι, όλα αυτά τα
χρόνια, συμπεριφέρθηκαν στον κόσμο με την αλαζονεία του δυνάστη. Του απόλυτου
ιδιοκτήτη. Του μονάρχη. Αυτού που αποφασίζει, μόνος, για τη ζωή και τον θάνατο
των υπηκόων του. «Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς, τα ξέρουν
όλα» ­ δεν είχε πει ο Σαββόπουλος;

Στροφές μυστήριες…

Επίσης, τα ξέρουν όλα κάποιοι τύποι που διακινούν αυτές τις ημέρες τις απόψεις
τους μέσω ραδιοτηλεοπτικών σταθμών για ό,τι συνέβη και ό,τι πρόκειται να
συμβεί μετά το χτύπημα των τρομοκρατών. Με την ίδια ευκολία που θα έλεγαν
«σήμερα το πρωί ξύπνησα, σηκώθηκα και ήπια καφέ», μπορούν να σου αραδιάσουν
μια φοβερή θεωρία συνωμοσίας, σύμφωνα με την οποία: δεν υπάρχουν Μπιν Λάντεν
και τρομοκράτες, υπάρχουν CIA, DIA, NSA και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους
τού ανθρώπου σε μυστικές υπηρεσίες (μόνο τη δική μας… ΕΥΠ δεν έχουν εμπλέξει
ακόμη, αλλά υπάρχει χρόνος!). Απορεί ο παρουσιαστής: Μα, εδώ σκοτώθηκαν
χιλιάδες άνθρωποι. Πώς μπορεί άνθρωπος να σκέφθηκε, οργάνωσε, υλοποίησε και
εκτέλεσε κάτι τόσο αποτρόπαιο και φρικτό; Εκεί, λοιπόν, υπεισέρχονται ο
αμερικάνικος καπιταλισμός, τα γεράκια του Πενταγώνου, οι άνθρωποι πίσω από τις
κουρτίνες του Λευκού Οίκου και ούτω καθ’ εξής. Συμπέρασμα; Δεν υπάρχει. Ως
γνωστόν, το μυαλό του ανθρώπου παίρνει στροφές μυστήριες. Κυρίως όταν
βρίσκεται μπροστά σε καταστάσεις που του δημιουργούν δέος…