[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η διάκριση που ακούγεται από υπεύθυνα πολιτικά χείλη στη χώρα μας για τη
“συνετή Ευρώπη” που θα βάλει φρένο στην οργισμένη αντίδραση της “πληγωμένης
Αμερικής” είναι εκτός τόπου, χρόνου και ιστορικής εμπειρίας. Ο Μπλερ φρόντισε
να την ακυρώσει, ευθυγραμμίζοντας χωρίς περιστροφές τη Βρετανία με τις ΗΠΑ. Ο
Μπερλουσκόνι το έκανε ευθύς εξαρχής. Η γερμανική κυβέρνηση απλώς δεν το
φωνάζει. Η αντίδραση του δυτικού κόσμου στο χτύπημα της περασμένης Τρίτης θα
είναι τόσο μετρημένη, όσο μετρημένη αποδειχτεί η αμερικανική ηγεσία.

Αυτό δεν σημαίνει, ιδίως στη συγκεκριμένη περίπτωση, ότι οι Ευρωπαίοι ­ όπως
επίσης ακούσαμε από υπεύθυνα πολιτικά χείλη ­ συμπεριφέρονται σαν
“Φιλιππινέζες” των Αμερικανών. Ενδεχομένως στη μακαριότητά μας να μην έχουμε
αντιληφθεί ότι η Φρανκφούρτη έχει ψηλότερους ουρανοξύστες από το Μανχάταν, ότι
ένα τρομοκρατικό χτύπημα στο Σίτι του Λονδίνου θα έχει ανάλογο αντίκτυπο για
την παγκόσμια οικονομία με εκείνο του Ουόρλντ Τρέιντ Σέντερ. Οι Ευρωπαίοι θα
συμπαραταχθούν με τους Αμερικανούς σε όλη τη γραμμή επειδή απειλούνται, επειδή
για τους Μπιν Λάντεν αυτού του κόσμου οι ευρωπαϊκές μητροπόλεις είναι στόχοι.

Πέρα από αυτό όμως θα συμπαραταχθούν επειδή καταλαβαίνουν ότι η επίθεση
στρέφεται ­ όπως διακρίνουμε ήδη στα αυξημένα μέτρα ασφαλείας και τα
χρηματιστήρια τις πρώτες επιπτώσεις ­ εναντίον του δυτικού τρόπου ζωής,
εναντίον της ανοιχτής κοινωνίας. Όταν κάποιος προσπαθεί να σου επιβάλει το
τσαντόρ, έστω με τη μορφή ηλεκτρονικού φακελώματος, και προσπαθεί να πλήξει τα
θεμέλια της ευημερίας σου, για να πηγαίνεις με αραμπά, δεν λες ναι μεν αλλά.
Παίρνεις θέση… Αυτό είναι, ας μην το ξεχνάμε, συστατικό του δυτικοευρωπαϊκού
χαρακτήρα μέσα στους αιώνες.

Ματαιοπονούν λοιπόν όσοι ποντάρουν στο ευρωπαϊκό χαρτί για να αποφύγουν τις
ευθύνες ή να κολακεύσουν μια κοινή γνώμη σε σύγχυση. Η Ελλάδα είναι μια χώρα
του Δυτικού Κόσμου, και έχει τοποθετηθεί σε αυτή τη σύγκρουση εξ ορισμού.