Ένας χρόνος Οδύσσεια στις φυλακές του Σουδάν

Έμεινε στις φυλακές του Σουδάν για περισσότερο από έναν χρόνο. Κατηγορήθηκε
για τον φόνο του Μητροπολίτη της περιοχής, αλλά το δικαστήριο τον αθώωσε
πανηγυρικά πριν από λίγες ημέρες.

Πανηγυρική αθώωση επεφύλασσε το σουδανικό δικαστήριο στον κ. Μάνο Παπγή. Χρειάστηκε όμως να περάσει πολλούς μήνες στη φυλακή και μεγάλη ψυχική ταλαιπωρία

Ο κ. Μάνος Παπγής, διευθυντής του Γραφείου της Ελληνικής Κοινότητας στο
Χαρτούμ, γύρισε ξανά στο σπίτι του, περισσότερο αδύνατος και καταβεβλημένος
αλλά με τη στήριξη όλων των συνανθρώπων του που δεν πίστεψαν ούτε μια στιγμή
πως είχε ανάμειξη στην εγκληματική ενέργεια.

«Ένα χρόνο και 18 ημέρες», λέει η σύζυγός του Μαρία. «Τόσο κράτησε η
περιπέτεια». Η κυρία Παπγή μάλιστα δεν παραβρέθηκε στις αρχές Ιουνίου ούτε
στην κηδεία της μητέρας της στην Ελλάδα, για να μην αφήσει μόνο τον σύζυγό
της. «Η παρουσία μου ήταν πιο χρήσιμη δίπλα του. Ο άνδρας μου είναι διαβητικός
και ένιωθα την υποχρέωση να του πηγαίνω κάθε μέρα φαγητό, να βρίσκομαι κοντά
του, να του δίνω κουράγιο, να του τονώνω την αυτοποεποίθηση ότι όλα θα πάνε
καλά και πως στο τέλος θα αποδοθεί δικαιοσύνη».

Ο κ. Παπγής δοκιμάστηκε έντονα όλους αυτούς τους μήνες στα κρατητήρια. Ωστόσο,
ακόμα αν και νιώθει καταβεβλημένος και ψυχικά αδύνατος, δεν μπορεί να πει κακή
κουβέντα για τη σουδανική αστυνομία και πολύ περισσότερο για τις συνθήκες
κράτησής του, τη συμπεριφορά των δεσμοφυλάκων απέναντί του που δεν ήταν
τυπική, αλλά ιδιαίτερα φιλική. «Από μια κακή συγκυρία θεώρησαν ότι εγώ και
ένας άλλος Έλληνας είχαμε ανάμειξη στον φόνο. Μας ανέκριναν πολλές φορές χωρίς
όμως να καταλήγουν πουθενά. Ίσως ήταν και η πίεση που ένιωθαν να τελειώνουν με
αυτή την υπόθεση, επειδή το θύμα είχε διπλωματικό διαβατήριο και διότι για την
έκβασή της ενδιαφερόταν συνεχώς και το ελληνικό κράτος».

Η ιστορία άρχισε στις 31 Ιουλίου του 2000, στις κτιριακές εγκαταστάσεις που
στεγάζονται όλες οι υπηρεσίες της Ελληνικής Κοινότητας στη σουδανική
πρωτεύουσα. Πρόκειται για ένα οικοδομικό τετράγωνο το οποίο φιλοξενεί την
ελληνική πρεσβεία, τον μητροπολιτικό ναό, τα σχολεία, τις κατοικίες των
εκπαιδευτικών, τα γήπεδα όπου παίζουν τα παιδιά, κ.λπ.

Το προεδρείο της Κοινότητας είχε την καθιερωμένη του σύσκεψη στην οποία
αναμενόταν να συμμετάσχει όπως έκανε άλλωστε κάθε φορά και ο Μητροπολίτης
Χαρτούμ και Παντός Σουδάν, Τίτος. Η ώρα είχε πάει 7μ.μ., ο Μητροπολίτης δεν
είχε εμφανιστεί και τότε ένας επίτροπος έσπευσε στο σπίτι του να τον
ειδοποιήσει. Ύστερα από δύο λεπτά επέστρεψε ανάστατος στον χώρο που ήταν
συγκεντρωμένοι οι υπόλοιποι και τους είπε με έντρομο ύφος ότι ο Μητροπολίτης
κειτόταν νεκτός στο πάτωμα. Επικρατεί μεγάλη αναστάτωση, ειδοποιείται η
αστυνομία, ο κ. Παπγής αναλαμβάνει να εξυπηρετήσει τους αστυνομικούς, να τους
ανοίξει το σπίτι, αγγίζει και ο ίδιος ορισμένα αντικείμενα και κάποια στιγμή
ένα από τα σκυλιά των αστυνομικών που τον μυρίζει ορμάει να τον δαγκώσει. Αυτό
ερμηνεύτηκε σαν η παρουσία του κ. Παπγή να προϋπήρχε στο σπίτι του
Μητροπολίτη.

«Με οδήγησαν στο κρατητήριο, όπου έφεραν έναν ακόμη Έλληνα από την Κοινότητα
που τον θεώρησαν ύποπτο για φόνο. Υπήρχαν και άλλοι δύο ξένοι, οι οποίοι
κατέθεσαν ότι εγώ μαζί με τον άλλο Έλληνα ήμασταν συνένοχοι. Οι ανακρίσεις δεν
προχωρούσαν, γιατί οι ανακριτές άλλαζαν συνεχώς. Όλα φαίνονταν αβέβαια. Αυτό
που δεν μπορούσα να αντέξω ήταν ότι με κατηγορούσαν για κάτι που δεν έκανα. Οι
ημέρες περνούσαν βασανιστικά αργά. Όσο κουράγιο κι αν μου έδιναν τα παιδιά
μου, οι συμπατριώτες μου, η γυναίκα μου, όλοι όσοι με ήξεραν, ο Γραμματέας
Απόδημου Ελληνισμού κ. Δημήτρης Δόλλης που είχε έρθει να με δει στη φυλακή,
πάντα είχα μέσα μου μια βαθιά θλίψη».

Πριν από λίγες ημέρες η απόφαση του δικαστηρίου απήλλαξε και τους δύο Έλληνες
από κάθε κατηγορία.