Ο Άκης οικονομολόγος…

Αν τα στελέχη και οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ έχουν συνηθίσει τα τελευταία χρόνια
τον Άκη Τσοχατζόπουλο στον ρόλο του υπουργού Εθνικής Άμυνας, ο ίδιος
επιδίδεται τον τελευταίο καιρό σε οικονομικές… ασκήσεις.

Γιατί; Ετοιμάζει μια οικονομική πλατφόρμα για το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ,
διαφορετική από αυτήν που προωθεί το επιτελείο του Πρωθυπουργού. Και έχει τη
φιλοδοξία αυτό το πρόγραμμα να αποτελέσει τη βάση για «ένα κοινωνικό συμβόλαιο
διάρκειας 4 χρόνων ανάμεσα στους εργαζομένους και στους επιχειρηματίες».

Γιατί ο υπουργός, ο οποίος είναι και διπλωματούχος οικονομολόγος μηχανικός,
προβαίνει σε αυτή την κίνηση;

Πέραν του ότι διατηρεί επιφυλάξεις ως προς την εξήγηση που του έδωσε ο κ. Κ.
Σημίτης, ότι η ανατροπή του στρατιωτικού εξοπλιστικού του προγράμματος έγινε
για «να εξοικονομηθούν χρήματα που θα κατευθυνθούν σε κοινωνικούς τομείς της
οικονομίας», ο κ. Τσοχατζόπουλος υποστηρίζει ότι θα μπορούσε να ακολουθηθεί
ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

Ποτέ μη λες ποτέ

Άλλωστε, όπως σημειώνει συνεργάτης του υπουργού, «όταν λέμε πως πρέπει να
αλλάξει η πολιτική την οποία ακολουθεί η κυβέρνηση, εννοούμε πρωτίστως να
γίνουν μεταβολές στο οικονομικό πρόγραμμα». Και προσθέτει: «Υπάρχουν ασφαλώς
κι άλλα ζητήματα». Σε όσους βιάζονται από τώρα να βγάλουν συμπεράσματα αν ο
Άκης Τσοχατζόπουλος θα θέσει στο Συνέδριο κι άλλα θέματα εκτός από την αλλαγή
πολιτικής», «πρέπει να θυμίσω ότι παλιό αξίωμα στην πολιτική λέει… ποτέ μη
λες ποτέ».

Τρεις προτάσεις

Το τι θα γίνει ακριβώς και τι θα διεκδικήσει τελικώς στο Συνέδριο ο υπουργός
Εθνικής Άμυνας θα καταγραφεί στην ώρα του. Μέχρι τότε όμως, ο κ.
Τσοχατζόπουλος με την οικονομική πλατφόρμα του, προτείνει: Πρώτον, να ξαναδεί
το ΠΑΣΟΚ ­ στο Συνέδριό του ­ τι υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό το κόμμα πριν
από τις εκλογές του 2000, στα θέματα πληθωρισμού, μισθών, συντάξεων,
κοινωνικής πολιτικής.

Δεύτερον, να αλλάξει η πολιτική που ακολουθείται, θεωρώντας ότι η κυβέρνηση
έχει εφαρμόσει ένα πρόγραμμα πολύ μακριά από τις προεκλογικές δεσμεύσεις της.

Και, τρίτον, αυτές οι αλλαγές να μη γίνουν με «μικροδιευθετήσεις» (π.χ.
οριακές αυξήσεις μισθών και συντάξεων), αλλά «στη βάση μιας νέας γραμμής
πλεύσης, κοινωνικά ευαίσθητης αλλά και αποτελεσματικής».

Πού θα βρεθούν πόροι;

Το μεγάλο ερώτημα ασφαλώς που τίθεται και που ο ίδιος ο Πρωθυπουργός Κώστας
Σημίτης, καθώς και ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας Γιάννος Παπαντωνίου θα
διατυπώσουν προς όσους αμφισβητούν την οικονομική τους πολιτική, είναι «από
πού θα βρεθούν οι επιπρόσθετοι οικονομικοί πόροι ώστε να ικανοποιηθεί ένα πιο
φιλόδοξο κοινωνικό πρόγραμμα».

Ευθεία απάντηση δεν δίδεται

Στο επιτελείο του κ. Τσοχατζόπουλου, ωστόσο, το πρώτο που αναδεικνύουν ως θέμα
είναι ότι «για να πάει καλύτερα η οικονομία και επομένως για να μπορεί να
αυξηθεί η κοινωνική πίτα, θα πρέπει να πιστέψει ο κόσμος σε κάποιο όραμα που
του λείπει». Διαφορετικά, προσθέτουν, «δεν μπορείς να εμπνεύσεις και δεν
μπορείς να ζητάς οικονομικά θαύματα».

Είναι ακόμα σαφές ότι ο υπουργός Εθνικής Άμυνας σχεδιάζει να θέσει ένα συναφές
ζήτημα: «Ο εκσυγχρονισμός μάς βοήθησε στη δεκαετία του ’90 ­ θα πει στο
Συνέδριο παρουσιάζοντας την οικονομική του πλατφόρμα ­ όταν προσπαθήσαμε να
ελέγξουμε τα μακροοικονομικά μεγέθη, όπως για παράδειγμα ο πληθωρισμός, ο
οποίος άρχισε να μειώνεται επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου. Σήμερα, όμως,
που η οικονομία μας έχει ενταχθεί στην ΟΝΕ, δεν χρειάζεται ούτε ένα δεύτερο
κύμα εκσυγχρονισμού, ούτε ασφαλώς να περάσουμε σε ένα πρόγραμμα παροχών, που
θα αποσταθεροποιήσει την οικονομία».

Περίσσευμα και παροχές

Παράλληλα, ο κ. Τσοχατζόπουλος θα δώσει έμφαση στην άποψη ότι «η κοινωνική
συνοχή αλλά και η κοινωνική αλληλεγγύη είναι προϋποθέσεις για την οικονομική
ανάπτυξη». Και θα επισημαίνει ότι «όσοι λένε πως πρώτα δημιουργούμε περίσσευμα
και μετά δίνουμε παροχές, δεν διαφέρουν από τις θέσεις της Ν.Δ.».

Υπάρχει κι ένα «μυστικό» στο επιτελείο του υπουργού Εθνικής Άμυνας. Προτείνουν
στον κ. Τσοχατζόπουλο να αποκαλύψει με την οικονομική πλατφόρμα του στο
Συνέδριο με σαφή τρόπο ότι «αποτελεί μισή αλήθεια πως ο ρυθμός ανάπτυξης της
χώρας είναι καλός, κάπου 4%». Διότι «αυτός ο ρυθμός είναι απόρροια σε μεγάλο
βαθμό των κοινοτικών κονδυλίων και των επενδύσεων μέσω του Β’ και του Γ’ ΚΠΣ,
με αποτέλεσμα όλη σχεδόν η ανάπτυξη να ταυτίζεται με την απέξω εισρέουσα
ανάπτυξη, την ώρα που η χώρα έχει ανάγκη από ενδογενή ανάπτυξη ή μια ανάπτυξη
της τάξεως του 6%».

Αμφίπλευρη πολιτική

Ο υπουργός, ο οποίος το ’96 ήταν υποψήφιος για πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και για
πρωθυπουργός, έχει σχεδιάσει να βάλει και μία κρίσιμη ­ για την πρότασή του ­
παράγραφο στην πλατφόρμα που θα εμφανίσει: «Η πολιτική που οφείλουμε να
ακολουθήσουμε πρέπει να είναι αμφίπλευρη. Και ανακατανομή του πλούτου και
κίνητρα προς τις επιχειρήσεις, όπως η μείωση της φορολογίας ίσως για τον πρώτο
χρόνο των επενδύσεων. Αλλά και αύξηση του αφορολογήτου ορίου, για να
ενισχύσουμε τη ζήτηση στην εσωτερική αγορά».

Ακόμα σκέπτεται να αντιπαρατεθεί ευθέως με θέσεις του Γ. Παπαντωνίου τις
οποίες ασπάζεται ο Πρωθυπουργός. «Η ανταγωνιστικότητα δεν ενισχύεται ­
πιστεύει ­ με τον περιορισμό του κόστους εργασίας, με απολύσεις ή τη μείωση
των κοινωνικών πολιτικών, αλλά μέσα από τη διεύρυνση της ζήτησης και την
ισότιμη συμμετοχή των εργαζομένων στον παραγόμενο πλούτο». Όσο για τους
επιχειρηματίες, ο κ. Τσοχατζόπουλος έχει την άποψη ότι θα αισθανθούν
μεγαλύτερη σιγουριά εάν αλλάξει η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. «Όσο πιο
καθαρές σχέσεις διαμορφώσουμε μεταξύ των δυνάμεων της αγοράς, των δυνάμεων της
εργασίας και του κράτους, τόσο πιο ευνοϊκή βάση συναίνεσης μπορούμε να
διαμορφώσουμε για μια κοινή πορεία».