Τι σπρώχνει έναν βομβιστή να σκοτώσει ένα αθώο παιδί;

Τι σπρώχνει έναν βομβιστή να σκοτώσει αθώα παιδιά; Κάποτε είχα ζητήσει από τον
αρχηγό της Χεζμπολά να μου εξηγήσει πώς σκέφτεται ένας βομβιστής-καμικάζι.
«Φαντάσου πως βρίσκεσαι σε μια σάουνα», μου είχε πει τότε ο Νασράλα. «Κάνει
αφόρητη ζέστη, αλλά ξέρεις πως στο διπλανό δωμάτιο σε περιμένει δροσιά, μια
πολυθρόνα, μουσική και κοκτέιλ». Χαμογέλασε. «Έτσι απαντάω σε έναν Δυτικό,
όποτε με ρωτάει να του εξηγήσω πώς σκέφτεται ένας μάρτυρας».

Στον Νασράλα άρεσαν οι παραβολές, σαν και εκείνες που βλέπει κανείς στις
αφίσες με τους νεκρούς «μάρτυρες» της Χεζμπολά ­ απεικονίζονται στον
παράδεισο, τριγυρισμένοι από ποτάμια και τουλίπες και ιτιές κλαίουσες. Η ιδέα
της θυσίας είναι μια ευγενική ιδέα τόσο στις ανατολικές όσο και στις δυτικές
κοινωνίες.

Όταν, ύστερα από χρόνια, ο γιος του Νασράλα σκοτώθηκε κάνοντας επίθεση
αυτοκτονίας, ο αρχηγός της Χεζμπολά μού είπε πως δεν έλαβε συλλυπητήρια, αλλά
συγχαρητήρια.

Τηλεφώνησα σε μια Παλαιστίνια φίλη προχθές και τη ρώτησα πώς μπορεί να
χαίρονται οι Παλαιστίνιοι και να πανηγυρίζουν στους δρόμους για τη σφαγή στην
πιτσαρία της Ιερουσαλήμ. Μου εξέφρασε την αποστροφή της, αλλά μου εξήγησε πως
οι Παλαιστίνιοι έχουν θρηνήσει τόσα θύματα από τότε που άρχισε η ιντιφάντα,
που απολαμβάνουν κάθε πλήγμα που καταφέρνουν στον εχθρό.

Ξανασκέφτομαι την αντίδρασή μου, όταν αντίκρυσα την πιτσαρία Σμπαρό.
Ασυγχώρητο. Τάχα, τι είχε κάνει στους Παλαιστινίους εκείνο το άψυχο παιδάκι με
τα βγαλμένα μάτια; Έστω, την ύστατη στιγμή, ο Παλαιστίνιος βομβιστής δεν
μπορούσε να αντικρύσει σε αυτό την κόρη του, το ξαδελφάκι του; Αλίμονο, όχι.
Παρασυρμένος στον κατηφορικό δρόμο του δικού του θανάτου, παραήταν βυθισμένος
στην τραγωδία του λαού του για να μπορέσει να ξεχωρίσει οτιδήποτε άλλο.