[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πάμε λοιπόν στη Γένοβα να διαδηλώσουμε κατά της παγκοσμιοποίησης… Η
προσυνεννόηση μέσω διαδυκτίου με λειτουργικό σύστημα Microsoft, o ρουχισμός
και εφόδια από τα Continent, το PVC για τις σημαίες από τη Dow Chemicals, η
κάλυψη των επεισοδίων από το CNN.

Οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά της πραγματικότητας έχουν ένα ιστορικό
προηγούμενο. Την αντίδραση των υφαντουργών στις μηχανές, τις αρχές του 19ου
αιώνα στη Γαλλία και τη Γερμανία. Μας διδάσκει κάτι; Ναι, πως είναι ανώφελο το
να δαιμονοποιείς την πραγματικότητα. Στον πόλεμο, όπως στον πόλεμο, λέει μια
γαλλική παροιμία. Στην παγκοσμιοποίηση, όπως στην παγκοσμιοποίηση.

Στην παγκοσμιοποίηση, το Α και το Ω για να αποφύγει η πλειοψηφία του πληθυσμού
την περιθωριοποίηση είναι ένα αποτελεσματικό εκπαιδευτικό σύστημα. Κάτι που
δεν έχουμε στην Ελλάδα. Το αποδεικνύει ο αριθμός-ρεκόρ των Ελλήνων φοιτητών
που σπουδάζουν στο εξωτερικό, κατά προτίμηση ­ αν υπάρχουν χρήματα ­ στα
ιδιωτικά ιδρύματα των κατ’ εξοχήν “παγκοσμιοποιημένων αγγλοσαξονικών χωρών”.

Σε πείσμα της πραγματικότητας όμως ξορκίζουμε τον ιδιωτικό τομέα μακριά από τα
ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Και με την πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της
Επικρατείας μακριά από τις ανώτερες επαγγελματικές σχολές. Είναι αποκλειστική
αρμοδιότητα της Βουλής να επιτρέψει την ίδρυση και λειτουργία τους, απεφάνθη
το δικαστήριο. Με δεδομένες τις γνωστές μας ιδεοληψίες, το εκπαιδευτικό μας
σύστημα δεν πρόκειται να γνωρίσει τον ζωογόνο άνεμο του ανταγωνισμού μέχρι την
επόμενη δεκαετία. Αν βέβαια τότε αλλάξει το σύνταγμα.

Έτσι, οι πλούσιοι θα στέλνουν τα παιδιά τους στις ΗΠΑ, διαιωνίζοντας τις
ανισότητες. Όσοι δεν αντέχουν να καλύψουν τα έξοδα συντήρησης ενός παιδιού
στην Αγγλία θα πρέπει να αρκεστούν στα υποβαθμισμένα δημόσια πτυχία, ή τα μη
διαβαθμισμένα ιδιωτικά και σε χειρότερες επαγγελματικές προοπτικές.
Ουσιαστικά, πρόκειται για καταδίκη της μεσαίας τάξης σε περιθωριοποίηση. Όλα
τα άλλα είναι ιδεολογίες με τη μαρξιστική έννοια του όρου. Δηλαδή, αερολογίες.