Παναθηναϊκός Δύο τίτλοι, χίλιες αναμνήσεις

«Για εμάς θα υπάρχει πάντα το Παρίσι…». Η ατάκα ανήκει στον Χάμφρεϊ
Μπόγκαρντ από την ταινία «Καζαμπλάνκα» και έχει μείνει ιστορική στον παγκόσμιο
κινηματογράφο. Από το 1996, όμως, ο Παναθηναϊκός δικαιούται να την
οικειοποιείται και τη χρησιμοποιεί όποτε ξεφυλλίζει τις σελίδες της ιστορίας του

Όπως θα επιχειρήσουμε και εμείς σήμερα να κάνουμε, ανατρέχοντας στο παρελθόν
για να θυμηθούμε μικρά και μεγάλα μυστικά από τις τέσσερις προηγούμενες…
περιπέτειες του Παναθηναϊκού στα ­ πάντα ­ γεμάτα σασπένς φάιναλ-φορ…

Για τον Παναθηναϊκό, λοιπόν, θα υπάρχει πάντα το Παρίσι. Η Πόλη του Φωτός, που
την Κυριακή το βράδυ θα είναι ακόμη πιο… λαμπερή καθώς στο Παλέ ντε Μπερσί ο
Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς θα απονείμει το επιβλητικό και… φανταχτερό κύπελλο στον
αρχηγό (ελπίζουμε να είναι ο Φραγκίσκος Αλβέρτης αυτός) της κορυφαίας
ευρωπαϊκής ομάδας (και αυτή, ο Παναθηναϊκός). Πάμε σαν άλλοτε, δηλαδή. Πάμε
σαν εκείνη την αλησμόνητη νύχτα της 11ης Απριλίου (Μεγάλη Πέμπτη) του 1996,
όταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης ύψωσε το τρόπαιο μετά τον συγκλονιστικό τελικό με
την Μπαρτσελόνα. Βλέπετε, εκείνο το βράδυ, ήταν η πρώτη φορά. Το πρώτο
ευρωπαϊκό πρωτάθλημα για τη χώρα μας και φυσικά για τον Παναθηναϊκό. Και
επειδή κάθε πρώτη φορά μένει αξέχαστη, έτσι συμβαίνει για το Παρίσι του ’96,
έτσι συμβαίνει και για το Τελ Αβίβ του ’94, στην παρθενική εμφάνιση των
«πρασίνων» σε τελική φάση.

Η εκστρατεία (με πλοίο για τους οπαδούς) στο Τελ Αβίβ δεν στέφθηκε από επιτυχία. Οι «πράσινοι» πάντως από… ντύσιμο έσκισαν

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από εκεί για να πάρουμε τα πράγματα με τη σωστή,
χρονολογικά, σειρά. Ο Παναθηναϊκός είπε… σαλόμ (γεια σας στα εβραϊκά) στα
«Final-4» στην πρωτεύουσα του Ισραήλ, όπως και ο «αιώνιος αντίπαλος»,
Ολυμπιακός! Ο συνδυασμός της πρώτης φοράς και του ημιτελικού κόντρα στους
«ερυθρόλευκους» ήταν… εκρηκτικός. Η Αθήνα από την ημέρα που Παναθηναϊκός και
Ολυμπιακός προκρίθηκαν ζούσε σε ρυθμούς φάιναλ-φορ.

Άγχος, πίεση, στρες ήταν τα στοιχεία που θυμούνται οι περισσότεροι εκ των
υπαλλήλων του Παναθηναϊκού για εκείνο το ταξίδι. Το ταξίδι στο όνειρο, που
έγινε σχεδόν εφιάλτης. Ε, με ναυλωμένο ολόκληρο πλοίο ­ Queen Vergina ­ που θα
μετέφερε τους οργανωμένους οπαδούς στο Τελ Αβίβ, πώς να… κοιμηθείς ήσυχος.

Ο Παναθηναϊκός βεβαίως ταξίδευσε αεροπορικώς και μάλιστα ως… μοντελάκι. Σαν
να βγήκε από… πασαρέλα. Με τρίκουμπο, παρακαλώ, κοστουμάκι και πόλο
μπλουζάκι σε συνδυασμό παλ χρωμάτων, η ομάδα του Κώστα Πολίτη με τους Γκάλη,
Βράνκοβιτς, Βολκόφ, Παταβούκα, Γκέκο, Μυριούνη, Αλβέρτη, Οικονόμου,
Χρυσανθόπουλο, Γεωργικόπουλο και Παπαγιάννη αναχώρησε στις 18 Απριλίου.

Τα δύο πράγματα που «σημάδευσαν» το φάιναλ-φορ του Τελ Αβίβ ­ μετά την ήττα
από τον Ολυμπιακό στον ημιτελικό ­ ήταν η συνέντευξη Τύπου και η αντίδραση
ορισμένων πρασίνων μετά τη νίκη της Μπανταλόνα στον τελικό. «Είθισται ο
ηττημένος να δίνει το χέρι του στον νικητή… Έτσι κι εγώ μετά τον αγώνα θα
περιμένω τον Γιάννη να μου δώσει το χέρι», είπε ο Πολίτης την παραμονή του
ημιτελικού και ο Ιωαννίδης απάντησε αλληγορικά: «Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα
καθόλου μέλι!!».

Ο «ξανθός» τελικώς δικαιώθηκε (ως προς τον ημιτελικό), αλλά ηττήθηκε από τον
Ομπράντοβιτς και είδε μια ακόμη ευκαιρία να πηγαίνει χαμένη. Την ίδια ώρα
Αλβέρτης και Οικονόμου «συνελήφθησαν» πανηγυρίζοντες σαν Ισπανοί! Αργότερα
αμφότεροι απέδωσαν στο νεαρό της ηλικίας τους (20ρηδες τότε) την αντίδρασή
τους και εμμέσως πλην σαφώς ζήτησαν συγγνώμη. Ο Γκάλης όμως, παρά τις όποιες
διαφορές του με τον Ιωαννίδη, έσπευσε να αγκαλιάσει τον προπονητή του
Ολυμπιακού, όπως ο Βράνκοβιτς τον μοιραίο παίκτη της βραδιάς, Ζάρκο Πάσπαλι.

ΣΑΡΑΓΟΣΑ 1995

Γκάλης εναντίον Φασούλα. Ο κορυφαίος άσος του ελληνικού μπάσκετ δεν κατόρθωσε ούτε στο Τελ Αβίβ να αγωνιστεί σε τελικό του φάιναλ-φορ, ενώ ο Φασούλας και ο Ολυμπιακός έπεσαν πάνω στον Ομπράντοβιτς. Το ίδιο αποτέλεσμα και στη Σαραγόσα το 1995, παρότι ο Ζάρκο Πάσπαλι αυτή τη φορά ήταν στα «πράσινα» και ο Βολκόφ στα «κόκκινα». Τα αρνιά στην Καλαμπάκα δεν σουβλίστηκαν ποτέ…

Την επόμενη χρονιά, με τον Κιουμουρτζόγλου να έχει αναλάβει μεσούσης της
περιόδου την ομάδα αντικαθιστώντας τον Πολίτη (παραιτήθηκε γιατί δεν έλαβε από
τη διοίκηση την ανάλογη στήριξη στην κόντρα του με τον Γκάλη, που τελικώς
εγκατέλειψε τότε την ενεργό δράση), ο Παναθηναϊκός βρίσκεται ξανά αντιμέτωπος
με το όνειρό του στη Σαραγόσα.

Στο ταξίδι οι περισσότεροι ονειρεύονταν το κύπελλο και τα αρνιά που είχαν
τάξει να ψήσουν στην Καλαμπάκα οι γονείς του Παταβούκα, που ακολούθησαν τον
κανακάρη τους στη Ισπανία, πραγματοποιώντας το πρώτο ταξίδι στη ζωή τους!
«Σκέφτομαι τα δύο αρνιά της μητέρας μου από τώρα…» έλεγε ο Παταβούκας
ταξιδεύοντας για τη Σαραγόσα, αλλά Σαραγόσα… δεν είδε.

Ο Κιουμουρτζόγλου είχε προτιμήσει την απομόνωση. Το ξενοδοχείο «Καζινό
Μοντεσμπλάνκος» βρισκόταν 30 χιλιόμετρα έξω από την πόλη! Πίσω από την πόρτα
κάθε δωματίου εικονιζόταν μια μικρή ρουλέτα και ένα τετράφυλλο τριφύλλι, που
ερμηνεύτηκε ως καλός οιωνός της τύχης. Ο δε Κιουμουρτζόγλου, αν και σιχαίνεται
τη χαρτοπαιξία, προτίμησε να μείνει στο δωμάτιο με το νούμερο του μπλακ-τζακ,
το 21!

Ούτε το τετράφυλλο τριφύλλι, ούτε ο «Νεοπτόλεμος», το αεροσκάφος της
Ολυμπιακής που μετέφερε την ομάδα όπως είχε κάνει στις 24 Μαρτίου 1991 με τον
ΠΑΟΚ ταξιδεύοντάς τον από τη Θεσσαλονίκη στη Γενεύη (όπου κατέκτησε το
Κυπελλούχων) για να αντιμετωπίσει ­ ω, της συμπτώσεως ­ τη Σαραγόσα, έφεραν
τύχη στον Παναθηναϊκό. Αντιθέτως μάλιστα, κάλλιστα μπορεί να επικαλεστεί την
ατυχία! Στο 31ο λεπτό του αγώνα ο τραυματισμός (από το ματς με την ΑΕΚ) στο
πόδι του Παναγιώτη Γιαννάκη ­ ο ΠΑΟ είχε αφήσει τεχνηέντως να διαρρεύσει ότι
το πρόβλημα ήταν οσφυαλγίας ­ τον πρόδωσε. Ο Κιουμουρτζόγλου έμεινε με έναν
πλέι-μέικερ, ο Ολυμπιακός πίεσε περισσότερο και νίκησε ένα ματς που έχανε με
επτά πόντους στο 31′!

«Θεέ μου, γιατί; Μια ζωή περίμενα έναν τελικό…» έλεγε και έτρεχαν δάκρυα από
τα μάτια του, όταν κοιτούσε το πρησμένο πόδι του, ο Παναγιώτης Γιαννάκης, που
μαζί με τον Ζάρκο Πάσπαλι ήταν τα νέα αστέρια του Παναθηναϊκού στην προσπάθειά
του το 1995. Ο Πάσπαλι είχε «ανταλλάξει» τη θέση του στον Ολυμπιακό με τον
Σάσα Βολκόφ, το περασμένο (1994) καυτό, μεταγραφικά, καλοκαίρι.

ΠΑΡΙΣΙ 1996

Παρίσι, 1996. Στο Παλέ ντε Μπερσί ο Παναθηναϊκός νικά την Μπαρτσελόνα στον τελικό και ο Παναγιώτης Γιαννάκης σηκώνει το βαρύτιμο τρόπαιο. Μεγαλύτερο αστέρι της διοργάνωσης ο πολύς Ντομινίκ Ουίλκινς, ο οποίος είχε υποσχεθεί πριμ από την τσέπη του σε όλη την αποστολή

Δώδεκα μήνες αργότερα, στην Πόλη του Φωτός, το ελληνικό μπάσκετ έζησε
πρωτόγνωρες στιγμές. Επιτέλους μια ομάδα της χώρας μας κατέκτησε το πολυπόθητο
τρόπαιο και έστησε Αψίδα Θριάμβου στο Παρίσι. Αναμφίβολα το αξέχαστο «κομμάτι»
του φάιναλ-φορ ήταν οι τελευταίες φάσεις του συγκλονιστικού τελικού με την
Μπαρτσελόνα και η απονομή!

Στα τελευταία πέντε δευτερόλεπτα οι Βιρόβνικ, Ντοριζόν άφησαν να παιχτεί
μπάσκετ δίχως κανονισμούς. Έγινε φάουλ στον Γιαννάκη για να πάρει ο Γκαλιλέα
την μπάλα. Ο χρόνος σταμάτησε. Ο Φερνάντεθ κάνει φάουλ στην προσπάθεια του
Βράνκοβιτς να κόψει το σουτ του Μοντέρο. Ο Στόικο τα καταφέρνει, με
αντικανονικό όμως τρόπο, και το χρονόμετρο, ύστερα από όλα αυτά, λειτουργεί
και πάλι για 4”. Οι Ισπανοί δεν κατορθώνουν να σημειώσουν καλάθι και το 67-66
δίνει το Κύπελλο στην ομάδα του Μάλκοβιτς. Οι στιγμές στο Παλέ ντε Μπερσί,
μοναδικές. Απίστευτες. Αξέχαστες.

Λίγες ημέρες νωρίτερα, το αστείο της υπόθεσης ήταν η φιλοξενία των Γάλλων, που
έβαλαν τις ομάδες να μετακινούνται με λεωφορεία της γραμμής που είχαν
δανειστεί για να καλύψουν τις ανάγκες της διοργάνωσης. Μάλιστα στη διαδρομή
από το Ορλί μέχρι το ξενοδοχείο, ο Κόρφας και ο Βράνκοβιτς ταξίδεψαν όρθιοι!
Στην παρέα του Παναθηναϊκού είχε προστεθεί από την πρώτη κιόλας μέρα ο Ντίνο
Ράτζα που ταξίδευσε στο Παρίσι για χάρη του μέντορά του, Μπόζινταρ Μάλκοβιτς.
Ο Κροάτης πανηγύρισε στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού την κατάκτηση του τίτλου,
όσο οι Γιαννάκης, Κόρφας, Στόγιαν Βράνκοβιτς, Ουίλκινς, Παταβούκας, Αλβέρτης,
Οικονόμου, Μυριούνης, Πετσάρσκι, Βουρτζούμης και Σταυρακόπουλος.

Το Final Four όμως του 1996 ήταν η αποθέωση του Ουίλκινς. Πρόσωπο της βραδιάς
στον ημιτελικό με την ΤΣΣΚΑ και στον τελικό με την Μπαρτσελόνα (τη φανέλα του
την πήρε ο τότε πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Γιώργος Βαρδινογιάννης, ο
οποίος τη ζήτησε από τον Παύλο Γιαννακόπουλο), αλλά όπως αναμενόταν και εκτός
αγωνιστικού χώρου. Αυτόγραφα, φωτογραφίες, συνεντεύξεις για τον «human
hight-light», που έπειτα από μια λαμπρή καριέρα στο ΝΒΑ, ζει την κορυφαία
στιγμή της ζωής του στο Μπερσί. Γι’ αυτό άλλωστε έταξε πριμ τίτλου
5.000-10.000 δολαρίων σε κάθε παίκτη και 2.000 δολάρια σε όλα τα μέλη της
ομάδας (ακόμη και τους ανθρώπους της ασφάλειας!). Υπόσχεση που ξέχασε στη
συνέχεια…

Στην αρχή των πανηγυρισμών, την ώρα που ο Βουρτζούμης έκοβε το δικτάκι από την
μπασκέτα, από κάτω ο ήρωας της βραδιάς, Στόγιαν Βράνκοβιτς, δεν είχε ακόμη
αντιληφθεί τι είχε συμβεί. Μετά την τάπα στον Μοντέρο σωριάστηκε στο παρκέ
σφαδάζοντας από πόνους στο γόνατο. «Τι έγινε; Το πήραμε;» ρώτησε και όταν του
απάντησαν θετικά, άρχισε να κλαίει από τη χαρά του και όχι από τον πόνο.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2000

Θεσσαλονίκη 2000. Ο Παναθηναϊκός στο νέο γήπεδο του ΠΑΟΚ κατακτά το τρόπαιο για δεύτερη φορά στην ιστορία του. Ο Ζέλικο Ρέμπρατσα αναδείχθηκε MVP, όμως ο Όντετ Κάτας είναι το πρόσωπο της διοργάνωσης. Ο Ισραηλινός χάρισε τη φανέλα του στον μεγάλο άτυχο, Γιώργο Καλαϊτζή

Ύστερα από τρεις σεζόν δυστοκίας ­ με γιαούρτια, σάντουιτς και άλλα συναφή να
εκτοξεύονται κατά δικαίων και αδίκων ­ ο Παναθηναϊκός επιστρέφει στα
φάιναλ-φορ και μάλιστα ως… οικοδεσπότης. Στο νεόκτιστο γήπεδο του ΠΑΟΚ ο ΠΑΟ
του προπονητή των τίτλων, Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ετοιμάζεται για μεγάλο πάρτι.

Τελευταίος έφθασε στη Θεσσαλονίκη και έφυγε… Πρώτος, κατακτώντας για δεύτερη
φορά το βαρύτιμο τρόπαιο. Χωρίς άλλο, μορφή του φάιναλ-φορ ήταν ο Οντέντ
Κάτας. Μπορεί ο Ρέμπρατσα να αναδείχθηκε σε MVP των αγώνων, μπορεί η απόδοσή
του να ήταν καταλυτική, αλλά αυτό που συνέβη με τον Ισραηλινό ήταν πέρα από
κάθε φαντασία. Ο Κάτας από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στη
Θεσσαλονίκη έζησε ένα… μαρτύριο! Την ώρα που έφθασε το αεροπλάνο της
«πράσινης» αποστολής προσγειώθηκε και ένα αεροπλάνο με τους οπαδούς της
Μακάμπι, οι οποίοι μόλις τον αντίκρυσαν άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα με το
όνομά του.

Η συναισθηματική του φόρτιση την παραμονή του τελικού έμεινε κλεισμένος στο
ξενοδοχείο και δεν μπόρεσε να εορτάσει το Πασέχ (εβραϊκό Πάσχα).

Έκανε την καρδιά του πέτρα και… σκότωσε τη Μακάμπι στον τελικό. Αφού έκανε
τη δουλειά του, έβγαλε την ιδρωμένη φανέλα του και τη δώρισε στον τραυματία
Καλαϊτζή. Οι 1.000 οπαδοί των ηττημένων, φώναζαν ρυθμικά το όνομα του
συμπατριώτη τους, που τους είχε στερήσει το κύπελλο. Αργότερα, στο αεροδρόμιο,
τον σήκωσαν στα χέρια και δεν σταματούσαν να φωτογραφίζονται μαζί του και με
το κύπελλο.

Τέλος πάντων, από το ματς της ζωής του ο Κάτας κράτησε για ενθύμιο τα
παπούτσια του τελικού, τα οποία δήλωσε πως δεν θα φορέσει ξανά. Ο Μποντίρογκα
έψαχνε την μπάλα του τελικού, αλλά τον είχε προλάβει ο Μπραζάουσκας, ο
Καλαϊτζής φυσικά τη φανέλα του Κάτας. Όλοι από κάτι.