Εκπλήξεις και θέαμα από τα αστέρια της Ευρώπης

Ένα από τα πιο συναρπαστικά ­ αν όχι το πιο συναρπαστικό ­ Τσάμπιονς Λιγκ
απολαμβάνουν φέτος οι φίλαθλοι της Ευρώπης. Έντονες συγκινήσεις, πλούσιο
θέαμα, πολλές εκπλήξεις, νέα αστέρια, μεγάλες απογοητεύσεις, ανατροπές σκορ
και μέτριες διαιτησίες συνθέτουν το παζλ της κορυφαίας διασυλλογικής
διοργάνωσης του κόσμου, στην οποία άφησε ­ όπως και πέρυσι ­ τη σφραγίδα του
το ισπανικό ποδόσφαιρο

Για το φαινόμενο των Ισπανών, οι οποίοι κυριαρχούν την τελευταία διετία σε
συλλογικό επίπεδο, έχουν ειπωθεί πολλά. Γεγονός είναι πως οι εκπρόσωποι του
ισπανικού ποδοσφαίρου, με κορυφαίο παράγοντα τον πρόεδρο της ομοσπονδίας και
αντιπρόεδρο της ΟΥΕΦΑ Μιγκέλ Άνχελ Βιγιάρ, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν
πανίσχυρους μηχανισμούς προστασίας των ομάδων τους. Το γεγονός αυτό, ωστόσο,
δεν ερμηνεύει απόλυτα τον λόγο της κυριαρχίας των ισπανικών ομάδων, αφού η
αγωνιστική ταυτότητα είναι ανεξάρτητη από τις δημόσιες σχέσεις. Η ενδυνάμωση
του πρωταθλήματος, που καταδεικνύεται με τον υποβιβασμό της Ατλέτικο Μαδρίτης
και της Μπέτις των δισεκατομμυρίων και την παράλληλη άνοδο νέων δυνάμεων, με
πιο χαρακτηριστική αυτή της Ντεπορτίβο αύξησε την τριβή των ομάδων σε δυνατά
παιχνίδια. Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο και το γεγονός πως στην Ισπανία
αυτήν τη στιγμή αγωνίζονται οι κορυφαίοι ποδοσφαιριστές του πλανήτη, από τους
οποίους διδάσκονται και οι υπόλοιποι παίκτες. Οι ισπανικές ομάδες ανέκαθεν
ήταν δυνατές στην Ευρώπη. Αυτό που τους έλειπε, όμως, ήταν το πείσμα, η δίψα
για τη διεκδίκηση της νίκης μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Αυτό το στοιχείο
στο ποδόσφαιρο έχει ταυτιστεί με τη «γερμανική νοοτροπία». Τα πρώτα δείγματα
μας τα έδωσε πέρυσι η Βαλένθια, ενώ φέτος τη σκυτάλη πήρε η Ντεπορτίβο. Όμως,
εκτός της ισπανικής κυριαρχίας στους φετινούς αγώνες των ομίλων του Τσάμπιονς
Λιγκ είχαμε και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία. Τα πιο χαρακτηριστικά:

* Η μεγάλη απογοήτευση:

<

Ζλάτκο Ζάχοβιτς. Παραμένει στον πάγκο, όμως αυτήν τη φορά όχι του Ολυμπιακού,
αλλά της Βαλένθια.

* Το Unfair:

«Το χέρι του Ραούλ». Τους Άγγλους της Λιντς δεν τους πείραξε τόσο το γεγονός
ότι ο Ραούλ σκόραρε εναντίον τους με το χέρι, αλλά ότι το πανηγύρισε. Η
«Ντέιλι Μίρορ» το χαρακτήρισε «Το Χέρι του Βλάκα».

* Πιο δυνατό κεφάλι:

<

ομάδα:

Η Γιουβέντους με πέντε κόκκινες. Τη συναγωνίζεται η Γαλατασαράι με τέσσερις
κόκκινες και 30 κίτρινες κάρτες!

* Ο κλόουν:

Φαμπιάν Μπαρτέζ. Αν είχε μαλλιά θα θύμιζε ακόμη περισσότερο τον Μπρους
Γκρόμπελαρ.

* Έδρα-φωτιά:

Το Αλί Σαμί Γεν. Αποτελεί τον εφιάλτη κάθε ποδοσφαιριστή φιλοξενούμενης
ομάδας.

* Σαν το παλιό κρασί:

<

Ντεπορτίβο – Παρί Σεν Ζερμέν 4-3 (από 0-3).

* Σκορ-μαμούθ:

Παρί Σεν Ζερμέν – Ρόζενμποργκ 7-2. Τα εννέα γκολ αποτελούν ρεκόρ σε έναν αγώνα
στην ιστορία της διοργάνωσης.