Μέλη μιας ουτοπικής αίρεσης, και όχι πολίτες ενός σύγχρονου λαϊκού κράτους,
θυμίζουν οι Ισραηλινοί. Πόσο αίμα θα χρειαστεί άραγε να χυθεί ακόμη για να το
καταλάβουν;





Άλλη μια σφαγή. Πόσο αίμα θα χρειαστεί να χυθεί ακόμη για να καταλάβουν οι
Ισραηλινοί την πραγματική τους θέση;


Ρώτησαν κάποτε τον Γκυ ντε Μωπασάν γιατί επιμένει να τρώει κάθε μεσημέρι στο
εστιατόριο του Πύργου του Άιφελ, αφού σιχαίνεται τόσο πολύ το κτίριο. Επειδή
το εστιατόριο είναι το μόνο μέρος στο Παρίσι απ' όπου δεν βλέπεις τον Πύργο
του Άιφελ απάντησε εκείνος. Κάτι ανάλογο κάνουν και οι Ισραηλινοί: κλείνονται
στη χώρα τους για να μην τη βλέπουν, με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουν τι
έχει συμβεί σ' αυτήν, ούτε πώς την αντιμετωπίζει ο υπόλοιπος κόσμος, και
ιδιαίτερα οι χώρες της Μέσης Ανατολής. Ψηφίζοντας τον Αριέλ Σαρόν, απέρριψαν
για άλλη μια φορά τον έξω κόσμο και τάχθηκαν υπέρ μιας παλιάς και αποτυχημένης
πολιτικής που έχει απομονώσει και δυσφημίσει το Ισραήλ. Η βία οδηγεί στη βία:
το χθεσινό πολύνεκρο επεισόδιο στο Τελ Αβίβ αποτελεί ακόμη μια απόδειξη.


Αυτό που εκπλήσσει όμως πάνω απ' όλα τον Έντουαρντ Σαΐντ είναι η απογοήτευση
και η οργή των Ισραηλινών, και κυρίως των ειρηνιστών, για την Ιντιφάντα του Αλ
- Άκσα. Είναι περίεργο να μην μπορούν να καταλάβουν ότι οι συνεχείς
αποκλεισμοί των παλαιστινιακών εδαφών, οι απαλλοτριώσεις, οι εξευτελισμοί, οι
τιμωρίες, η συνεχιζόμενη χρήση βασανιστηρίων, οι αυθαίρετες δυσκολίες που
δημιουργεί διαρκώς το Ισραήλ στους Παλαιστινίους, μαζί με τη συνεχιζόμενη
δραστηριότητα και τη βία των εποίκων, μαζί με τις νέες υποδιαιρέσεις και
δρόμους που κόβουν τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, μαζί με το γεγονός ότι επί
κυβέρνησης Μπαράκ δεν δόθηκε ούτε ένα εκατοστό γης, όλα αυτά έχουν ως
αποτέλεσμα η κατάσταση να επιδεινώνεται, όχι να βελτιώνεται. Οι Παλαιστίνιοι
αντέδρασαν όπως όλα τα θύματα της αποικιοκρατίας απέναντι στους αποικιοκράτες:
εξεγέρθηκαν. Τι το περίεργο ή το σκοτεινό έχει αυτή η συμπεριφορά ­ διερωτάται
ο Παλαιστίνιος στοχαστής ­ ώστε να μην μπορεί να την καταλάβει ένας λαός τόσο
προικισμένος όσο οι Ισραηλινοί;


Οι Ισραηλινοί νομίζουν ότι με κάποιον θαυματουργό τρόπο μπορούν να ζήσουν
ανεξάρτητα από τις συνθήκες και το περιβάλλον τους. Όμως η ιστορία τους είναι
άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία των Παλαιστινίων. Είναι δύσκολο να
παρατηρήσεις ένα ισραηλινό τοπίο χωρίς να σκεφτείς το παλαιστινιακό χωριό ή
αγρόκτημα του οποίου πήρε τη θέση. Είναι δύσκολο να ακούσεις για κάποιον που
μετανάστευσε στο Ισραήλ από τη Ρουμανία ή τη Ρωσία χωρίς να νιώσεις την αγωνία
ενός εξόριστου Παλαιστινίου που του στερούν το δικαίωμα να επιστρέψει στο
σπίτι του. Και δεν χρειάζεται να έχεις το χάρισμα του Αριστοτέλη ή του ντε
Γκωλ για να καταλάβεις ότι η πολιτική της επίσημης τύφλωσης δεν μπορεί να
φέρει τη νίκη. Σαν τον Μωπασάν στο εστιατόριο του Πύργου του Άιφελ, το Ισραήλ
του Σαρόν χώνεται όλο και πιο βαθιά σ' ένα μέρος από το οποίο δεν μπορεί ούτε
να ξεφύγει ούτε να κερδίσει τη μάχη.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από