ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Φιλολογικό σουτ-βολέ

Προχθές πλυθήκαμε, ντυθήκαμε και βάλαμε ό,τι πιο ουδέτερο είχαμε ­ ολόμαυρα
κατά προτίμηση, ώστε να μη δίνουμε στόχο. Καθ’ οδόν προς το στάδιο περάσαμε
μέσα από ομάδες οπαδών και των δύο ομάδων ­ «Θρύλε, Θεέ μου, Ολυμπιακέ μου»
φωνάζαμε με τους μεν, «Σύλλογος μεγάλος δεν υπάρχει άλλος» με τους δε,
επιδεικνύοντας προσαρμοστικότητα χαμαιλέοντος σε συνθήκες ζούγκλας. Φτάσαμε
αλώβητοι στις κερκίδες και πήραμε θέση.

Η πανσέληνος έδινε μια ρομαντική νότα στη βραδιά, που ­ πριν ακόμα αρχίσει το
παιχνίδι ­ διανθιζόταν από ευγενή άσματα και συνθήματα στα οποία
πρωταγωνιστούσαν όλες οι γυναίκες ­ συγγενείς παικτών τε και παραγόντων. Την
ειδυλλιακή ατμόσφαιρα και τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς που ανταλλάσσονταν
μεταξύ των αντίπαλων κερκίδων ήρθε να εντείνει το σφύριγμα του διαιτητή.

Ωραίο ήταν το παιχνίδι, αλλά ο εποικοδομητικός διάλογος που ξεκίνησε από το
πρώτο λεπτό κράτησε ζωντανό το ενδιαφέρον μας καθ’ όλη τη διάρκεια. Ένας
κύριος μπροστά μου που δέχθηκε στο κεφάλι κάτι μπουκάλια νερό επέλεξε έναν
τύπο με γυαλιά, 3 κερκίδες και 2 διμοιρίες των ΜΑΤ πιο πέρα, και του έκανε
συνεχώς χειρονομίες αδελφοσύνης, του έδειχνε προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση
του σώματός του, του ψιθύριζε κολακευτικά σχόλια για τη μητέρα και την αδελφή
του και γενικά πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα στραμμένος προς το πράσινο
αντικείμενο του πόθου του.

Το αυτό βέβαια συνέβαινε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του γηπέδου ­ η
τεστοστερόνη έρεε άφθονη. Πού θα πήγαινε όλη αυτή η βία και ένταση,
αναρωτήθηκα, εάν δεν εκτονωνόταν εδώ; Δεν μπόρεσα να απαντήσω γιατί ήμουν
απασχολημένη να παρακολουθώ τους μπροστινούς να προσπαθούν να αποκρούσουν τις
φωτοβολίδες και τα φτυσίματα που τους έριχνε το εχθρικό πάνω διάζωμα.

Ανταλλάσσοντας λογοτεχνικά σχόλια και χαιρετισμούς με προφανείς επιρροές απ’
τον ντανταϊσμό, κλείσαμε το επόμενο φιλολογικό ραντεβού στη Λεωφόρο. Αν θέλει
ο Θεός, που θα ‘λεγε κι ο Άγγελος…