Οι λαθρομετανάστες των σπηλαίων

Τσουχτερό κρύο. Με μια κουβέρτα προσπαθεί να προστατευτεί από το κρύο και να περάσει τη νύχτα

Έχει αρχίσει να βραδιάζει όταν στην πλατεία του χωριού σταματάει ένα αγροτικό
αυτοκίνητο. «Αύριο την ίδια ώρα», λέει ο ηλικιωμένος αγρότης στους δύο
εργάτες, που βγαίνουν εμφανώς ταλαιπωρημένοι από το αυτοκίνητο.

Κρατώντας μια σακούλα με λιγοστά τρόφιμα κοντοστέκονται για λίγο να
ξεκουραστούν όταν περνάει από μπροστά τους ένα περιπολικό της Αστυνομίας. Από
το πίσω παράθυρο κάποιος βγάζει έξω τα χέρια του δείχνοντας τις χειροπέδες που
του έχουν περάσει. Η εικόνα αυτή κάνει τους δύο εργάτες να το βάλουν στα
πόδια.

Αρκετή ώρα αργότερα παίρνουν τον δρόμο για το βουνό. Τους τελευταίους μήνες
μένουν σε μια σπηλιά όπου παλαιότερα χρησιμοποιούσαν για μαντρί οι βοσκοί.
Μερικά μέτρα πιο πάνω κάποιοι χαίρονται τη ζεστασιά του σπιτιού τους. Αυτοί
όμως ανάβουν μια μικρή φωτιά και προσπαθούν να προφυλαχτούν από το κρύο…

Στις σπηλιές. Παλαιότερα τις χρησιμοποιούσαν για μαντρί οι βοσκοί. Σήμερα βρίσκουν καταφύγιο λαθρομετανάστες που εργάζονται στις ελιές

Ο Γιώργος και ο Φώτης είναι Αλβανοί που δουλεύουν στις ελιές στα Δολιανά της
Κυνουρίας. Η ιστορία τους θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η ιστορία όλων όσοι
δουλεύουν στην Ελλάδα χωρίς να διαθέτουν πράσινη κάρτα.

Τα δύο αδέρφια εργάζονται πέντε μήνες στις ελιές στην Πελοπόννησο, πέντε μήνες
στα καπνά στη Μακεδονία, και δυο μήνες τους αφιερώνουν στις οικογένειές τους
στην Πρεσκοπία, μια μικρή πόλη, κοντά στα ελληνοσκοπιανά σύνορα. Άλλωστε, για
χάρη των δικών τους πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς.

Ο Γιώργος έχει σπουδάσει γεωπόνος. Κοντεύει τα σαράντα, όμως δείχνει πολύ
μεγαλύτερος. Τα μαλλιά του έχουν σχεδόν ασπρίσει. Ο αδερφός του, ο Φώτης είναι
μικρότερος κατά δέκα χρόνια και στην Αλβανία δούλευε σαν αγρονόμος. Ο
μεγαλύτερος αδερφός φαίνεται να τα καταφέρνει καλύτερα με τις ελιές, ο
μικρότερος όμως μιλάει καλύτερα τα ελληνικά.

Κάθε βράδυ τα δύο αδέρφια κοιμούνται σε διαφορετική σπηλιά. «Φοβόμαστε μη μας
πιάσουν και δεν μπορέσουμε να δουλέψουμε για τους δικούς μας», λέει ο Φώτης.
«Ξέρουμε ότι είμαστε παράνομοι, όμως δεν έχουμε άλλον τρόπο να ζήσουμε τις
οικογένειές μας… Και βέβαια, δεν μπορούμε όλοι να πάρουμε πράσινη κάρτα».

Η μέρα τους ξεκινά από τα χαράματα. Η πρωινή παγωνιά στο βουνό «τσακίζει»
κόκαλα. Ο Γιώργος ανάβει μια μικρή φωτιά και προσπαθεί να βράσει ένα αυγό.
Αυτό είναι το φαγητό του έως το απόγευμα. Στη συνέχεια ρίχνει λίγο νερό στο
πρόσωπό του από το πλαστικό μπουκάλι που έχει μαζί του. Σε λίγο θα τους
παραλάβει ο αγρότης. Τα χρήματα λίγα, αλλά οι ανάγκες μεγάλες…

«Δεν είμαστε όλοι οι Αλβανοί κακοποιοί», λέει ο Φώτης. «Όμως δυστυχώς ο κόσμος
φοβάται. Αλλά και εμείς φοβόμαστε και αυτός είναι ο λόγος που δεν πιάνουμε
κάποιο δωμάτιο να μείνουμε σαν άνθρωποι επειδή δεν ξέρουμε τι μας
ξημερώνει…».

Ο φόβος. Επειδή φοβούνται τη σύλληψη, δεν μπορούν να νοικιάσουν ένα δωμάτιο και κάθε βράδυ αλλάζουν σπηλιά

Η δουλειά στις ελιές είναι σκληρή. Όμως δεν παραπονιούνται. Το μεγαλύτερο
πρόβλημα είναι αυτήν τη στιγμή το κρύο. θα ήθελαν να είχαν να ακουμπήσουν
κάπου ζεστά και όχι να γέρνουν πάνω στον αφιλόξενο βράχο τις νύχτες! Τα
λιγοστά ρούχα που έχουν τους τα έχουν δώσει κάτοικοι της περιοχής, που δεν
άντεξαν να τους βλέπουν να υποφέρουν στο κρύο.

Στην περιοχή είναι κοινό μυστικό πως αν δεν υπήρχαν οι εκατοντάδες παράνομοι
ξένοι εργάτες, δεν θα υπήρχε γεωργική παραγωγή. Κάθε μέρα παίζεται το παιγνίδι
της γάτας και του ποντικού. Οι αστυνομικοί συλλαμβάνουν ορισμένους, αμέσως τη
θέση τους παίρνουν κάποιοι άλλοι, και η ιστορία επαναλαμβάνεται και πάλι από
την αρχή…

Όλοι μοιάζουν να έχουν δίκαιο. Όμως τα δύο αδέρφια αναρωτιούνται. «Γιατί δεν
δίνεται μια λύση προς όφελος όλων; Και εμείς να ζήσουμε τις οικογένειές μας,
αλλά και οι παραγωγοί να κάνουν τη δουλειά τους».

Η ζωή τους είναι δουλειά και σπηλιά. Θα ήθελαν το απόγευμα να πάνε να καθήσουν
στην πλατεία και να φάνε σε μια ταβέρνα όπως όλοι οι άνθρωποι. Αυτό όμως προς
το παρόν είναι αδύνατον γι’ αυτούς. Ο φόβος να συλληφθούν υπάρχει και αυτοί
δεν διακινδυνεύουν το φαγητό της οικογένειάς τους. Όμως ελπίζουν, αλλά η
ελπίδα όταν είσαι μόνος μέσα σε μια σπηλιά γεμάτος φόβος θέλει κουράγιο. Και
αυτοί φαίνεται πως το έχουν…