ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τι κρίμα που μεγαλώνουμε…

«Δεν θέλω να της δώσω λουλούδια, θέλω να γυρίσω πίσω στο σχολείο. Είναι
κακιά».

Μία ώρα περίμενε η πεντάχρονη Άννα την συνονόματή της πριγκίπισσα της Αγγλίας
για να της προσφέρει το μπουκέτο που της είχαν βάλει στο χέρι οι μεγάλοι. Αλλά
η κακομαθημένη πριγκίπισσα άργησε και όλοι το θεώρησαν φυσικό, πριγκίπισσα
είναι, ό,τι θέλει κάνει. Όπως θεωρούσαν φυσικό και το να φέρεται άσχημα. Πριν
από λίγο καιρό είχε προσβάλει μια ηλικιωμένη γυναίκα που, επίσης την είχε
υποδεχθεί με λουλούδια λέγοντάς της «τι γελοιότητες είναι αυτές;». Κανείς δεν
τόλμησε να πει κουβέντα. Οι μεγάλοι υπολογίζουν, βλέπεις, τις συνέπειες και
όχι πάντα από ωριμότητα. Όχι όμως και το παιδί. Που όταν εμφανίστηκε η
γαλαζοαίματη πέταξε το μπουκέτο και αρνήθηκε να της το προσφέρει, παρά τις
πιέσεις της μητέρας της.

Και σαν τον 12χρονο, που από πριν λίγο καιρό «τσάκισε» την εικόνα του Γερμανού
προέδρου ρωτώντας τον πού είναι η τουαλέτα, έτσι και η 5χρονη μικρή απάντησε
με τη δική της παιδική ­ και γι’ αυτό αλώβητη ­ αξιοπρέπεια. Δίνοντας ένα
μεγάλο μάθημα όχι μόνο στην πριγκίπισσα, που στο τέλος τέλος ελάχιστα μας
ενδιαφέρει, αλλά, κυρίως, σε όλους τους ώριμους ενηλίκους. Δείχνοντάς τους ότι
όσο χαμηλά κι αν βρίσκεσαι μπορείς πάντα να είσαι ένας άνθρωπος που διεκδικεί
τον σεβασμό που του αξίζει.

Γι’ αυτό λατρεύω τα παιδιά. Το «ένστικτό» τους είναι ακόμη πρωτόγονο, πηγαίο,
γνήσιο. Τίποτε δεν το έχει νοθεύσει, τίποτα δεν το έχει αλλοιώσει, δεν περνάει
από κανένα φίλτρο. Ούτε ευπρέπειας ούτε καθωσπρεπισμού ούτε συμφέροντος ούτε
κανόνων ούτε «δεύτερων» σκέψεων. Δεν υπολογίζουν ούτε στο καλό ούτε στο κακό.

Τι κρίμα που μεγαλώνουμε…