ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ακούει κανείς;

­ «Όταν πάρουν τηλέφωνο, προσπάθησε να τους καθησυχάσεις. Είναι ήδη
τρομοκρατημένοι και αυτό που θέλουν είναι να αισθανθούν ότι η δική σου
παρουσία τούς παρέχει μια εγγύηση».

­ «Εγγύηση; Για ποιο πράγμα;»

Η φωνή στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής μένει στον «αέρα» για λίγα
δευτερόλεπτα. Μετά συνεχίζει.

­ «Απλώς, θέλουν να νιώσουν ότι εσύ θα βοηθήσεις και δεν θα πάει χαμένος ο
αγώνας και το ρίσκο που παίρνουν. Ότι με τις δικές τους επώνυμες καταγγελίες
θα υπάρξει αποτέλεσμα κι εσύ θα το εγγυηθείς αυτό με κάποιον τρόπο».

Το τηλέφωνο έκλεισε. Από μέσα μου ευχήθηκα να μην ξαναχτυπήσει αμέσως. Κάποια
στιγμή όμως θα γίνει. Θα είναι οι γονείς παιδιών με νοητική υστέρηση. Οι φωνές
θα είναι παρακλητικές, ο φόβος τους θα είναι εμφανής. Και κάποια στιγμή θα μου
ζητήσουν «να εγγυηθώ» ότι όχι απλώς η φωνή τους θα ακουστεί, αλλά και ότι θα
υπάρξει αποτέλεσμα.

Ξεσκονίζω μέσα μου το εγχειρίδιο προσωπικής δεοντολογίας για να αποφασίσω τι
θα κάνω. Τα δεδομένα: απέναντί μου έχω γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους σε
ιδρύματα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, τα παιδιά τους έχουν νοητική ή κινητική
υστέρηση. Αυτοί οι γονείς έχουν προσφύγει ή είναι έτοιμοι να προσφύγουν στη
Δικαιοσύνη γιατί έχουν υποστεί ωμούς εκβιασμούς, έχουν αναγκαστεί να
«δωρίσουν» την περιουσία τους στο ίδρυμα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, έχουν δει
ληγμένα τρόφιμα ««από δωρεές» να μαγειρεύονται στην κουζίνα, έχουν φωνάξει,
έχουν καταγγείλει, έχουν στείλει επιστολές, αλλά… ουδέν.

Πριν κάνουν όμως τη μεγάλη βουτιά στα νερά της δικαστικής γραφειοκρατίας,
θέλουν να ελπίζουν ότι υπάρχει μια σανίδα για να πιαστούν. Τους ακούει κανείς;