Αμαρτία εξομολογημένη

* Υπάρχει ένας σίγουρος τρόπος για να καταλάβει κανείς ότι περνάνε τα χρόνια:
όταν του φαίνονται όλα λιγότερο ωραία από παλιά. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες,
κατ’ εξοχήν πεδίο μυθοποίησης και ωραιοποίησης, το φαινόμενο είναι ακόμα
συχνότερο. Μερικές ωστόσο φορές, όπως στο φετινό σύνθετο της γυμναστικής
γυναικών, ανταποκρίνεται απλώς στην αθλητική αλήθεια.

* Ε! λοιπόν, ναι. Κόντρα στα στερεότυπα περί νίκης επί της βαρύτητας και
γιορτής του σώματος, στην κενολογία περί «γραψίματος ιστορίας» (άλλα βέβαια θα
λέγαμε αν ήμασταν Ρουμάνοι), ακόμα και στο ίδιο το φίλαθλο συναίσθημα που
ποθεί η γυμναστική να ήταν όσο ωραία θα μπορούσε να είναι, η ψυχή και, ιδίως,
τα μάτια μου, κάθε άλλο παρά γέμισαν απόλαυση προχτές το βράδυ. Γιατί για μένα
­ και για όλους, πιστεύω, τους φίλους του ωραίου ­ η γυμναστική και ιδίως η
γυμναστική γυναικών δεν μπορεί ποτέ να ταυτιστεί με τη δυσκολία των
επιχειρούμενων αλμάτων και αιωρήσεων ή με την αντοχή στον ανελέητο πόλεμο
νεύρων που, παρά τα φαινομενικά αθώα προσωπάκια των αθλητριών, μαίνεται μέσα
και γύρω από το ταπί. Η γυμναστική είναι, πρέπει να είναι, πάνω απ’ όλα
αρμονία και χάρη, κίνησης αλλά και γραμμών, εσωτερικού και εξωτερικού ρυθμού.
Ελάχιστη από αυτή την αρμονία έχει επιζήσει στη σύγχρονη γυμναστική γυναικών ­
αν μπορούμε να αποκαλέσουμε γυναίκες τα περισσότερα από αυτά τα λαστιχένια
υβρίδια ­ κι ακόμα λιγότερη εμφανίστηκε στον τελικό του Σίδνεϊ. Η νίκη κρίθηκε
από τα λάθη παρά τα επιτεύγματα, οι Ρωσίδες, οι μόνες που άγγιζαν, κάποιες
στιγμές, τη θεία χάρη ­ ιδίως αυτό το ελάφι, η Χόρχινα ­ έπεσαν και πάτωσαν,
έβαλαν κι οι Αυστραλοί οργανωτές το κερασάκι με τα απίστευτα λάθη τους και δεν
έμεινε ούτε η αίσθηση μιας τελική νίκης κερδισμένης με πολλή επιμονή.

* Τουλάχιστον από τις τρεις Ρουμάνες κέρδισε, για το πούμε έτσι, η λιγότερο
αντιπαθητική. Τόσο η απλώς γλυκούλα Ραντουκάν όσο και η βόμβα θράσους που
λέγεται Αμανάρ, καθώς και η εντελώς άχαρη παγκόσμια πρωταθλήτρια Ολάρου, όχι
μόνο καμία σχέση, αισθητικά αλλά και τεχνικά, δεν έχουν με τη μεγάλη
συμπατριώτισσά τους που έκανε τη γυμναστική γυναικών παγκόσμιο χόμπι το 1974,
αλλά και διέψευσαν την ευρέως διαδεδομένη φήμη (έχω σίγουρες πηγές) περί
ομορφιάς των κοριτσιών της Ρουμανίας. Το σημαντικότερο είναι πάντως ότι, σε
ένα άθλημα όπου ήδη η αναζήτηση της μέγιστης ελαστικότητας, δύναμης και
αντοχής στον πόνο δημιουργεί σωματικές και ψυχολογικές δυσπλασίες και
ερωτηματικά, η ομορφιά της κίνησης και το άγγιγμα των αισθήσεων ολοένα
υποχωρούν. Χωρίς να πάω πίσω στην Κιμ, στην Κόρμπουτ (δεν είμαι δα και τόσο
γέρος) ή στην Κομανέτσι, για να ξαναγαπήσω τη γυμναστική φέρνω στη μνήμη την
πλαστικότητα της τελευταίας μεγάλης, της Σβετλάνα Μπογκίνσκαγια.