Πίτερ και Άλεξ

* Τελικά την παράσταση στο πρώτο τρίτο της φετινής Ολυμπιάδας έκλεψαν
δύο αθλητές που έκαναν την υπέρβαση. Η αξία τους ήταν από πριν γνωστή αλλά
στους Αγώνες κατάφεραν να ξαναγράψουν την ιστορία των αθλημάτων τους. Κι είναι
κι ωραία παιδιά.

* Ο άθλος του Πίτερ φαν Χούχενμπαντ δεν έχει να κάνει τόσο με τον
αριθμό των μεταλλίων του (στην κολύμβηση οι πολυνίκες είναι συνηθισμένο
φαινόμενο) ούτε καν με την κατάρριψη δύο παγκόσμιων ρεκόρ ­ για τους
πραγματικούς φιλάθλους τα ρεκόρ είναι ένα άχρηστο, εφόσον υπάρχει το θέαμα,
δόλωμα. Στην ιστορία, ο δίμετρος Ολλανδός κολυμβητής περνά χάρη στο συμβολικό
φορτίο των νικών του: έδιωξε το φάσμα τού ενός και ανεπανάληπτου θαύματος και
απέδειξε ότι στον αθλητισμό δεν υπάρχουν υπεράνθρωποι ­ ακόμα κι αν τα μέσα
ενημέρωσης ζουν κατασκευάζοντάς τους. Ο Πίτερ πρωτοεμφανίστηκε με πάταγο στο
διεθνές προσκήνιο στους τελευταίους Πανευρωπαϊκούς, όπου κέρδισε έξι χρυσά
μετάλλια, υπερισχύοντας του ανίκητου ως τότε Ποπόφ. Ο μεγάλος Ρώσος πήρε τη
ρεβάνς όχι μόνο γιατί αντιμετώπισε τον προσωρινό, όπως τον αποκάλεσε,
εκθρονισμό του με χιούμορ, αλλά και γιατί γρήγορα, στο Παγκόσμιο που
ακολούθησε, απέδειξε έμπρακτα πως θα ήταν πράγματι προσωρινός. Στο Σίδνεϊ όλοι
οι προβολείς ήταν στραμμένοι πάνω του και στην πιθανότητα να κερδίσει τρίτο
συνεχόμενο χρυσό στο κατοστάρι. Διακριτικά αλλά με φοβερό πείσμα ο Ολλανδός
θαυμαστής του («δεν θα υπάρξει ποτέ άλλος Ποπόφ») προετοιμάστηκε στο Αϊντχόβεν
όπου προπονείται σε κοινοβιακές συνθήκες με την ομάδα όπου ανήκει και η Ίνγκε
ντε Μπράουν, για να δώσει την απάντησή του στον ίδιο χώρο όπου, δύο μέρες
πριν, είχε πάρει και το σκαλπ του Ίαν Θορπ. Έβαλε έτσι το κερασάκι σε μια
μικρή θύελλα πρώιμων χρυσών, κι όχι μόνο στην κολύμβηση, της πορτοκαλιάς
ομάδας.

* Διαφορετικής υφής ήταν το κατόρθωμα του Αλεξάντερ Νέμοφ. Από τη
διπλή πρόκληση που είχε θέσει στον εαυτό του ο Ρώσος γυμναστής, να οδηγήσει
την ομάδα της χώρας του σε νίκη στο σύνθετο ομαδικό και να πάρει επιτέλους ο
ίδιος ένα χρυσό στο ατομικό, πέτυχε μόνο το ένα σκέλος, το ευκολότερο ­ τόσο
ήταν, στα χαρτιά αλλά και στο ταπί, το φαβορί. Η υπέρβαση εδώ έχει να κάνει με
τον φόβο του μπροστά στο τελευταίο βήμα, αυτόν που, μαζί με πολλούς
τραυματισμούς, είχε εμποδίσει ανάλογες επιτυχίες παρά την αναμφισβήτητη κλάση
του. Και στη νίκη και στην ήττα, και στη χαρά και στον πόνο, ο Νέμοφ δεν έχασε
ποτέ το ήρεμο χαμόγελό του. Εμείς μάλιστα έχουμε έναν πρόσθετο λόγο να τον
συμπαθούμε. Στην Ατλάντα ήταν ο τελευταίος αθλητής στο καλύτερό του, και τότε
και τώρα, όργανο, το έδαφος, ο μόνος που θα μπορούσε να αφαιρέσει το χρυσό από
τον δικό μας Ιωάννη, που τότε λεγόταν ακόμα Γιάννης.