Ένας παλιός μας γνώριμος βρίσκεται πίσω από την πετρελαϊκή κρίση: ο
θαυμαστής του Σιμόν Μπολίβαρ, ο διάδοχος του Τσε Γκεβάρα και του Φιντέλ.





Κάστρο - Τσάβες. Δάσκαλος και μαθητής


Η Δύση θα έπρεπε να έχει καταλάβει ότι κάτι τρέχει από τον Μάρτιο του 1999,
όταν ο υπουργός Πετρελαίου της Βενεζουέλας Αλί Ροντρίγκες Αράκε ανακοίνωσε στη
σύνοδο του OPEC ότι η χώρα του όχι μόνο θα σέβεται στο εξής τις αποφασιζόμενες
μειώσεις στην παραγωγή πετρελαίου, αλλά και θα υποστηρίξει μια περαιτέρω
μείωση της τάξεως του 4%. Τρεις μήνες νωρίτερα, είχε εκλεγεί πρόεδρος της
Βενεζουέλας ο Ούγκο Τσάβες. Και είχε αποφασίσει ότι ο μόνος τρόπος να αλλάξει
τη χώρα του και να ικανοποιήσει τους ψηφοφόρους του ήταν να παίξει το χαρτί
του πετρελαίου. Να αναστήσει τον παραπαίοντα OPEC, που άλλωστε η χώρα του έχει
ιδρύσει, και να εξασφαλίσει μια τιμή του πετρελαίου που δεν θα απομακρύνεται
πολύ από τα 25 δολάρια το βαρέλι.


Η Δύση θα έπρεπε να έχει πάρει το μήνυμα ­ αν δεν την είχε τυφλώσει η
αλαζονεία της παγκοσμιοποίησης, όπως γράφει στην «Γκάρντιαν» ο Ρίτσαρντ Γκοτ,
συγγραφέας του βιβλίου «Ο Ούγκο Τσάβες και η μεταμόρφωση της Βενεζουέλας»
(Εκδ. Verso). Όταν η τιμή του πετρελαίου είχε πέσει στα 10 δολάρια, οι δυτικές
πρωτεύουσες θεώρησαν ότι οι εξαγωγοί χώρες είχαν νικηθεί οριστικά και ότι
περίπου σε αυτά τα επίπεδα θα κυμανθεί ο μαύρος χρυσός στο μέλλον. Και όταν η
τιμή άρχισε να ανεβαίνει, προσπάθησαν να αποτρέψουν την κρίση πιέζοντας και
εκβιάζοντας μεμονωμένες χώρες. Υποτίμησαν όμως τον παράγοντα Τσάβες. Στενός
φίλος του Κάστρο, επικεφαλής ενός αποτυχημένου πραξικοπήματος το 1992, ο
46χρονος πρώην στρατιωτικός επιδιώκει να συγκροτήσει μια νέα συμμαχία στη
Λατινική Αμερική, που θα εκπληρώσει τα όνειρα του Σιμόν Μπολίβαρ. Με αυτό το
κριτήριο, έχει διαλέξει και τους συνεργάτες του. Ο υπουργός Πετρελαίου ήταν τη
δεκαετία του '60 στο αντάρτικο. Ο υπουργός Εξωτερικών είναι πατέρας του
ανθρώπου που ο Τσάβες, νεαρός αξιωματικός τότε, είχε διαταχθεί να
παρακολουθήσει το 1973 για τις κομμουνιστικές πεποιθήσεις του...


Ελευθερωτής ή δεσπότης; Στο ερώτημα αυτό, που θέτουν πολλοί αναλυτές για τον
πρόεδρο της Βενεζουέλας, δεν μπόρεσε να απαντήσει ούτε ο Γκαμπριέλ Γκαρσία
Μάρκες, που μίλησε πρόσφατα μαζί του, κατά τη διάρκεια μιας πτήσης από την
Αβάνα στο Καράκας. Τον άκουσε να μιλάει για τα φτωχά παιδικά του χρόνια. Είδε
τη θλίψη στο πρόσωπό του, όταν θυμήθηκε τα αγροτόπαιδα που πέθαιναν φορώντας
τη στολή, είτε του στρατιώτη είτε του αντάρτη, τον ενθουσιασμό του, όταν
αναφέρθηκε στις μυστικές συναντήσεις του για τη δημιουργία ενός μαζικού
κινήματος, την οργή του, όταν περιέγραψε τη σφαγή του 1989 στο Καράκας. Και
όταν τον αποχαιρέτισε, δεν ήξερε αν είχε γνωρίσει έναν άνθρωπο στον οποίον η
Μοίρα είχε αναθέσει να σώσει τη χώρα του, ή έναν ταχυδακτυλουργό που θα μείνει
στην Ιστορία ως ένας ακόμη δεσπότης.


Είθε να ισχύει το πρώτο. Και ας υποφέρει λίγο η τσέπη μας.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από