ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η άμμος

Η γυναίκα με το παράξενο μυαλό και τους μεγάλους φόβους περπάτησε ώρες πολλές,
στη μεσογειακή έρημο, τις ατελείωτες εκτάσεις άμμου που έσπαγαν μονάχα από
κάτι λυγισμένες από τον αέρα καλαμιές και, αραιά και πού, από κάτι καχεκτικά
αγκάθια. Ο ήλιος την τύφλωνε και ο άνεμος, ανακατεμένος με την άμμο, της
όργωνε το πρόσωπο, βαθαίνοντας κι άλλο τις γραμμές που οι κανονικοί άνθρωποι
ονομάζουν ρυτίδες.

Έβλεπε στο βάθος του ορίζοντα τη θάλασσα, ένα συγκεχυμένο, άμορφο μπλε κι
ήξερε πως εκεί ήταν που έπρεπε να φτάσει, εκεί ήταν που ήθελε να φτάσει. Η
κούραση, όμως, ήταν μεγάλη και τα γόνατά της λύγιζαν, καθόταν με τα πόδια
διπλωμένα πάνω στην άμμο κι έλεγε πως δεν θα τα καταφέρει.

Τότε ήταν που μέσα από το μυαλό της έβγαινε ο Μάγος, δημιουργός και
δημιούργημά της, «έλα», της έλεγε, «σήκω και συνέχισε», αυτή μάζευε τους
φόβους της που είχαν σκορπίσει τριγύρω και προσπαθούσε να τους χωρέσει στις
τσέπες της, «δεν μπορώ», κλαψούριζε, «κοίτα την ερημιά, ο κόσμος έχει
εξαφανισθεί». Ο Μάγος χαμογελούσε, σαν να άκουγε πράγματα που γνώριζε αιώνες
πριν, «μα ο κόσμος είμαι εγώ» της έλεγε και την σήκωνε πάλι όρθια, «δεν το
‘μαθες ακόμα;».

Η γυναίκα με το παράξενο μυαλό άρχισε πάλι να περπατά, με βήματα διστακτικά
και τρεμάμενα, «φοβάμαι τόσο πολύ», ψιθύρισε στην πανίσχυρη μαγική σκιά που
την παρακολουθούσε. «Αλλά πρέπει να μου έχεις εμπιστοσύνη ­ και να κοιτάς
μονάχα τη θάλασσα, να ονειρεύεσαι την απεραντοσύνη της και τις αποχρώσεις της
­ γιατί κι η θάλασσα είμαι εγώ».

Κι έτσι η γυναίκα επιτάχυνε το βήμα της, επέστρεψε στους ρυθμούς της και
συνέχισε να διασχίζει την έρημη έκταση ­ της φάνηκε, μάλιστα, πως πριν φύγει
πάλι ο Μάγος τη φίλησε στον αριστερό της ώμο.

Αλλά πάλι μπορεί να ήταν μονάχα ο αέρας και η άμμος που ανασήκωνε…