[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Στη μικρή οθόνη «παγώνει» ο ναζιστικός χαιρετισμός του χρυσαυγίτη. Και
προκαλεί δέος… Το σοκ, μετά τις εικόνες της καταστροφής από τις εκατοντάδες
πυρκαγιές, είναι μεγάλο. Το νιώθεις σαν χαστούκι. Που κάποιος αποφασίζει να
στο «αστράψει» για να δώσει τέλος στο εφιαλτικό σου όνειρο.

Στην κατάθλιψη όπου μοιραία βυθίζεσαι βλέποντας ανθρώπους, δάση, σπίτια, ζώα,
να γίνονται στάχτη.

Τα κατακόκκινα πλάνα σε τρομάζουν. Σού επισημαίνουν πόσο αδύναμος είναι ο
άνθρωπος απέναντι στα στοιχεία της φύσης.

Η φιγούρα όμως με το υψωμένο χέρι, που μόνο τους νεκρούς δεν τιμά, σε
εξοργίζει.

Σε υποτιμά εξευτελιστικά. Βγαίνει από ένα μαύρο παρελθόν που κανείς δεν θέλει
να θυμάται. Και κατά συνέπεια, ουδείς έχει δικαίωμα να μας υπενθυμίζει.

Η μάχη με τις φλόγες είναι άνιση. Ωστόσο, είναι μια μάχη. Με ήττες, αλλά και
νίκες. Πώς να πολεμήσεις όμως τα… φαντάσματα; Τι να κάνεις για να πάψουν να
αναβιώνουν οι ναζί; Πώς να αντιδράσεις όταν βλέπεις νέα παιδιά να γεμίζουν την
κενή τους ζωή προσπαθώντας να κρατήσουν ζωντανό έναν εφιάλτη;

Η Δημοκρατία χωράει τα πάντα. Και για να επιβιώσει αντέχει. Ακόμη και την…
τηλεοπτική κάλυψη παρόμοιων γεγονότων.

Που, αν έλειπε, δεν θα μαθαίναμε ποτέ τι έγινε στο Βίτσι και ποιοι ένιωσαν την
ίδια ψυχική ανάταση με τον ευθυτενή χρυσαυγίτη. Αλλά δεν θα έδινε την ευκαιρία
στον συγκεκριμένο νέο και τους ομοϊδεάτες του να μας κάνουν να ριγήσουμε από
τρόμο.

Η «παγωμένη» φιγούρα αποτίει στους νεκρούς φόρο τιμής. Άραγε, αυτό τους
δικαιώνει; Ή μήπως ­ αν μπορούσαν να σηκωθούν ­ μόνο ευχαριστώ δεν θα έλεγαν;

Το πεδίο όμως είναι, δυστυχώς, ελεύθερο. Για κάθε εκδήλωση φασισμού, του
οποίου αποδέκτες είναι, πιο συχνά, οι ζώντες. Θεωρητικά αυτοί μπορούν να
αντιδράσουν.

Με τη διαφορά ότι συνήθως δεν έχουν απέναντί τους τον χρυσαυγίτη να τους
χαιρετά ναζιστικά.

Αλλά κάποια εξουσία να τους κοιτάζει από ψηλά…