ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι συνωμοσίες του τραπεζιού

Το ψάρι ήταν φρέσκο, οι ντοματούλες αληθινές, τα καλτσούνια έσταζαν μέλι, η
τσικουδιά σπιτική και το τοπίο ειδυλλιακό. Η κ. Κατίνα σήκωσε το κεφάλι της
από την κατσαρόλα, κοίταξε βιαστικά προς τα έξω και γέμισε ένα πιάτο με μια
κακαβιά που βγήκε από σκορπίνες, και μπακαλιάρους. «Καλύτερα φάτο εδώ, μη σε
δουν. Ζήτησε μια κυρία έξω αλλά η μερίδα δε βγαίνει καλή» μού είπε καθιστώντας
με συνένοχο στα μυστικά της διαχείρισης του μαγαζιού. Η θεϊκή γεύση της σούπας
απομάκρυνε γρήγορα όλες τις ενοχές. Σε δέκα λεπτά το πιάτο άδειασε.

Στα γύρω τραπέζια αναδύεται μια καλοκαιρινή ευδαιμονία. Η παρέα των μοδάτων
τύπων με ρενεγκέιντ και μπαντάνες στα μαλλιά απολαμβάνει με την άνεση «τού να
είναι ο εαυτός της» κολοχτύπες με το κέλυφος μιλώντας για το πόσο ωραία ήταν
το Πάσχα στη Μύκονο. Δίπλα τους, μια άλλη παρέα εντελώς διαφορετική. Γυναίκες
στην έκτη δεκαετία της ζωής τους ξεκοκαλίζουν χαλαρά λευκούς, τρυφερούς
μπαλάδες.

Όταν ο ήλιος ακούμπησε τη θάλασσα στα Φαλάσαρνα ­ την ανοιχτή αγκαλιά της
Κρήτης στη Μεσόγειο ­ όλα έγιναν μια ζωγραφιά. Οι παρέες άφησαν στην άκρη τα
πιρούνια.

Συνέβησαν όλα όσα γίνονται συνήθως και στο ηλιοβασίλεμα της Οίας: ο δίσκος
κατέβηκε σιγά σιγά προς τη γραμμή του ορίζοντα. Πλησιάζοντας έγινε πορτοκαλί,
μετά κοκκίνισε και στο τέλος μπήκε στο νερό. Σιγά σιγά χάθηκε το φως.

Υστερόγραφο: θα μπορούσε να ήταν μια από τις εκατοντάδες χιλιάδες καλοκαιρινές
στιγμές σ’ ένα νησί.

Όμως η κ. Κατίνα άλλο ήθελε να βγάλει από μέσα της: «Μαζέψαμε εκατό χιλιάδες
κι είπαμε να τα βάλουμε από την τσέπη μας για να πάνε το ρεύμα είκοσι μέτρα
πιο πέρα αλλά δεν τα δέχτηκαν. Είπαν ότι είναι θέμα τιμής. Αντί για την
κακαβιά μπορείτε να γράψετε γι’ αυτό».