ΔΡΟΜΟΙ

Ο Τζορτζ Μπους…

… θα είναι ίσως ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που αποφοίτησε από «εμπορική
σχολή». Μπορεί να μην είναι φωστήρας, αλλά αρέσει, γιατί μοιάζει με εκείνους
τους τύπους που φέρνουν τη μπίρα στα πάρτι ­ έτσι γράφει το «New York
Magazine». Με δυο λόγια, ο Μπους φαίνεται πιο ευχάριστος από τον Αλ Γκορ.
Λιγότερο σωματώδης, πιο ευκίνητος και πιο εύκολος να τον αγνοήσει κανείς, κάτι
σαν σιγανή υπόκρουση, λιγότερο ενοχλητικός από τον Γκορ. Είναι και οι δυο τους
το ίδιο παρείσακτοι στα πάρτι (κανείς δεν θα είχε όρεξη να τους καλέσει), αλλά
ο Μπους θα ταίριαζε καλύτερα: θα έφερνε τη μπίρα.

Ο Τεξανός…

… μιλάει λιγότερο από τον αντίπαλό του για πολιτική. Δεν μυήθηκε ποτέ σε
αυτήν όπως ο Γκορ, που η οικογένειά του είναι βαθιά πολιτικοποιημένη. Από
σπίτι «λευκών Αγγλοσαξόνων προτεσταντών», ο Μπους μπήκε στην πολιτική με τα
λεφτά τού μπαμπά του. Δεν του αρέσει καθόλου να μιλάει για πολιτική. Και μια
και η πολιτική αρέσει σε ολοένα και λιγότερους Αμερικανούς, όποιος υποψήφιος
μιλάει λιγότερο γι’ αυτήν, φαίνεται πως κερδίζει. Ο Γκορ δεν αρέσει στις
γυναίκες. Ο Μπους αρέσει. Και επειδή παραδοσιακά οι γυναίκες προτιμούσαν τους
Δημοκρατικούς, αυτό είναι ήδη ένα μεγάλο πρόβλημα για τον Γκορ. Μπροστά στον
άχαρο αντίπαλό του, που έχει πρόβλημα επικοινωνίας, ο Μπους μοιάζει
γοητευτικός, σχεδόν σέξι. Ο Γκορ είναι πιο ωραίος από τον Μπους, αλλά καθόλου
σέξι. Μοιάζει νεκρός από τη μέση και κάτω. Δεν υπάρχει καμιά ανθρώπινη
ζεστασιά εκεί. Μπορεί ο Μπους να είναι επικίνδυνα ανίκανος, αλλά είναι
χαριτωμένος. Ίσως δεν είναι παράξενο που το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.

Σαν τους Αμερικανούς…

… ο Μπους δείχνει να συμμερίζεται την περιφρόνησή τους για τους πολιτικούς
και την πολιτική. Δεν τρελαίνεται γι’ αυτήν. Θα βρει τους κατάλληλους
ανθρώπους για να κάνουν τη «βρώμικη δουλειά». Ακόμη και οι γονείς του δεν
έκρυψαν την έκπληξή τους που, αντί για τον αδελφό του τον Τζεμπ, πήρε τον
δρόμο για τον Λευκό Οίκο ο μπούφος, ο ατάλαντος. Είναι σχεδόν τρομακτικός ο
τρόπος που ο Τζορτζ Μπους πατήρ λέει και ξαναλέει πως ο γιος του είναι
έξυπνος, σαν να θέλει να πειστεί γι’ αυτό και ο ίδιος. Ο «μικρός» μοιάζει πιο
πολύ με τον Νταν Κουέιλ παρά με τον πατέρα του. Ποτέ δεν κατάλαβε κανείς γιατί
τότε ο Τζορτζ Μπους πατήρ είχε διαλέξει για αντιπρόεδρό του τον Κουέιλ. Τώρα
δείχνουν ξεκάθαρα οι ομοιότητές του με τον γιο του: και οι δυο φιλικοί,
πρόσχαροι, κάθε άλλο παρά ξεφτέρια, αλλά πρόθυμοι να ευχαριστήσουν τον κόσμο,
αδέξιοι και επιφανειακοί.

Πειράζουν…

… όλα αυτά; θα πει κανείς. Γιατί να δίνουμε στους πολιτικούς περισσότερη
σημασία από όση έχουν πραγματικά; Όποιος έχει ποτέ προσλάβει κάποιον για μια
δουλειά, ξέρει πως ο ευχάριστος και άνετος τύπος, που είναι λιγότερο έξυπνος
αλλά τα πηγαίνει καλά με όλους, τα βγάζει πέρα πολύ καλύτερα από τον
«σπασίκλα» που τα ξέρει όλα. Κυνικό, ε; Να όμως τώρα κάτι ακόμη πιο κυνικό: Αν
την πρώτη φορά ο Νταν Κουέιλ αποδείχτηκε φάρσα, τη δεύτερη φορά ο Τζορτζ Μπους
μπορεί να αποδειχτεί τραγωδία.