ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στερνό αντίο

Τα πράγματα ήταν ήδη δύσκολα, πρώτα έπρεπε να βρω ένα σεντούκι, ένα μπαούλο
έστω, που να χωράει όλα αυτά, τα αγαπημένα αντικείμενα, μπουκαλάκια,
κηροπήγια, κοσμήματα, βιβλία, κομμάτια της ύπαρξής μου και της ισορροπίας μου
τόσον καιρό. Έπειτα, έπρεπε να χωρέσουν και οι μύθοι ­ γιατί και αυτοί,
ξέρεις, για να συντηρηθούν χρειάζονται κάτι παραπάνω από τη βούληση του
εγκεφάλου σου, είναι μια «εταιρική σχέση» που λένε…

Τέλος πάντων, τα συμμάζεψα όλα και άρχισα να κουβαλώ το σεντούκι δεξιά και
αριστερά, τι να το κάνω δεν ήξερα, εξέταζα, μ’ αυτό το σφίξιμο στο βάθος του
λαιμού, τις διαφορετικές επιλογές, απόφαση δεν μπορούσα να πάρω. Και έπειτα
έφυγε η κυρα-Ρήνη, η Ρηνούλα, η γιαγιά μου ­ «σήμερα θα πεθάνω», είπε και το
‘κανε όπως ακριβώς έκανε όλα όσα έλεγε, μια ζωή αυτό, πήγε να βρει τον Νίκο
της, αλλά ο θάνατος για τους άλλους, αυτούς που μένουν, έχει μια πικρή γεύση
που δεν μοιράζεται…

Σάββατο απόγευμα βούτηξα στη θάλασσα που αυτή λάτρευε, η θάλασσα υπήρξε πάντα
σωτήρια, ακούμπησα το σεντούκι, με τους μύθους για Μάγους που στηρίζουν σε
όλες τις περιπτώσεις, στην αμμουδιά, κοντά εκεί όπου σκάει το κύμα, έτσι κι
αλλιώς αυτοί δεν κινδυνεύουν από την αρμύρα, μονάχα από την πραγματικότητά
μας…

Χιλιόμετρα μακριά, σε κάποιο νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, ο Μάικλ, το alter ego
του πατέρα μου και των παιδικών μου χρόνων, χαμογέλασε στη ζωή για τελευταία
φορά ­ κι εγώ δεν τόλμησα καν να μοιραστώ τα δάκρυά μου με αυτόν που κάποτε
λεγόταν Μάγος.

Άλλωστε, το σεντούκι έμεινε εκεί όπου το άφησα ­ να το πάρει η θάλασσα και να
το ταξιδέψει, να το αγαπήσει και να το διαβρώσει, όσο εμείς επιστρέφουμε στις
ανθρώπινες διαστάσεις μας…