ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ανεπαισθήτως

Τούτη τη φορά ήταν κάτι γατάκια, άρχισαν να τσιρίζουν στις 5.00 το πρωί,
υποθέτω ότι αναζητούσαν τη μαμά τους, ποιος ξέρει σε ποιο διπλανό κήπο
γυρνούσε, το κλάμα κράτησε κάνα 20λεπτο, δεν κατάφεραν να ξυπνήσουν την κόρη
μου, αλλά με μένα έκαναν καταπληκτική δουλειά ­ και εκ των υστέρων τα
ευγνωμονώ.

Χάρη σε μια συγκυρία γατιών, αϋπνίας κι εγκεφαλικής αιφνιδιαστικής αφύπνισης
κατάλαβα ότι η αλλαγή και μεταβολή των πραγμάτων δεν συμβαίνει με
ντουμ-ταρατατζούμ, φωνές και πανικό. Γίνεται, απλά και ήσυχα ­ απλώς γίνεται,
όπως τα φρούτα που ωριμάζουν και σαπίζουν και κανείς θεωρητικά δεν μπορεί να
παρέμβει σ’ αυτή τη διαδικασία.

Κι έτσι, ένα ξημέρωμα άσχετο ανακάλυψα ότι είχα αλλάξει ­ δεν ήμουν αυτή που
είχε πέσει για ύπνο το προηγούμενο βράδυ, δεν ήμουν αυτή που νόμιζα τόσο
καιρό, ήμουν μιαν άλλη, δεν ήξερα ποια, αλλά δεν είχε σημασία, σημασία είχε
ότι μου άρεσε αυτό που συνέβαινε, απορούσα μονάχα, εγώ είχα χτυπηθεί για να
αποτινάξω τις μαγικές δεσμευτικές σφραγίδες και δεν τα ‘χα καταφέρει, έτσι θα
γίνεται όταν μπλέκεις με Μάγους σκεφτόμουν, έσφιγγα τα δόντια και χαμογελούσα.

Και τώρα, χωρίς να κάνω την παραμικρή προσπάθεια, έχω αλλάξει ­ και νιώθω
απίστευτα ελεύθερη, κι αληθινή, δεν το ψάχνω και δεν έχω διάθεση να δώσω
εξηγήσει κι αναφορές, άλλωστε πάει καιρός που οι εσωτερικές μου διεργασίες δεν
απασχολούν κανέναν, ούτε καν εμένα, λέω απλώς να απολαύσω τούτη την καινούργια
φάση του εαυτού μου, φάση εγωιστική και λυτρωτική, από αυτές που έρχονται όταν
­ ανεπαισθήτως ­ κλείνουν κάποια κεφάλαια, αγαπημένα αλλά ολοκληρωμένα.

Ο καθρέφτης δεν δείχνει άλλο πρόσωπο από το δικό μου ­ δεν έχει τίποτε το
μαγικό, αλλά είναι πραγματικός…