Κάνουν το περιοδικό σπίτι τους

Μέσα στις επόμενες εβδομάδες, ένα καινούργιο περιοδικό θα βρίσκεται κρεμασμένο
στα περίπτερα της Αθήνας. Στην αρχή θα κυκλοφορεί μόνο στην Αττική αλλά
αργότερα θα διανέμεται σε ολόκληρη την Ελλάδα. Θα έχει λιγότερες από 20
σελίδες και το κόστος του δεν θα ξεπερνά τις 500 δραχμές.

Το περιοδικό αυτό θα είναι διαφορετικό από τα άλλα. Όχι εξαιτίας της
περιορισμένης του ύλης ούτε εξαιτίας της προσιτής του τιμής. Θα είναι
διαφορετικό απλώς και μόνο επειδή θα το γράφουν και θα το εκδίδουν άστεγοι
συνάνθρωποί μας που ζουν στους δρόμους και στις πλατείες της Αθήνας.

Είναι η πρώτη φορά που οι άνθρωποι αυτοί οργανώνονται και ξεκινούν μια τέτοια
προσπάθεια στη χώρα μας. Τους βοηθά και ο Δήμος Αθηναίων που εδώ και πέντε
χρόνια παρέχει στους περισσότερους από αυτούς τροφή και στέγη. Εφημερίδες και
περιοδικά που γράφονται από αστέγους υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια στο
εξωτερικό. Άλλωστε και η ιδέα να κυκλοφορήσει στην Ελλάδα ένα τέτοιο έντυπο
προήλθε από το παράδειγμα των άλλων χωρών.

Οι στόχοι

Η έκδοση του περιοδικού που θα μοιράζεται δωρεάν στους αστέγους φιλοδοξεί να
επιτύχει δύο βασικούς σκοπούς. Ο πρώτος είναι να γίνουν γνωστές προς τα έξω οι
ανάγκες και οι συνθήκες ζωής των περίπου 400 άστεγων συμπολιτών μας. Ο
δεύτερος είναι και πιο σημαντικός είναι ότι θα βοηθηθούν οι άνθρωποι αυτοί να
επανενταχθούν στην κοινωνία, κερδίζοντας με τη δουλειά τους έναν αξιοπρεπή
μισθό. Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος για την κοινωνική πολιτική του δήμου κ. Γιάννης
Πιερρουτσάκος λέει στα «ΝΕΑ» ότι το περιοδικό θα γίνει σιγά σιγά μια μικρή
επιχείρηση. «Μια επιχείρηση που σταδιακά θα απορροφά όλο και μεγαλύτερο αριθμό
αστέγων, οι οποίοι δεν θα απασχολούνται ευκαιριακά με αυτό, αλλά θα έχουν
μόνιμη δουλειά. Αυτό είναι που θα τους επιτρέψει να ενταχθούν ξανά στο
παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας μας». Το πρόσφορο έδαφος για να ανθήσει η
ιδέα του περιοδικού αποτέλεσε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα που λέγεται Integra. Από
αυτό αντλήθηκαν οι πόροι και χρηματοδοτήθηκαν τα επιμορφωτικά σεμινάρια που
παρακολούθησε μια πενταμελής ομάδα αστέγων, η οποία και αποτελεί τον πυρήνα
της συντακτικής ομάδας του περιοδικού. Όλοι τους είναι ηλικίας από 28 μέχρι 35
χρόνων. Ανάμεσά τους είναι και ο Χρήστος, που είναι 35 χρόνων και του αρέσει
να γράφει και να διαβάζει οτιδήποτε έχει σχέση με τη διπλωματία.

Στο πρώτο τεύχος του περιοδικού, ο Χρήστος έχει γράψει ένα άρθρο που λέει για
τις «φυλές» της Πλατείας Ομονοίας. Για τους ανθρώπους κάθε εθνότητας και κάθε
κουλτούρας που μπορεί κανείς να συναντήσει στην ιστορική πλατεία της Αθήνας.
Λίγες σελίδες πιο κάτω υπάρχει η ιστορία μιας 35χρονης γυναίκας που περιγράφει
σε πρώτο πρόσωπο το πώς βρέθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη να είναι άστεγη. Ο
άντρας της την εγκατέλειψε όταν ήταν έγκυος. Η ίδια βρήκε δουλειά αργότερα και
κατάφερε να νοικιάσει σπίτι και να μεγαλώσει το παιδί της. Την έδιωξαν όμως
από την εργασία της και έτσι χωρίς λεφτά ήρθε και η έξωση από το σπίτι. Οι
γονείς της δεν τη δέχτηκαν πίσω και έτσι κατέληξε στα χέρια του Δήμου Αθηναίων
όπου βρήκε στέγη μαζί με το παιδί της.

Δουλειά

Ο Χρήστος λέει ότι το περιοδικό θα έχει θέματα που θα ενδιαφέρουν όλους τους
αστέγους. Ένα από αυτά θα είναι, για παράδειγμα, οι ευκαιρίες που
παρουσιάζονται για δουλειά. Όμως η θεματολογία του περιοδικού δεν θα
εξαντλείται μόνο σε ό,τι μπορεί να ενδιαφέρει τους ίδιους τους αστέγους. «Αφού
θα πωλείται στα περίπτερα και θα μπορεί να το αγοράσει ο καθένας, αυτό
σημαίνει αυτομάτως ότι τα άρθρα του θα είναι ποικίλου ενδιαφέροντος», λέει με
τη σειρά του ο διευθυντής της αναπτυξιακής εταιρείας του Δήμου Αθηναίων κ.
Δημήτρης Ζεγγίνης. Τα γραφεία της εταιρείας βρίσκονται στη συμβολή των οδών
Μάγερ και Φαβιέρου και αποτελούν το στρατηγείο του περιοδικού. Εκεί υπάρχουν
οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές στους οποίους γράφονται τα άρθρα και όλα τα άλλα
σύγχρονα μηχανήματα που απαιτούνται για μια τέτοια προσπάθεια.

Ο κ. Ζεγγίνης λέει ότι «δεν προσπαθούμε να βγάλουμε ένα περιοδικό που θα
κρατηθεί στη ζωή δύο ή τρεις μονάχα μήνες. Η προοπτική είναι μακροχρόνια και
γι’ αυτό τον λόγο θέλουμε να κάνουμε τον κόσμο να το αγοράσει, όχι από
φιλευσπλαχνία, αλλά επειδή θα βρίσκει συνεχώς κάτι χρήσιμο σε αυτό να
διαβάσει».

Όπως είπαμε πιο πάνω, το περιοδικό θα κυκλοφορήσει αρχικά στην Αττική και
αργότερα θα γίνει προσπάθεια να πωλείται στην υπόλοιπη Ελλάδα και πρώτα στις
μεγάλες πόλεις, όπως στη Θεσσαλονίκη και στην Πάτρα. Το τιράζ για τα πρώτα
τεύχη θα είναι 10.000. Το δε κόστος του κάθε τεύχους υπολογίζεται χονδρικά στα
έξι εκατομμύρια. Το θέμα λοιπόν είναι το πού θα βρεθούν τα υπόλοιπα χρήματα,
αν βάλει κανείς κατά μέρος την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.

Ανταπόκριση

Τη λύση έδωσε και σε αυτήν την περίπτωση το παράδειγμα με τα αντίστοιχα έντυπα
του εξωτερικού. Οι υπεύθυνοι του δήμου επισκέφθηκαν μεγάλες επιχειρήσεις που
βρίσκονται κοντά στην Πλατεία Ομονοίας και Συντάγματος. «Σε μέρη δηλαδή που
επισκέπτονται οι άστεγοι». Είπαν στους επιχειρηματίες για την επικείμενη
έκδοση του περιοδικού και τους ζήτησαν να διαφημιστούν σε αυτό, καταβάλλοντας
φυσικά κάποιο αντίτιμο. Ανταπόκριση υπήρξε και έτσι γεννήθηκε η σκέψη σε
ορισμένα από αυτά τα μαγαζιά αλλά και στις εισόδους – εξόδους του Μετρό να
τοποθετηθούν κιόσκια όπου θα πωλείται το περιοδικό.

Αν όλα πάνε καλά, αρκετά σχέδια περιμένουν για να γίνουν το μέλλον. Όπως το να
φιλοξενούνται οι σελίδες του περιοδικού μέσα στο Διαδίκτυο. Εκείνο όμως που
για τον Δήμο Αθηναίων έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι να δημιουργηθεί μια
εκδοτική μη κερδοσκοπική εταιρεία, η οποία θα εντάξει στους κόλπους της όσο το
δυνατόν περισσότερους αστέγους.