Από τον Βόλο στην άκρη της Γης

Από την Αγριά του Βόλου στους πάγους του Βορείου Πόλου

Η ανθρώπινη θέληση μεγαλουργεί! Και ο Νίκος Μαγγίτσης, γυμναστής από το
χωριουδάκι της Αγριάς, δύο-τρία (χιλιομετρικά )… βήματα από τον Βόλο,
αποφάσισε να κάνει πραγματικότητα αυτό που σκέφτηκε και συζήτησε πριν από έξι
χρόνια μαζί με έναν επιστήθιο φίλο του: να γίνει ο πρώτος Έλληνας που θα
κατακτήσει πεζός τον Βόρειο Πόλο. Από τον Βόλο στην άκρη της Γης! Γνώρισε τον
άγνωστο κόσμο των Εσκιμώων. Αισθάνθηκε τον πάγο να κυριεύει όλο του το σώμα.
Πάτησε… στα χνάρια του Ρόμπερτ Πίρι, του εξερευνητή που πρώτος αντίκρυσε το
1909 τα παγωμένα μονοπάτια του Πόλου. Εκεί όπου τα μάτια δεν ξεχωρίζουν άλλο
χρώμα από το λευκό! Αν τα κατάφερε; Και με το παραπάνω!

Η «ΟΜΑΔΑ» συζήτησε με τον Νίκο Μαγγίτση. Μοιράστηκε μαζί του μικρές στιγμές
από ένα μεγάλο κατόρθωμα. Ο ηλικίας 31 χρόνων γυμναστής, μας εκμυστηρεύτηκε
πολλά από τα (απαραίτητα για τον ίδιο) μυστικά του, τα οποία σχετίζονταν με το
οδοιπορικό. Μας διηγήθηκε την πρωτόγνωρη εμπειρία του. Μίλησε για τους φόβους
και τις αγωνίες του. Τους κινδύνους που έκρυβε η «εκστρατεία» του. Τις
αντιδράσεις και τα συναισθήματά του μόλις αντίκρυσε το παγωμένο τοπίο, τη
λευκή έρημο. Το δέος που αισθάνθηκε βλέποντας έναν κόσμο αλλιώτικο από αυτόν
που έχουμε συνηθίσει. Περιέγραψε και τον πλούσιο εξοπλισμό του. Εν τέλει,
αποκάλυψε τον λόγο για τον οποίο πάλεψε με τις δυνάμεις της φύσης και
ρισκάρισε ακόμα και τη ζωή του, προκειμένου να φέρει εις πέρας την αποστολή
του: να τοποθετήσει την ελληνική σημαία στο ­ άγρια ­ όμορφο τοπίο του Βορείου
Πόλου. Γαλάζιο σε λευκό φόντο…

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 6 ΧΡΟΝΙΑ

Όπου το μάτι σου να γυρίσει, λευκό και παγωνιά

«Όλα ξεκίνησαν πριν από έξι χρόνια, το 1994. Ένα ήσυχο απόγευμα, κουβέντιαζα
με τον φίλο μου Νίκο Ζάχο για μεγάλα κατορθώματα. Και ξαφνικά μου πέρασε από
το μυαλό μια εκστρατεία στον Βόρειο Πόλο. Το μέρος όπου ουδείς άνθρωπος απ’
αυτή τη χώρα έχει επισκεφτεί. Αυτό κι αυτό του είπα. Είμαι αποφασισμένος και
θα προχωρήσω! Έτσι κι έγινε. Τον περασμένο Σεπτέμβριο ξεκίνησα την
προετοιμασία η οποία διήρκεσε έξι μήνες. Η προπόνηση ήταν το πιο βασικό
κομμάτι της εκστρατείας. Περιελάμβανε βελτίωση της φυσικής κατάστασης, σκι,
πολύ περπάτημα στο βουνό, τρέξιμο και πεζοπορία. Επίσης, διανυκτέρευση και
νυχτερινή διαβίωση στα χιόνια. Γνώριζα πολύ καλά τις ανάγκες της αποστολής και
είχα υπόψη μου ότι το περιβάλλον που θα αντιμετώπιζα δεν σήκωνε αστεία! Το
παραμικρό λάθος θα στοίχιζε».

Μεγάλο ρόλο στην περιπέτεια του Μαγγίτση έπαιξε και ο εξοπλισμός. Ακόμα και η
διατροφή. Άλλωστε, είπαμε: τα λάθη δεν συγχωρούνται στον Βόρειο Πόλο. Το
παραμικρό… ψεγάδι μπορεί να αποβεί μοιραίο. «Όσον αφορά τον υλικό εξοπλισμό,
είχα φροντίσει να έχω μαζί μου γούνινες μπότες, γούνινα σκουφιά, πέδιλα του
σκι, ειδικά παπούτσια, αντίσκηνα, ενώ από εκεί προμηθεύτηκα έλκηθρα.
Προμηθεύτηκα πλαστικές μπότες από την Αμερική, αυτές που χρησιμοποιούνται στην
Αλάσκα, καθώς και ειδικά παντελόνια και μπουφάν. Έπρεπε να εξοικειωθώ όσο το
δυνατόν περισσότερο με τον εξοπλισμό. Να μάθω ακριβώς πού χρειάζεται και πού
όχι το κάθε αντικείμενο. Πάντως, αυτά που χρειάστηκα περισσότερο ήταν τα σκι
και το σλίπινγκ μπαγκ. Βέβαια και η διατροφή έπαιξε ρόλο. Τρόφιμα και
μαγειρικά είδη είχα συνεννοηθεί να τα πάρω από τον τελευταίο σταθμό πριν από
τον Βόρειο Πόλο. Χρησιμοποίησα ειδικές αφυδατωμένες τροφές, ειδικές για
τέτοιου είδους περιπτώσεις. Ο οργανισμός λειτουργεί διαφορετικά σε τέτοιες
συνθήκες και χρειάζεται ειδικές βιταμίνες».

Προκειμένου να φτάσει στο ζητούμενο σημείο, ο Νίκος Μαγγίτσης ήταν με μια
βαλίτσα στο χέρι και από αεροπλάνο σε αεροπλάνο. Δεν έχασε λεπτό από τον
πολύτιμο χρόνο του. «Κατ΄αρχήν ταξίδεψα στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί
επισκέφτηκα, μια ημέρα πριν και μία μετά, κάποια μουσεία και αγίους τόπους.
Ήθελα οπωσδήποτε να αποκομίσω κάτι ενδιαφέρον από την αποστολή μου, η οποία
διήρκεσε δώδεκα ημέρες. Όμως, δεν είχα πολλά περιθώρια. Από το άγχος μου δεν
είχα μυαλό για τίποτα. Ξεχνούσα τα πάντα. Το μόνο πράγμα που έπρεπε να θυμάμαι
ήταν η καλή διατροφή, ώστε να διατηρηθώ δυνατός. Μόνο έτσι θα μπορούσα να
επιβιώσω».

Η «Οδύσσεια» του φιλόδοξου γυμναστή συνεχίστηκε και σε άλλα χωριουδάκια της
Ρωσίας. «Να ξεκαθαρίσω ότι τα αεροπλάνα που με μετέφεραν ήταν “Κάργκο”, δηλαδή
αυτά που δεν έχουν καθίσματα. Ύστερα πήγα με άλλη πτήση στην πόλη Νορλίνσκ,
μετά σε ένα χωριουδάκι το Χατάγκα, που είναι δίπλα στη Σιβηρία και τέλος σε
μια κατασκήνωση στο Μπορνέο. Η κούραση ήταν τεράστια, αλλά δεν μπορούσα να
κάνω και αλλιώς. Πριν ξεκινήσω, είχα συνεννοηθεί με κάποιο ρωσικό γραφείο,
προκειμένου να υπάρχει ελικόπτερο στην κατασκήνωση, ώστε να με μεταφέρει κοντά
στο σημείο που ήθελα. Οφείλω να ομολογήσω ότι οι Ρώσοι ήταν πολύ οργανωμένοι
και εξυπηρετικοί. Ό,τι χρειάστηκα το είχα άμεσα».

Στο υπόλοιπο της περιπέτειάς του ο Μαγγίτσης δεν ήταν ολομόναχος. Είχε και την
­ απαραίτητη για τέτοιο μέρος ­ παρέα, η οποία βρισκόταν εκεί για τον ίδιο
λόγο. Να πατήσει και να «ερευνήσει» το άγνωστο. Το ρητό που επικρατούσε; Όλοι
για έναν και ένας για όλους! Μας διηγείται: «Από εκείνο το σημείο και μετά
ήμουν εγώ, ένας Άγγλος και τέσσερις Αμερικανοί. Όπως ήταν φυσικό,
λειτουργήσαμε σαν ομάδα με κοινό στόχο. Και οι πέντε είχαν την ίδια αγωνία με
εμένα. Φαινόταν από μακριά η νευρικότητά τους. Αφού αποβιβαστήκαμε από το
ελικόπτερο, το οποίο ήταν ναυλωμένο μόνο για εμάς, περπατήσαμε για περίπου
δέκα ημέρες για να φτάσουμε εκεί που είχαμε συμφωνήσει. Οι Εσκιμώοι μάς
αντιμετώπισαν με πολύ φιλικά αισθήματα, αν και μπορώ να πω ότι τους κάναμε
μεγάλη εντύπωση. Γενικά, η συμπεριφορά μας, τα ρούχα μας, η εξωτερική μας
εμφάνιση ήταν κάτι πολύ μακρινό γι’ αυτούς. Δεν είχαν συνηθίσει σε επισκέψεις.
Πάντως, με ξάφνιασε η συνεργασία που είχα με τους υπόλοιπους. Δεν περίμενα ότι
θα ήταν τόσο φιλικοί. Συζητούσαμε οποιοδήποτε πρόβλημα παρουσιαζόταν. Βέβαια,
δεν είχαμε και άλλη επιλογή. Μάλιστα, κανονίζουμε από τώρα κιόλας να πάμε σε
ένα χρόνο και στον Νότιο Πόλο».

Όταν ο Νίκος Μαγγίτσης έφτασε στο πολυπόθητο σημείο, εκπλήρωσε την αποστολή
του: κάρφωσε την ελληνική σημαία στους πάγους.

ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΟΥΝ

Οι κίνδυνοι ήταν πολλοί. Ο πάγος έκρυβε παγίδες. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση

«Δεν το πίστευα! Ένιωθα λες και ήμουν σε εθνική αποστολή. Στον Βόρειο Πόλο
έμεινα για έξι ώρες, οι οποίες ήταν υπεραρκετές. Δεν φοβόμουν, απλά είχα
μεγάλη αγωνία. Οφείλω, πάντως, να παραδεχτώ ότι υπήρχαν πολλοί κίνδυνοι. Γι’
αυτό και δικαιολογούσα τους γονείς μου που ανησυχούσαν. Ο πάγος σε πολλά
σημεία είχε σπάσει, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ρήγματα. Εύλογο ήταν να
υπάρχει φόβος να πέσουμε στον ωκεανό. Επίσης, πολύ επικίνδυνα ήταν τα
κρυοπαγήματα με την έλλειψη κυκλοφορίας του αίματος στα άκρα. Όταν αρχίσουν
και παγώνουν τα άκρα, ο κίνδυνος είναι ορατός. Πρέπει οπωσδήποτε το σώμα να
βρίσκεται συνεχώς σε θερμή κατάσταση. Ευτυχώς, δεν συνέβη στη δική μας
αποστολή, αλλά σε κάποια άλλη. Μην ξεχνάμε ότι σε αυτό το μέρος ζούνε μόνο
Εσκιμώοι και πολικές αρκούδες, οι οποίες περισσότερο βρίσκονται κοντά στο
νερό. Είναι μια παγωμένη έρημος!».

Οι στόχοι του 31χρονου γυμναστή δεν σταματούν εδώ. Ο Μαγγίτσης σκοπεύει εκτός
από επίσκεψη στον Νότιο Πόλο να κοιτάξει και… ψηλότερα. Ανυπομονεί να ανέβει
και σε κορυφή άνω των 8.000 μέτρων στα Ιμαλάια. Χορηγός στις μέχρι τώρα
προσπάθειές του ήταν ο Δήμος Αγριάς, ο οποίος τον ενίσχυσε για την επιτυχία
της περιπέτειάς του στον Βόρειο Πόλο με το ποσό των 4.300.000 δραχμών, ενώ τα
υπόλοιπα τα έβαλε ο ίδιος από την τσέπη του. Με λίγα λόγια, ολόκληρη η
αποστολή του στοίχισε περίπου 5.500.000 δραχμές. Πάντως, ο Μαγγίτσης
ευελπιστεί στην επόμενη… εκδρομή του να εξασφαλίσει κάποιο χορηγό, αφού,
όπως πιστεύει, «με αυτόν τον τρόπο θα μειωθούν τα οποιαδήποτε προβλήματα και
θα είμαι πιο ξένοιαστος από τα οικονομικά, το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό στην
προσπάθειά μου. Να ξέρετε ότι όρεξη πάντα υπάρχει. Αυτό που λείπει συνήθως
είναι τα χρήματα και οι σπόνσορες. Αν καταφέρω και τα εξασφαλίσω αυτά, θα
κρεμάσω και σε άλλα αποξενωμένα μέρη την ελληνική σημαία».