Στροφή… 6,25 μοιρών

Ο Μίλαν Τόμιτς, μαζί με τον Ρόμπινσον είναι οι κύριοι εκφραστές των… μακρινών επιθέσεων του Ολυμπιακού

Εδώ και χρόνια το τρίποντο αποτελούσε ένα είδος… απαγορευμένου καρπού στον
τρόπο παιχνιδιού που φανταζόταν ο Γιάννης Ιωαννίδης. Για να σουτάρει κάποιος
παίκτης του για τρίποντο, θα έπρεπε να είχαν εξαντληθεί όλες οι υπόλοιπες
επιλογές και ο παίκτης που θα έπαιρνε την μπάλα να ήταν στην καλύτερη δυνατή
θέση.

Σε αντίθετη περίπτωση συνήθως αυτός που… διέπραττε το σουτ τα «άκουγε» από
τον προπονητή του, που ήταν πάντα της φιλοσοφίας του δίποντου και ιδιαίτερα με
το να παίζεις την μπάλα κοντά στο καλάθι με τους ψηλούς.

Και όμως εφέτος ο Ολυμπιακός του Γιάννη Ιωαννίδη παρουσιάζει ένα εντελώς
διαφορετικό πρόσωπο από αυτόν που είχε ο «ξανθός» πριν την έλευση του Ντούσαν
Ίβκοβιτς. Στη δεκαετία του 1990 είναι η πρώτη φορά που οι «ερυθρόλευκοι»
σουτάρουν τόσα πολλά τρίποντα και μάλιστα στα μεγάλα ντέρμπι του πρωταθλήματος
(όπου πέτυχαν για πρώτη φορά το απόλυτο των νικών με 4/4 στα ματς με
Παναθηναϊκό και ΑΕΚ) έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του αποτελέσματος
αυτός ο παράγοντας. Αποκορύφωμα το ντέρμπι της Κυριακής με τον Παναθηναϊκό,
όπου οι γηπεδούχοι πήραν το ματς μόλις με 6 δίποντα (3/13 και 3/10 ανά
ημίχρονο), αλλά και με 11/20 τρίποντα, εξαιρετικό ποσοστό για ένα τόσο κρίσιμο
παιχνίδι.

Ο τεχνικός του Ολυμπιακού τα προηγούμενα χρόνια βασιζόταν κατ’
αποκλειστικότητα σχεδόν στην «αχτύπητη» φροντ λάιν της ομάδας, ενώ εφέτος αν
και ο Τάρλατς βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του, είναι εντελώς
αβοήθητος κάτω από τα καλάθια (και φαίνεται εδώ το κενό του Φασούλα), αφού ο
Γκραντ είναι παίκτης για πιο «ελαφρύ» σχήμα και δεν έχει μεγάλες δυνατότητες
στο να αντέξει στα σπρωξίματα, ενώ ο Ισπανός Ιγνάθιο Ντε Μιγκέλ (αποτέλεσε τον
διακαή πόθο του «ξανθού» το καλοκαίρι) αποδείχθηκε πολύ κατώτερος των
περιστάσεων. Έτσι, μόλις ο Τάρλατς κουραστεί ή βρεθεί εκτός κλίματος αγώνα
(όπως με τον Παναθηναϊκό) η ομάδα του αυτόματα έχει πρόβλημα.

Εδώ είναι το σημείο στο οποίο ο Γιάννης Ιωαννίδης, ποντάροντας και στην
προσωπικότητα των παικτών του, εκ των πραγμάτων «παίζει» πολύ και με το
τρίποντο. Είναι χαρακτηριστικό πως σε κάθε παιχνίδι 1/3 σουτ των
«ερυθρολεύκων» είναι τρίποντο, μία επίδοση που επί Ιωαννίδη είχε πλησιαστεί
μόνο την περίοδο 1994-95 (ελέω Έντι Τζόνσον).

Εφέτος ο Ολυμπιακός, όπως φαίνεται και στον σχετικό πίνακα, σουτάρει κατά μέσο
όρο 18 τρίποντα σε κάθε παιχνίδι (!) και 35 δίποντα όταν επί Ίβκοβιτς το ρεκόρ
ήταν την περσινή περίοδο με σχεδόν 17 (16,6 για την ακρίβεια) σουτ τριών
πόντων ανά αγώνα και επί Ιωαννίδη τα 13 (13,4 για την ακρίβεια) της περιόδου
1994-95.

Παράλληλα, επί «ξανθού» ο Ολυμπιακός ποτέ δεν σούταρε λιγότερα από 40 δίποντα
ανά αγώνα (ποσοστό που έπεσε στην τριετία του Ίβκοβιτς) με χαμηλότερο όριο τα
44 σουτ της περιόδου 1995-96, όταν εφέτος έχει μόλις 35.