ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Άμυαλα κουκιά

Ορισμένοι έχουν μια περίεργη αντίληψη για το ποιες είναι οι αγωνίες μας ­ ή,
εν πάση περιπτώσει, οι αγωνίες μου. Μετά το Ελσίνκι, θεώρησαν ότι κοιμάμαι και
ξυπνώ με την ερώτηση «θα κάνει ή δεν θα κάνει εκλογές ο Σημίτης». Βέβαια, δεν
λέω πως ήμουν παντελώς αδιάφορη ­ έχοντας περάσει ένα ταραγμένο για την
εξωτερική πολιτική 1999, δεν έβλεπα την ώρα να αρχίσει ο Γιώργος Παπανδρέου να
μαζεύει σταυρούς στην Α’ Αθήνας μπας και πάρω καμιά ανάσα από τα
ελληνοτουρκικά. Κάτι φίλοι μου με ζωή προγραμματισμένη και οργανωμένη ήθελαν
να ξέρουν πότε θα γίνουν εκλογές, για να κανονίσουν τις διακοπές τους. Τέλος
πάντων, νά ‘ναι καλά ο πρόεδρος, αφού θεώρησε πως το έργο είχε επαρκώς το
στοιχείο του θρίλερ, είπε και για τις εκλογές στις 9 Απριλίου.

Έλα, όμως, που μπροστά μας έχουμε δυο μήνες ­ και δυο μήνες είναι μεγάλο, πολύ
μεγάλο διάστημα. Όχι μόνο για τη μαγισσούλα, που ψηλώνει πέντε πόντους και
αυξάνει κατά 100% το λεξιλόγιό της ­ και τα φιλιά και τις αγκαλίτσες. Ούτε
μόνο για τον Μάγο, που προλαβαίνει να φτιάξει χαμόγελα και φυγές και πόνους
και ηδονές. Είναι μεγάλο διάστημα για την επίδειξη πολιτικής βλακείας και τον
εξευτελισμό της σοβαρότητας. Κάτι μου λέει ότι πάλι θα είμαι στο ένα από τα
δέκα εκατομμύρια Έλληνες που θα φτάσει στην κάλπη βρίζοντας όλους αυτούς που
μας θεωρούν άμυαλα κουκιά ­ και επί 60 μέρες θα μας βομβαρδίζουν (ξεκίνησαν
ήδη) με μακέτες έργων «που γίνονται», μη πλαστικά χαμόγελα και υπερτροφικό
εγώ, λες και δεν γνωριζόμαστε ή δεν ζούμε στην ίδια χώρα.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, όμως, μαθαίνουμε ξανά τον ορισμό της προεκλογικής
περιόδου: είναι το μακρύ ταξίδι προς την απώλεια της σοβαρότητας και την
απόλυτη αλαζονεία. Μπορεί να μ’ ενδιαφέρει τούτο το εξηνταήμερο σποτάκι;