ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ο θάνατος απομυθοποιημένος

Μουσείο του θανάτου. Ένας από τους πίνακες του Τζων Ουέινι Γκέησυ

Μια μπάλα του μπέιζμπολ με την υπογραφή του Τσαρλς Μάνσον. Πρωτότυποι
ακρυλικοί πίνακες φιλοτεχνημένοι από τον κατά συρροή δολοφόνο Τζων Ουέινι
Γκέησυ. Ένα ξύλινο τραπέζι ταριχεύσεων από τον 19ο αιώνα. Μια κατακόκκινη
νεκροφόρα. Μια γκιλοτίνα. Ένα ματωμένο μπλουζάκι που φορούσε ένας δολοφόνος
κατά την εκτέλεσή του στην ηλεκτρική καρέκλα. Ένα μπουκάλι βότκας μάρκας Black
Death. Και εκατοντάδες φωτογραφίες από αυτοκτονίες, δολοφονίες και θανατηφόρα
τροχαία δυστυχήματα. Αυτά είναι μερικά από τα εκθέματα του νέου Μουσείου του
Θανάτου που άνοιξε την Πρωτοχρονιά στο Λος Άντζελες και θα εγκαινιαστεί
επισήμως στις 14 Φεβρουαρίου ­ όχι βέβαια προς τιμή των ερωτευμένων, αλλά στη
μνήμη της σφαγής των Μαφιόζων που σημειώθηκε την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου
του 1929 στο Σικάγο.

Το μουσείο άνοιξε για πρώτη φορά πριν από τέσσερα χρόνια στη θέση ενός παλιού
νεκροτομείου, στο Σαν Ντιέγκο, και πολύ γρήγορα αποτέλεσε τη μεγαλύτερη
τουριστική ατραξιόν της πόλης. Τις καλές μέρες, το επισκέπτονταν ως και 200
άτομα. Όταν όμως ο ιδιοκτήτης του κτιρίου αποφάσισε να το πουλήσει, ο Τ. Χήλυ
και η σύζυγός του Κάθυ Σουλτς πήραν τα εκθέματα και μετακόμισαν σ’ ένα
διπλάσιο χώρο στο Λος Άντζελες. Ο κόσμος εκεί είναι πιο μορφωμένος κι έχει πιο
ανοιχτό μυαλό, σκέφτηκαν. Και μάλλον θα δικαιωθούν. Έχουν κάνει άλλωστε καλή
δουλειά. «Ένα από τα χόμπι μας ήταν να αλληλογραφούμε με κατά συρροή
δολοφόνους και να τους ζητούμε να μας στέλνουν τα καλλιτεχνήματά τους», λέει
στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Salon» η 37χρονη Σουλτς, μια εκρηκτική κοκκινομάλλα
που θα τη συνέδεε κανείς μάλλον με διαφημίσεις απορρυπαντικών από την
τηλεόραση παρά με δολοφονίες. «Όταν βλέπω τον θάνατο νιώθω μια μεγάλη αγάπη
για τη ζωή. Συνειδητοποιώ πόσο πολύτιμη είναι κάθε μέρα που περνά. Αυτή την
αίσθηση θέλουμε να διοχετεύσουμε και στους επισκέπτες».

Το πιο περίπλοκο έκθεμα είναι έργο ενός λιγότερο γνωστού δολοφόνου, του Νταγκ
Γκρέτσλερ, που παραδέχθηκε ότι δολοφόνησε 17 άνδρες και γυναίκες στην Αριζόνα
και την Καλιφόρνια και έμεινε στα κελιά των μελλοθανάτων επί 22 χρόνια, πριν
εκτελεστεί το 1997. Ο Γκρέτσλερ κατασκεύασε ένα σκοτεινό θάλαμο με 24 μικρά
διαμερίσματα, τα οποία καταλαμβάνουν εναλλάξ μικροί χάρτινοι ανεμόμυλοι και
κούκλες σε διάφορες σεξουαλικές στάσεις. Με το παραμικρό φύσημα του αέρα, οι
μύλοι αρχίζουν να γυρίζουν και οι κούκλες επιδίδονται σε ερωτικές περιπτύξεις.
«Έμεινα για τόσα χρόνια σ’ ένα κελί χωρίς γυναίκα, που ήταν λογικό να ασχοληθώ
με κάτι σεξουαλικό», έγραψε ο Γκρέτσλερ στη Σουλτς.

Ένα γράμμα του Γκρέτσλερ δίπλα στο έκθεμα εξηγεί πώς χρησιμοποίησε χαρτί,
ξυραφάκια και μονωτική ταινία για να το φτιάξει. Αυτή είναι και η μακάβρια
γοητεία του μουσείου. Μια κούκλα που ανήκε κάποτε στον Τζέφρυ Ντάμερ δίπλα σε
δημοσιεύματα που περιγράφουν τις αποτρόπαιες πράξεις του. Φλιτζάνια με
νεκροκεφαλές δίπλα σε βιβλία για το πώς να γίνεις επιτυχημένος δολοφόνος. Ο
θάνατος εκλαϊκευμένος. Ο θάνατος απομυθοποιημένος.