ΠΡΟΣΩΠΑ Ο βάρδος του Κουρδιστάν

Σιβάν Περβέρ. Διατρέχει τον κόσμο τραγουδώντας τη γλώσσα του λαού του

Στις 26 Αυγούστου του 1989, η Ιζαμπέλ Αλλιέντε, ο αβάς Πιέρ, ο Ουόλε Σογίνκα
και άλλες προσωπικότητες είχαν πάει στη Μεγάλη Αψίδα της Λα Ντεφάνς, λίγο έξω
από το Παρίσι, για να δηλώσουν τη στράτευσή τους υπέρ των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων. Ανάμεσα στους μουσικούς που πήραν μέρος στην εκδήλωση ήταν ο
Σιβάν Περβέρ, ένας εξόριστος Κούρδος που σχεδόν κανείς δεν γνώριζε. «Όταν όμως
τραγούδησε τη «Χαλάμπια», ο κόσμος ηλεκτρίστηκε», διηγείται στη «Λε Μοντ» ο
Κεντάλ Νεζάν, διευθυντής του Κουρδικού Ινστιτούτου στο Παρίσι.

Ένα χρόνο νωρίτερα, στις 22 Μαρτίου του 1988, η ιρακινή αεροπορία είχε
βομβαρδίσει με χημικά έξι χωριά του Κουρδιστάν στην περιφέρεια της Χαλάμπια,
σκοτώνοντας 5.000 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους τόσους. Ο Σιβάν Περβέρ
έγραψε το τραγούδι για να μάθει ο κόσμος και για να θυμάται. Να θυμάται μια
σελίδα της Ιστορίας που είναι απαγορευμένη εκεί όπου γεννήθηκε, στη
Νοτιοανατολική Τουρκία, εκεί όπου κι εκείνος δεν έχει δικαίωμα να τραγουδήσει.
«Εκεί πέρα δείχνουν τη φωτογραφία μου και λένε, «προσέξτε αυτό τον άνθρωπο,
μην τον ακούτε, είναι επικίνδυνος, πρόδωσε τη χώρα μας». Με παρουσιάζουν σαν
μπαμπούλα».

Ο Σιβάν Περβέρ γεννήθηκε πριν από 44 χρόνια στην περιοχή της Ούρφα, στο
τουρκικό Κουρδιστάν. «Στο περιβάλλον μου, όλος ο κόσμος τραγουδούσε, έκανε
μουσική. Έμαθα από τον πατέρα μου, τα αδέλφια μου, τους θείους μου. Έπαιζα και
δέκα ώρες την ημέρα», αφηγείται. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ήρθαν οι
πρώτες κασέτες και τα πρώτα προβλήματα. Ήθελε να τραγουδάει στη γλώσσα του μια
κουλτούρα στην οποία οι τουρκικές αρχές αρνούνται το δικαίωμα να υπάρχει. Και
όταν απείλησαν τη ζωή του, πήρε, το 1976, τον δρόμο της εξορίας. Από τότε η
φήμη του δεν έπαψε να μεγαλώνει. Στη δεκαετία του ’80, στο Ιράκ, σε
καταδίκαζαν σε θάνατο, αν σε έπιαναν με τις κασέτες του.

Ντυμένος πάντα με την παραδοσιακή στολή, την οποία φορούν στις περιοχές όπου
«το δυτικό κοστούμι δεν επιβλήθηκε με τη βία, όπως συνέβη στην Τουρκία», και
νομάδας από πάθος, έζησε στη Γερμανία, τη Σουηδία και εδώ και μερικούς μήνες
έχει επιλέξει τη Βρετανία. Σαν τους βάρδους της πατρίδας του που πήγαιναν
παλιά από χωριό σε χωριό, ο Σιβάν Περβέρ διατρέχει τον κόσμο τραγουδώντας την
ψυχή, την ταυτότητα του λαού του. «Είμαι πρώτα απ’ όλα μουσικός», δηλώνει.
«Θέλω να τραγουδάω τη φύση, τον έρωτα, τα παραδοσιακά τραγούδια στη γλώσσα
μου. Έχω το δικαίωμα αυτό. Αλλά μου το αρνούνται. Αυτό είναι ένα σοβαρό
σφάλμα. Οι τουρκικές αρχές κάνουν συχνά και πολλά σφάλματα εις βάρος των Κούρδων».