ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αυτή που γύρισε

Στην αρχή, δεν κατάλαβε τίποτα, θα ‘φταιγε μάλλον η ταχύτητα ­ των άλλων, όχι
η δική της, ποτέ η δική της, άλλωστε αμφισβητείται ακόμη κι αν είχε πράγματι
δική της ταχύτητα. Όπως και να ‘χει, σε μια μάλλον συνηθισμένη προσγείωση,
αυτός ­ ο φόβος, ο φριχτός φόβος ­ την αγκάλιασε και δεν την άφησε παρά ώρες
μετά. Κι έπειτα ήρθε το σφίξιμο στο λαιμό, δεκάδες άνθρωποι γύρω της κι αυτή
να πνίγεται και να μην μπορεί να κάνει τίποτα και κανείς να μην τη βοηθά γιατί
απλούστατα κανείς δεν έβλεπε τίποτα. Τα ‘βαλε με το μυαλό της, αυτό έφταιγε
για όλα, πάντα έτσι ήταν, μετά τα ‘βαλε με τον καθρέφτη της, τον έψαχνε επί
ώρες σε κάθε απίθανη γωνιά κι όταν τελικά τον βρήκε ήταν θαμπός κι έδειχνε
μιαν άλλη. Προσπάθησε να κάνει ότι δεν συμβαίνει τίποτα, ώρες-ώρες χαμογελούσε
κιόλας όπως παλιά ή έστηνε συζητήσεις με τη θάλασσα και τον αέρα, όπως της
είχε μάθει να κάνει ο Μάγος, αλλά πάντα κατέληγαν σε μονόλογο των στοιχειών,
αυτή έχανε αργά-αργά τη μιλιά της κι ήθελε μονάχα να την αγκαλιάσουν, όμως
αυτό θα ‘ταν υπερβολική απαίτηση από δυο στοιχειά, αυτά ήταν ικανοποιημένα που
τουλάχιστον μπορούσαν να μιλήσουν. Κι έτσι σταμάτησε να προσπαθεί κι απλώς
παρακολουθούσε το εκκρεμές στον κάτασπρο τοίχο, φόβος – κενό – πανικός, και
πάλι πίσω, πανικός – κενό – φόβος…

Όταν τη βρήκα να με περιμένει στην πόρτα κόντεψα να μην την αναγνωρίσω, είχε
περάσει τόσος καιρός, ούτε θυμάμαι από πότε είχα να τη δω, αλλά μια ματιά, ένα
δευτερόλεπτο, άρκεσε, ήταν ολόιδια. «Ξέρεις», μου είπε, «νόμισα, έτσι για
λίγο, πως είχα γίνει κι εγώ μάγισσα». Δεν είχα τι να της πω ­ κι έτσι την
αγκάλιασα μόνο και την έβαλα σπίτι, τη ζέστανα και την τάισα και την κοίμισα
κι άκουσα τις ατελείωτες σιωπές της.

Είχε γυρίσει…