[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Υπάρχει μια βασική αρχή στην πολιτική, που την εφάρμοσαν απαρεγκλίτως σχεδόν
όλες οι μεταπολιτευτικές ­ αλλά και οι πριν από αυτές ­ κυβερνήσεις, σύμφωνα
με την οποία «εκλογές κάνουμε όταν είναι να τις κερδίσουμε». Έτσι η
συνταγματική επιταγή για λήξη μιας κοινοβουλευτικής θητείας στο τέλος της
4ετίας παραμένει γράμμα κενό και αποτελεί απλώς ύλη για τους φοιτητές του
συνταγματικού δικαίου.

Όμως μια χώρα που θέλει να λέγεται πλέον ­ και με τη βούλα ­ ευρωπαϊκή και
επιπλέον να συγκαταλέγεται μεταξύ των μεγάλων δημοκρατιών της Ευρώπης και του
κόσμου ολοκλήρου, οφείλει πριν από όλα να τηρεί και να σέβεται τον καταστατικό
της χάρτη. Και η ευθύνη ανήκει πρωτίστως στην κυβέρνηση του τόπου. Δυστυχώς,
αυτές τις αυτονόητες αλήθειες δεν φαίνεται να συμμερίζεται ούτε και η
κυβέρνηση Σημίτη. Ο Πρωθυπουργός, που έχει στο παθητικό του τις αιφνιδιαστικές
εκλογές του 1996, ενώ μόλις λίγους μήνες πριν είχε δηλώσει ότι δεν πρόκειται
να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές, δείχνει το τελευταίο διάστημα έτοιμος να
επαναλάβει το ίδιο εγχείρημα.

Κι αν μεν το 1996 είχε το επιχείρημα ότι όντως δεν μπορούσε να κυβερνήσει, όχι
γιατί του δημιουργούσε προσκόμματα η αντιπολίτευση, αλλά γιατί η εσωκομματική
αντιπολίτευση ήταν αυτή που του έβαζε τρικλοποδιές, σήμερα ποιος είναι ο λόγος
που τον οδηγεί στις πρόωρες εκλογές;

Βεβαίως θα ισχυρισθεί κανείς, και ο ίδιος ενδεχομένως, ότι «εγώ δεν είπα ποτέ
για πρόωρες εκλογές». Και θα έχει δίκιο. Ευθέως, όντως, δεν μίλησε ποτέ για
πρόωρες εκλογές. Αλλά έκανε κάτι πολύ χειρότερο. Δεν μίλησε. Άφηνε
υπονοούμενα, διέρρεε πληροφορίες και εδώ και μερικές ημέρες έχει δώσει εντολή
στο κόμμα να προετοιμάζεται φουλ για εκλογές. Δεν του ταιριάζει του κ. Σημίτη
αυτή η τακτική. Πλήττει ευθέως την αξιοπιστία του, τραυματίζει τη σοβαρότητά
του, υπονομεύει την ειλικρίνειά του και το κυριότερο: οι πολίτες αποκτούν την
αίσθηση ότι τους κοροϊδεύει.

Η ζημιά έχει ήδη γίνει. Πριν όμως γίνει μεγαλύτερη, οφείλει ο Πρωθυπουργός να
την αποκαταστήσει: δηλώνοντας καθαρά και ξάστερα, σήμερα, και όχι αύριο, τι θα
κάνει. Όχι πρόωρες, μάλιστα. Αλλά να το πει. Ναι στις πρόωρες, εντάξει. Αλλά
να το δηλώσει. Και να δικαιολογήσει με πειστικό τρόπο το γιατί. Έλεος πια.