ΠΡΟΣΩΠΑ Ο ιατρός χειρουργεί στο υπόγειο

Ο Τσετσένος χειρουργός Ιγιούμπ Ντέλιγκο μετέφερε το χειρουργείο του σ’ ένα
υπόγειο· το νοσοκομείο του, βλέπετε, δεν υπάρχει πια.

Ιγιούμπ Ντέλιγκο. «Περισσότεροι από 90 στους 100 τραυματίες στο Βέντενο είναι άμαχοι»

Μια φωτογραφία του γιατρού ανάμεσα στους ασθενείς του στο κακοφωτισμένο
υπόγειο καλύπτει σχεδόν τη μισή πρώτη σελίδα του χθεσινού φύλλου του
«Γκάρντιαν». Το νοσοκομείο του Βέντενο, όπου εργαζόταν ο δρ Ντελίγκο,
καταστράφηκε από βόμβες του μισού τόνου που τα ρωσικά αεροπλάνα ρίχνουν πλέον
αδιακρίτως ­ σε σπίτια, νοσοκομεία, σχολεία, τζαμιά. Τις προάλλες, πάλι στο
Βέντενο, μια βόμβα ισοπέδωσε ένα τζαμί κομματιάζοντας δώδεκα ανθρώπους την ώρα
που προσεύχονταν.

Οι πλούσιοι έφυγαν πρώτοι από το Βέντενο, δεσμοφύλακας των άλλων είναι η
φτώχεια, γράφει η Μάγκι Ο’ Κέην, η απεσταλμένη της βρετανικής εφημερίδας στην
πόλη όπου η θερμοκρασία φτάνει τους 20 βαθμούς κάτω από το μηδέν και τα
τρόφιμα είναι ελάχιστα. «Είχαμε δέκα νεκρούς και περί τους 20 τραυματίες»,
λέει ο γιατρός. «Τα θύματα δεν είναι τόσο πολλά επειδή ο κόσμος ζει στα
υπόγεια». Στο υπόγειο-χειρουργείο υπάρχουν τρία κρεβάτια. Ο φωτισμός του
χειρουργικού τραπεζιού εξασφαλίζεται από μια μπαταρία αυτοκινήτου. Το
προσωπικό και οι τραυματίες ζουν με τσάι, ψωμί και τουρσιά. Κάνουν ό,τι
μπορούν και μετά στέλνουν τους τραυματίες στα σπίτια τους.

Από τις 8 Δεκεμβρίου, τα ρωσικά αεροπλάνα βομβαρδίζουν το Βέντενο κάθε βράδυ.
Ο βομβαρδισμός ξεκινά γύρω στις 10, κορυφώνεται γύρω στις 2 τη νύχτα και
σταματά το πρωί. Αλλά τα βομβαρδιστικά επιστρέφουν πολλές φορές και την ημέρα
για να βομβαρδίσουν δρόμους ­ την ώρα που ο δρ Ντέλιγκο πηγαίνει από υπόγειο
σε υπόγειο για να περιθάλψει τραυματίες. «Φοβάμαι, φυσικά φοβάμαι», λέει. «Έχω
δει τι κάνουν οι βόμβες στους ανθρώπους. Αλλά είναι δικοί μου άνθρωποι και
πρέπει να βοηθήσω». Βοηθό έχει έναν οδοντίατρο. Οι άλλοι γιατροί έχουν όλοι φύγει.

Ο 50χρονος Μουτζά Χάσαν και ο γιος του είναι δύο από τους ασθενείς του δρος
Ντέλιγκο. Τραυματίσθηκαν όταν ένας πύραυλος έπληξε το σπίτι ενός φίλου τους,
σκοτώνοντάς τον. Ο Χάσαν είναι λέκτορας στο Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής του
Γκρόζνι και είχε φέρει τα πέντε παιδιά του στο Βέντενο, στο σπίτι της μητέρας
του, για να τα απομακρύνει από την πρωτεύουσα και να τα προστατέψει. Στις δύο
εβδομάδες που βρίσκεται στο υπόγειο νοσοκομείο τα τραύματα στα πόδια του έχουν
αρχίσει να επουλώνονται.

Αλλά δεν σχεδιάζει να φύγει από την Τσετσενία. «Κανείς δεν πιστεύει ότι μπορεί
να φύγει με ασφάλεια», εξηγεί. «Βομβαρδίζουν συνεχώς τους δρόμους».
«Περισσότεροι από 90 στους εκατό τραυματίες που έχουμε εδώ είναι άμαχοι», λέει
ο δρ Ντέλιγκο. Και κανένα πρόσχημα αγώνα εναντίον «συμμοριτών» ή «τρομοκρατών»
δεν δικαιολογεί αφανισμό πληθυσμών ολόκληρων, μωρών, αρρώστων, ηλικιωμένων.