Στη Θεσσαλονίκη ο γιατρός – θρύλος της Παιδικής Ενδοκρινολογίας

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

Γραφείο Βορ. Ελλάδος

Η ιστορία του νάνου που έγινε γίγαντας δεν είναι πια παραμύθι στις μέρες μας.
Υπεύθυνη για το «θαύμα» δεν είναι πια η καλή μάγισσα, αλλά ο Ισραηλινός
καθηγητής Παιδικής Ενδοκρινολογίας Zvi Laron που έδωσε το όνομά του στη νόσο
του νανισμού των παιδιών (νόσος του Laron) και που ανακάλυψε τη συνθετική
ορμόνη χάρη στην οποία οι νάνοι… ψηλώνουν. Οι άνθρωποι ψηλώνουν χάρη στην
αυξητική ορμόνη που εκκρίνεται από την υπόφυση και δρα σε ειδικούς υποδοχείς
(κυρίως στο ήπαρ, αλλά και σε άλλους ιστούς όπως η καρδιά, οι πνεύμονες, οι
νεφροί κ.ά.). Σε τυχόν βλάβη των υποδοχέων της αυξητικής ορμόνης δεν
παράγονται ινσουλινόμορφοι αυξητικοί παράγοντες με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να
μην ψηλώνει παρ’ ότι η αυξητική ορμόνη εκκρίνεται κανονικά. Η νόσος ονομάζεται
«νόσος του Laron» χάρη στον επιστήμονα που την εντόπισε και συνέθεσε στο
εργαστήριο την ορμόνη IGF-Ι που χορήγησε στους ασθενείς πειραματικά, αλλά με
θεαματικά αποτελέσματα. Τα παιδιά κερδίζουν τελικά το ύψος που είναι γενετικά
προκαθορισμένο να φτάσουν!

Η νόσος δεν απαντάται συχνά στην Ελλάδα και την Ευρώπη, είναι όμως μάλλον
διαδεδομένη στις αραβικές χώρες. Το φάρμακο ­ συνθετική ορμόνη IGF-Ι που
ανακάλυψε ο καθηγητής Laron ­ δεν έχει ακόμη παρασκευαστεί από τις
φαρμακευτικές εταιρείες ανά τον κόσμο και δεν διατίθεται στην αγορά.

Ο Ισραηλινός καθηγητής Zvi Laron βρέθηκε χθες στη Θεσσαλονίκη, προσκεκλημένος
συναδέλφων του με τους οποίους θα συμμετάσχει ως κεντρικός ομιλητής στο 4ο
Πανελλήνιο Συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Έρευνας και Εφαρμογών Αυξητικής
Ορμόνης που θα πραγματοποιηθεί αύριο (Σάββατο) στην Αθήνα. Σύμφωνα με τον κ.
Laron, τη συνθετική ορμόνη IGF-Ι πρωτοπαρασκεύασε το 1986 στο εργαστήριό του
και από το 1989 χορηγείται πειραματικά σε πάσχοντα παιδιά. Πέραν των
θεαματικών αποτελεσμάτων που έχει η συνθετική ορμόνη στην αύξηση του ύψους των
πασχόντων, έχει βρεθεί ότι δρα με θεαματικά θετικά αποτελέσματα στην ελάττωση
της υπερλιπιδαιμίας και την παραγωγή λιποπρωτεΐνης α’ που είναι συνδεδεμένη με
καρδιολογικές ασθένειες (εμφράγματα κ.ά.), στη μείωση της χορήγησης ινσουλίνης
στους διαβητικούς (βοηθά τον οργανισμό στην παραγωγή «δικής» του ινσουλίνης)
αλλά και στον εγκέφαλο, αποκαθιστώντας τις τυχόν παθήσεις του νευρικού
κυττάρου. Παρ’ όλα αυτά δεν έχει ακόμη διαπιστωθεί αν η θεραπεία αποκατάστασης
που απαιτείται να γίνεται εφ’ όρου ζωής με τη χορήγηση της συνθετικής ορμόνης
IGF-Ι, μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες καρκινογενέσεων σε ορισμένα ανθρώπινα
όργανα, ενώ στις παρενέργειές της συμπεριλαμβάνεται η υπογλυκαιμία καθώς και
το ανδρογενετικό σύνδρομο που δημιουργεί στις γυναίκες πολυκυστικές ωοθήκες.