Τα παιδιά μιλούν για το τείχος που χωρίζει τη Λευκωσία

Η Λευκωσία είναι η τελευταία διαιρεμένη πρωτεύουσα του κόσμου, η ελληνική και
η τουρκική κοινότητα χωρίζονται από ένα τείχος που κόβει ξαφνικά το τέλος ενός
ήσυχου δρόμου, μεταδίδει το Γαλλικό Πρακτορείο από την κυπριακή πρωτεύουσα. Ο
Χουσεΐν, ένας Τουρκοκύπριος δάσκαλος, θυμάται την πρώτη φορά που πήγε τα μικρά
παιδιά του στο τείχος, σε ένα σημείο από το οποίο μπορούσαν να δουν τους
Ελληνοκυπρίους. Τα παιδιά έμειναν να κοιτάζουν μισή ώρα και μετά αναφώνησαν:
«Μα, είναι ακριβώς όπως εμείς!».

Ελάχιστα παιδιά και στις δύο πλευρές αγνοούν την πρόσφατη ιστορία. Η μητέρα
τού Άχμεντ του περιέγραψε πως, όταν ήταν μικρό κορίτσι, την έριξαν σ’ ένα
φορτηγό επειδή «Έρχονταν οι Έλληνες!». Ο παππούς του Μιχάλη τού διηγείται πως
επέστρεψε κρυφά στο χωριό του μαζί μ’ έναν φίλο για να φέρουν στον ελληνικό
τομέα δύο πολύτιμες αγελάδες και την ημέρα κρύβονταν για να μην τους βρουν τα
τουρκικά κατοχικά στρατεύματα. Ωστόσο, οι γονείς και από τις δύο πλευρές
διηγούνται στα παιδιά τους και για τις ευτυχισμένες ημέρες, όταν όλοι «ζούσαν
μαζί σαν αδέλφια», όπως λέει η 12χρονη Τουρκοκύπρια Γιασμίν. Ο 10χρονος
Μιχάλης, στον Νότο, πιστεύει πως οι δύο κοινότητες ζούσαν ειρηνικά, αλλά όταν
τον ρωτήσεις αν θα ήθελε να συναντήσει Τουρκοκυπρίους, κοιτάζει με ορθάνοιχτα
μάτια: «Τους φοβάμαι», λέει, «θα με σκότωναν».

Τα παιδιά και στις δύο πλευρές παίρνουν τις πληροφορίες τους όχι μόνον από τις
οικογένειες, αλλά και από τα μέσα ενημέρωσης και το σχολείο. Το αριστερό
συνδικάτο των δασκάλων στα κατεχόμενα δεν έχει καμιά διάθεση να ακολουθήσει τη
γραμμή της κυβέρνησης του Ντενκτάς.

Η Νισκέτ, 14 χρόνων, από την κατεχόμενη Λευκωσία, ονειρεύεται να ζήσει σε μια
ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία. «Στην αρχή», λέει, «θα ζούμε χωριστά. Πρέπει να
εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλο, να αισθανθούμε σιγουριά. Αλλά μετά θα ενωθούμε
και θα είναι σαν παλιά».