Βρήκε το δίκιο του στην Ολλανδία

Ένας ταξιτζής αγωνίζεται πάνω από ένα χρόνο για να μπορέσει να πάρει πίσω
τα παιδιά του, που η σύζυγός του τα κρατά στην Ολλανδία και δεν τον αφήνει
ούτε να τα δει, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν και αποφάσεις του δικαστηρίου του
Άμστερνταμ που διατάσσουν την επιστροφή των παιδιών στη Ρόδο!..

ΡΟΔΟΣ

Οικογένεια Τσαγκάρη. Τότε που ζούσαν αρμονικά στη Ρόδο

Πρόκειται για την Οδύσσεια του Αντώνη Τσαγκάρη, που από τον Ιούνιο του 1998
προσπαθεί να πάρει πίσω τα δύο μικρά του παιδιά (τη 10χρονη Άννα-Χίλντα και
την 7χρονη Σωφρονία) που η μητέρα τους Ναούμι Γουϊνιό (Ολλανδέζα ινδονησιακής
καταγωγής) αρνείται να επιτρέψει την επιστροφή τους στην Ελλάδα.

Η ιστορία αυτή ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια. Ο Τσαγκάρης με τη Ναούμι
γνωρίστηκαν στη Ρόδο και στις 28 Δεκεμβρίου 1984 παντρεύτηκαν στην Ολλανδία,
αλλά αμέσως επέστρεψαν εδώ, όπου ζούσαν αρμονικά.

Απέκτησαν δύο παιδιά, που μάλιστα φοιτούσαν κανονικά σε ελληνικό σχολείο στη
Ρόδο. «Δεν είχαμε κανένα πρόβλημα στις σχέσεις μας», τονίζει ο κ. Τσαγκάρης.
«Ζούσαμε μια χαρά!».

Στις 21 Ιουνίου 1998 τα δύο παιδιά αναχώρησαν για την Ολλανδία, προκειμένου να
περάσουν τις καλοκαιρινές διακοπές τους κοντά στη γιαγιά τους. Θα επέστρεφαν
στις 30 Ιουλίου. «Επρόκειτο για καθαρή απαγωγή των παιδιών μου», υποστηρίζει ο
κ. Τσαγκάρης. «Γιατί στις 30 Ιουνίου, χωρίς να μου πει τίποτα, η γυναίκα μου
έφυγε για την Ολλανδία».

Έκτοτε αρχίζει η μεγάλη περιπέτεια για τον πατέρα. Πηγαίνει στην Ολλανδία και
προσπαθεί να συναντήσει τα παιδιά του. Με τα χίλια ζόρια κατορθώνει να τα δει
μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα της πόλης Άμστελβιν, για λιγότερο από μισή ώρα.

Δεν το βάζει, όμως, κάτω. Αρχίζει έναν δικαστικό αγώνα. Καταφεύγει πρώτα στο
Πρωτοδικείο Ρόδου με αίτησή του στις 17 Αυγούστου 1998 και ζητεί να του δοθεί
η επιμέλεια των δύο κοριτσιών του.

Παράλληλα στις 7 Οκτωβρίου καταφεύγει στο Πρωτοδικείο του Άμστερνταμ (Τμήμα
Νεολαίας) και ζητεί να εφαρμοστεί η Συνθήκη της Χάγης και να του δοθεί η άδεια
να πάρει μαζί του στην Ελλάδα τα δύο παιδιά του. Ο δικαστής ανηλίκων
αποδέχεται την αίτησή του και επιβάλλει την άμεση επιστροφή της Άννας-Χίλντα
και της Σωφρονίας στον τόπο της κανονικής παραμονής τους, δηλαδή στη Ρόδο.

Η δικαίωση

Ακολουθεί έφεση κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως από τη μητέρα των παιδιών, που
εκδικάζεται από το Εφετείο του Άμστερνταμ (Α’ Τριμελές Οικογενειακό
Συμβούλιο). Και το Εφετείο δικαιώνει τον κ. Τσαγκάρη, απορρίπτοντας την έφεση
της συζύγου του.

Στο Εφετείο του Άμστερνταμ έγιναν σοβαρές αποκαλύψεις γύρω από την υπόθεση
αυτή. Η μεν μητέρα ισχυρίστηκε ότι ο σύζυγός της ήταν οξύθυμος και την είχε
κακομεταχειριστεί, όμως τους ισχυρισμούς αυτούς απέρριψε ο πατέρας!

Κατά τη διάρκεια της δίκης παρουσιάστηκαν επιστολές των δύο παιδιών προς τον
πατέρα που είναι γραμμένες στα ελληνικά και του γράφουν ότι τον αγαπούν.
Μάλιστα έχουν ζωγραφισμένες καρδούλες και γράφουν ότι θέλουν να μείνουν κοντά του!..

Οι Έλληνες

Και ενώ αυτά συμβαίνουν στην Ολλανδία, στην Ελλάδα το Μονομελές Πρωτοδικείο
Ρόδου, στις 25 Ιανουαρίου 1999, εκδικάζει την αίτηση του κ. Τσαγκάρη και στις
12 Μαρτίου του ίδιου χρόνου εκδίδει την απόφασή του με την οποία δεν την κάνει
αποδεκτή και αναθέτει προσωρινά την επιμέλεια των δύο παιδιών στη μητέρα κ.
Ναούμι Γουϊνιό. Στο σκεπτικό της απόφασης αναφέρεται ότι ο κ. Τσαγκάρης
επιδεικνύει μεγάλη αγάπη για τα παιδιά του, αλλά το περιβάλλον της μητέρας
στην Ολλανδία παρέχει τη δυνατότητα μιας ομαλής ψυχοσωματικής και πνευματικής
αναπτύξεως, όπως και εκπαιδεύσεως των παιδιών.

Παρ’ όλα αυτά και όπως αναφέρεται σε επίσημο έγγραφο των δικαστικών αρχών της
Ολλανδίας (ημερομηνία 29 Μαρτίου 1999), με υπαιτιότητα της μητέρας τα παιδιά
δεν πηγαίνουν στο σχολείο και τα κρύβει η μητέρα τους!

Τώρα, ο κ. Τσαγκάρης ελπίζει στο Εφετείο της Ρόδου, όπου την ερχόμενη Τρίτη, 2
Νοεμβρίου, θα εκδικαστεί η έφεσή του. «Εγώ θέλω να έχω στη Ρόδο τα παιδιά μου,
έστω και να μένουν με τη μητέρα τους σε άλλο σπίτι», τονίζει ο πατέρας, που
δεν έχει χάσει την ελπίδα ότι θα μπορέσει να σμίξει ξανά με την Άννα-Χίλντα
και τη Σωφρονία!..