ΔΡΟΜΟΙ

Ζήτω ο Αντρεότι…

… ζήτω η Χριστιανική Δημοκρατία, ζήτω η σάπια Ιταλία της δεκαετίας του 1980!
Ούτε ο ίδιος ο ισόβιος γερουσιαστής, που αθωώθηκε στο Παλέρμο, δεν περίμενε
τέτοιο ενθουσιασμό από τους φανατικούς οπαδούς του. Τώρα περιμένουν πώς και
πώς την ώρα της μεγάλης εκδίκησης. Γιατί να αρκεστούν στη δίωξη των δικαστών,
αφού ξαφνικά βλέπουν πως έχουν τη δυνατότητα να γυρίσουν ανάποδα ολόκληρη την
ιταλική Ιστορία, από τα «Καθαρά Χέρια» μέχρι σήμερα; «ΤΕΛΟΣ» γράφει πανηγυρικά
στο πρωτοσέλιδό της η «Τζορνάλε» του Πάολο Μπερλουσκόνι. Πανηγυρίζει και ο
αδελφός του Σίλβιο το τέλος ενός εφιάλτη, ξεχνώντας πως χωρίς την κατάρρευση
του Κράξι, του Φορλάνι και του Αντρεότι, ο ίδιος δεν θα βρισκόταν σήμερα στην
πολιτική. Έχουν έτοιμο το ιστορικό άλλοθι: η Χριστιανική Δημοκρατία και το
Σοσιαλιστικό Κόμμα διαλύθηκαν από ένα «πραξικόπημα των δικαστών». Ο Κοσίγκα
ζητάει την παραίτηση του θαρραλέου δικαστή Καζέλι. Οι Χριστιανοδημοκράτες
φωνάζουν: «Αντισταθήκαμε! Είναι όλοι τους κομμουνιστές, από τον Ντ’ Αλέμα ώς
τον Καζέλι».

Η 23η Οκτωβρίου 1999…

… θα μείνει στην Ιστορία ως η ημερομηνία της παλινόρθωσης, γράφει η
«Στάμπα». Ο Αντρεότι (φωτό) είναι πια ένας αθώος πολίτης, ύστερα από τις δίκες
της Περούτζια και του Παλέρμο. Μαζί του αθωώνεται και ολόκληρη η αμαρτωλή
Πρώτη Δημοκρατία. Σαν να μην υπήρξε η κατάρρευση στις αρχές της δεκαετίας του
1990, η χρεοκοπία ολόκληρης της άρχουσας τάξης. Σαν να μην υπήρξε ποτέ το
κράτος της μίζας και των πελατειακών σχέσεων. Σαν να μην είχε παραδοθεί ποτέ η
Σικελία στα χέρια μαφιόζων που έβγαλαν από τη μέση έντιμους δικαστές όπως ο
Φαλκόνε και ο Μπορσελίνο. Σαν να μην πήγαινε ποτέ χέρι χέρι η μαφία με την
κρατική εξουσία. Όλοι αθώοι, χάρη στη δίκη του Παλέρμο. Οι Ιταλοί βιάζονται να
βάλουν μια ωραία ταφόπλακα στο παρελθόν, κρύβοντας πίσω της τη μετριότητα μιας
πολιτικής τάξης στην οποία δέσποζε ο Αντρεότι.

Τζανκάρλο Καζέλι…

… ονομάζεται ο θαρραλέος δικαστής που πρωτοστάτησε στη δίωξη του Αντρεότι,
γράφει ο Γκαντ Λέρνερ στη «Ρεπούμπλικα», σαν να θέλει έτσι να παραδώσει το
όνομά του στην αιωνιότητα. Γι’ αυτόν, η στρατηγική της έντασης, η τρομοκρατία,
η μαφία, τα σκάνδαλα, η κρίση της Πρώτης Δημοκρατίας, δεν ήταν επινοήματα
αιρετικών ιστορικών. Γι’ αυτόν, η κάθαρση ήταν επιτακτική, ακόμη και με νόμους
εξαιρετικούς, εγκεκριμένους από το Κοινοβούλιο. Χωρίς τους μεταμελημένους, ο
φόρος του αίματος στην τρομοκρατία και τη μαφία θα ήταν ακόμη πιο ακριβός.

Στο κλίμα της υστερίας…

… μιας εσπευσμένης παλινόρθωσης, αναζητείται ο συμψηφισμός του
φιλοσοβιετισμού του Κοσούτα με τα πολιτικοοικονομικά σκάνδαλα του Κράξι και
της Χριστιανικής Δημοκρατίας για να συγχωρεθούν έτσι τα πάντα. Στο όνομα του
αντικομμουνισμού, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι μπορεί τώρα να διεκδικήσει τη συνέχεια
με την άρχουσα τάξη της Πρώτης Δημοκρατίας χωρίς να χρειαστεί να καταλύσει τη
Δεύτερη. Μπορεί τώρα να εμφανιστεί ως ο κληρονόμος εκείνης της Ιταλίας, των
πεντακομματικών κυβερνήσεων και της παλιάς Χριστιανικής Δημοκρατίας. Δεν
μπορεί βέβαια να υπολογίζει στην «ασθενική μνήμη» των συμπατριωτών του.