ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μια Ευρώπη λαϊκιστική

Μπλόχερ, Αντρεότι και Ρον Χάρις: έχει κανείς την αίσθηση ότι ο κόσμος έγινε
ξαφνικά πιο επικίνδυνος. Ή τουλάχιστον πιο αντιπαθητικός.

Οι απόκληροι: πρόσφυγες σ’ ένα κέντρο υποδοχής της Ελβετίας

Να λοιπόν που ο Βελζεβούλ έγινε ξαφνικά άγιος. Ο Τζούλιο Αντρεότι δεν είχε
σχέσεις με τη Μαφία. Ο ισόβιος γερουσιαστής δεν φίλησε ποτέ το χέρι του
αρχιμαφιόζου Τότο Ριίνα. Οι «μετανοημένοι» Μαφιόζοι είπαν ψέματα. Οι δικαστές
που ξεκίνησαν την υπόθεση «Καθαρά Χέρια» ήταν προκατειλημμένοι. Οι άλλοι που
δολοφονήθηκαν, ο Φαλκόνε κι ο Μπορσελίνο, από σύμπτωση έχασαν τη ζωή τους. Ο
εξόριστος Μπετίνο Κράξι πανηγυρίζει: σύντομα θα επιστρέψει θριαμβευτής κι
αυτός. Η ιταλική επανάσταση τελείωσε, δικαιώνοντας τους κυνικούς.

Να λοιπόν που ένας φωτογράφος του Χόλλυγουντ οργανώνει πλειστηριασμό ωαρίων
από καλλονές μέσω του Internet. Υψηλά τα κίνητρα των μοντέλων: η μια θέλει να
τελειώσει το κολλέγιο, η άλλη να μην εξαρτάται από τους άνδρες. Υψηλά και τα
κίνητρα του Ρον Χάρις, του εμπνευστή αυτής της ιστορίας: θέλει να τελειώσει το
βιβλίο του, που του έχει δώσει τον τίτλο «Γυμνή ομορφιά». Ο άνθρωπος είναι
επαγγελματίας. Στις δωρήτριες ωαρίων δίνει το 15% της αμοιβής τους με το που
αρχίζουν την ορμονοθεραπεία και το υπόλοιπο 85% μόλις τελειώσει η εγχείρηση.
Στους δωρητές σπέρματος δίνει το 100% αμέσως. Κι ο ίδιος παίρνει μια ταπεινή
προμήθεια 20%. Απλά και παστρικά.

Αν όμως ο ένας από τους ανθρώπους που βρέθηκαν τις τελευταίες μέρες στο
προσκήνιο ανήκει στο παρελθόν κι ο άλλος είναι ημίτρελος, διαφορετικά είναι τα
πράγματα με τον Κρίστοφ Μπλόχερ. Η θεαματική άνοδος του Ελβετικού Λαϊκού
Κόμματος, σε συνδυασμό με το υψηλό ποσοστό που έλαβε πρόσφατα ο Χάιντερ στην
Αυστρία, δείχνουν ότι στην πλούσια καρδιά της Ευρώπης έχει αρχίσει να
αναπτύσσεται ένα νέο είδος Δεξιάς. Το κίνημα αυτό δεν είναι ακροδεξιό, αφού
δεν διαπνέεται από μια ολοκληρωτικού χαρακτήρα λατρεία του έθνους-ηγεμόνα. Δεν
ανήκει στην κλασική Δεξιά, αφού το λεξιλόγιό του είναι εθνοκεντρικό και
ξενόφοβο. Δεν ανήκει βέβαια ούτε στην Αριστερά, παρόλο που δανείζεται απ’
αυτήν το «δικαίωμα στη διαφορετικότητα».

Μια ανάλογη δυσκολία ιδεολογικής κατάταξης του αντιπάλου, υπενθυμίζει η
«Ρεπούμπλικα», είχε παρατηρηθεί (από την πλευρά κυρίως της Αριστεράς) με την
εμφάνιση στην Ιταλία της Λέγκας του Βορρά. Όλοι έψαχναν να βρουν αν ο Μπόσι
είναι δεξιός ή αριστερός, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι ο λαϊκισμός είναι απλώς
μια μορφή άσκησης πολιτικής. Κι όταν το άστρο του άρχισε να δύει, πίστεψαν ότι
το πρόβλημα είχε ως δια μαγείας λυθεί. Δεν διέκριναν ότι η απόσχιση που
απειλούσε ο Μπόσι είχε ήδη συντελεστεί στο κεφάλι των κατοίκων ενός σεβαστού
μέρους της χώρας. Κι ότι γεννιόταν στην Ευρώπη κάτι ευρύτερο και ανεξέλεγκτο:
ένας εξτρεμισμός του κέντρου. Μια νέα πολιτική οικογένεια που αποτελείται από
ψηφοφόρους του καθολικού Κέντρου. Και που βασικά της χαρακτηριστικά, εκτός από
τις λαϊκίστικες κραυγές, είναι ένας περιφερειακός μικρο-εθνικισμός και μια
βαθιά δυσπιστία προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση.