ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Υπάρχουν κι ευτυχισμένα αδέσποτα..

Τα λένα αδέσποτα, αλλά δεν είναι. Τα βλέπω να βολτάρουν στο προάστιο ήρεμα, να
κοιμούνται στα κατώφλια μαγαζιών, να δέχονται με ικανοποίηση τα χάδια των
μικρών παιδιών που οι μαμάδες τους συνοδεύουν στα ψώνια ή στο σχολείο. Τα
σκυλιά της Αγίας Παρασκευής χαίρεσαι να τα βλέπεις. Έχουν όλα τους περιλαίμιο
με τη μικρή μεταλλική πλάκα, ο τοπικός ­ άτυπος νομίζω ­ σύλλογος ζωοφίλων
έχει φροντίσει να τα μπολιάσει και να τα στειρώσει. Και τι σκυλιά… Ζηλευτά!
Άλλα μεγαλόσωμα, επιβλητικά, κανελιά ή καφετιά ή μαύρα, άλλα μικρότερα αλλά το
ίδιο ξεχωριστά και φιλικά, σαν η έλλειψη μόνιμης στέγης και αφεντικών να τα
προικίζει μ’ έναν αέρα ανεξαρτησίας και μοναδικότητας.

Υπάρχουν και ευτυχισμένα αδέσποτα; Φαίνεται πως υπάρχουν, όταν όλοι και ο
καθένας ξεχωριστά τούς φέρονται με οικειότητα και καλοσύνη, όταν τα μαγαζιά τα
φιλεύουν, όταν περνώντας δίπλα τους δεν τ’ αποστρέφεσαι αλλά τους μιλάς σαν σε
γνώριμους ­ αν τους δώσεις και το μισό σάντουιτς που τρως σε κοιτούν στα μάτια
χαρούμενα, όπως λίγοι άνθρωποι ξέρουν να κοιτάζουν.

Για να ‘μαι ειλικρινής, έτσι θα ‘θελα να ‘ναι όλα τα αδέσποτα. Σκυλιά της
γειτονιάς, που τ’ αγαπά και τα νοιάζεται, έστω και αν δεν μπορεί να τους
εξασφαλίσει μόνιμο σπίτι. Για να ‘μαι ακόμη πιο ειλικρινής, θέλω να δω τους
δήμους που λένε πως έχουν πρόβλημα με τα αδέσποτα, να δείχνουν λίγο ενδιαφέρον
και όχι εχθρότητα.

Στο κάτω – κάτω είναι, πιστέψτε με, ωραίο να γυρίζεις το βράδυ σπίτι και να σε
ακολουθεί πιστά ως την εξώπορτα ένας «αδέσποτος» φύλακας.