ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κι αν φύγω, πού να πάω;

Έλεος πια. Βαρέθηκα να απαντάω στην ερώτηση «τι θα κάνεις το Σαββατοκύριακο» ­
ερώτηση γεμάτη υπονοούμενα, φοβίες και φημολογίες και σίγουρα η δημοφιλέστερη
αυτής της εβδομάδας. Βαρέθηκα να προσπαθώ να εντοπίσω κρυφές έννοιες πίσω από
απλές φράσεις των σεισμολόγων και βεβαίως βαρέθηκα να κινούμαι σε μια πόλη
όπου όλοι γνωρίζουν τα πάντα περί ρηγμάτων και ηλεκτρικών σημάτων και διαρκώς
τα αναλύουν.

Το Σαββατοκύριακο λοιπόν δεν θα κάνω τίποτα το διαφορετικό απ’ ό,τι κάνω
συνήθως τα Σαββατοκύριακα. Όχι γιατί μ’ αφήνει ανέπαφη όλη αυτή η σεισμολογία,
αλλά γιατί είμαι σίγουρη ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα, αφού κανείς δεν μπορεί
να μου πει ποια περιοχή θα είναι ασφαλής αν τελικά γίνει ο σεισμός. Οπότε
ποιος ο λόγος να μετακινηθώ από την Αθήνα; Και γιατί δεν μου αρέσει ο τζόγος ­
ξέρω ανθρώπους που εδώ και δυο-τρεις μέρες το έχουν ρίξει στα στοιχήματα.

Γι’ αυτό δεν συμμετέχω στην αγωνία του Σαββατοκύριακου ­ που εδώ που τα λέμε
έχει και στοιχεία κομπογιαννιτισμού, κάπως σαν να προέβλεψε την καταστροφή η
καφετζού της γειτονιάς. Κι όσο βλέπω τους επιστήμονες να μαλώνουν και, από την
άλλη, την Ελλάδα ολόκληρη σχεδόν να βουλιάζει από το φόβο ενός επερχόμενου
σεισμού, μου ‘ρχεται στο μυαλό εκείνο το τραγουδάκι από το παιδικό παιχνίδι:
«Χάρισμά σας στα μούτρα τα δικά σας».