ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σενάριο πολιτικής φαντασίας

«Πρόκειται για διπλό έγκλημα: έγκλημα των δολοφόνων και έγκλημα δικό μας,
που δεν χρησιμοποιούμε τα μέσα που διαθέτουμε για να τους σταματήσουμε». Αμίν Μααλούφ.

Ανατολικό Τιμόρ. Η κατάρρευση του ΟΗΕ (του Φορατίνι, από τη «Ρεπούμπλικα»)

Ο πρόεδρος Κλίντον άργησε να ασχοληθεί με το Ανατολικό Τιμόρ. Τον είχε
απορροφήσει η εκστρατεία του να πείσει τους ψηφοφόρους να εκλέξουν τη σύζυγό
του γερουσιαστή, και δεν διάβαζε εφημερίδες ούτε έβλεπε τις ειδήσεις στην
τηλεόραση. Δεν είχε μάθει ότι οι κάτοικοι ενός μακρινού νησιού (για την
ακρίβεια: μισού νησιού) είχαν αποφασίσει την ανεξαρτησία τους και τώρα το
πλήρωναν με τη ζωή τους. Έτσι, όταν ο Σάντυ Μπέργκερ μπήκε στο γραφείο του και
του είπε τα νέα, ο πρόεδρος τα ‘χασε. Είκοσι χιλιάδες νεκροί, είπες; Διακόσιοι
χιλιάδες πρόσφυγες; Μα αυτό είναι μια πραγματική εθνοκάθαρση! Ακόμη
περισσότερο: μια γενοκτονία! Να τιμωρηθούν αμέσως οι υπεύθυνοι! Να
βομβαρδιστεί η χώρα που καταπιέζει και σφάζει αυτούς τους φουκαράδες! Κανείς
δεν έχει το δικαίωμα να περιφρονεί το δόγμα που φέρει το όνομά μου. Ο 21ος
αιώνας δεν θα ανατείλει με σφαγές.

Ο μηχανισμός κινήθηκε πολύ γρήγορα. Πρωταγωνιστές, όπως και στο Κόσοβο, ήταν
οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία, στο πλαίσιο βέβαια του ΝΑΤΟ. Τα
αεροπλανοφόρα έφτασαν γρήγορα στον Ινδικό Ωκεανό, ετοιμάστηκαν οι βάσεις στην
Αυστραλία, και άρχισαν οι βομβαρδισμοί. Πρώτα επλήγη το Ντίλι ώστε να
εξουδετερωθούν οι πολιτοφυλακές που προέβαιναν σε ακρότητες, κι έπειτα ήλθε η
σειρά της Τζακάρτα. Οι στόχοι δεν ήταν πολύ σαφείς, αυτό που προείχε ήταν να
θριαμβεύσει η ηθική και η δικαιοσύνη. Δεν έλειψαν βέβαια τα λάθη, η τεχνολογία
έδειξε για άλλη μια φορά τις ατέλειές της. Μερικοί πύραυλοι ξέφυγαν και έπεσαν
στο Δυτικό Τιμόρ, εκεί όπου είχαν καταφύγει οι πρόσφυγες. Μια νύχτα
βομβαρδίστηκε η πρεσβεία της Μαλαισίας στην Τζακάρτα, έφταιγαν πάλι οι χάρτες
της CIA.

Το περίεργο όμως ήταν ότι αυτά τα λάθη, όπως και ολόκληρη η επιχείρηση, δεν
ξεσήκωσαν αυτή τη φορά πολλές διαμαρτυρίες στη Δύση. Το κλασικό επιχείρημα για
«τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά» είχε αποδυναμωθεί, οι διανοούμενοι δεν
έδειχναν να πολυενδιαφέρονται, ο Πέτερ Χάντκε δεν έκανε ούτε μία δήλωση, ο
Τσόμσκι δεν έδωσε ούτε μία συνέντευξη! Το Internet έμοιαζε κι αυτό να
κοιμάται. Οι μόνοι που εξέφρασαν την οργή τους για τους βομβαρδισμούς ήταν ο
Κίσινγκερ, ο Έντουαρντ Λούτβακ και κάτι οικονομικοί αναλυτές που
προειδοποίησαν για τους κινδύνους της αστάθειας σε ολόκληρη την Ασία. Μα κι
αυτοί σώπασαν γρήγορα, όταν ο πρόεδρος Χαμπίμπι δέχθηκε την εγκατάσταση μιας
ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, ο ινδονησιακός στρατός αποσύρθηκε στους
στρατώνες και όσοι Τιμορέζοι είχαν απομείνει βάλθηκαν να ξαναχτίζουν τα σπίτια
τους και να γλείφουν τις πληγές τους.

Με την κυνική δήλωσή του ότι «επειδή βομβαρδίσαμε το Κόσοβο, δεν σημαίνει πως
θα βομβαρδίσουμε και το Ντίλι», ο Σάντυ Μπέργκερ τοποθέτησε οριστικά το
παραπάνω σενάριο στον χώρο της πολιτικής φαντασίας.