Στο μενού μας όλα τα δηλητήρια

Για πρώτο πιάτο, παραβρασμένα μακαρόνια. Για δεύτερο, ένα βελγικό κοτόπουλο
με διοξίνες. Σαλάτα από ντομάτες που έχουν υποστεί γενετική επεξεργασία,
συνοδευόμενη από ψωμί άγνωστης περιεκτικότητας. Για το τέλος, τυρί «πλαστικό»
που θα πρέπει να μην έχει καμιά απολύτως μυρωδιά, και πουτίγκα σοκολάτας από
φυτικά λίπη.

Εκδήλωση διαμαρτυρίας. Γάλλοι αγρότες αφήνουν ελεύθερα εκατοντάδες κοτόπουλα στους δρόμους του Αρά, στη Βόρεια Γαλλία, διαμαρτυρόμενοι για την πτώση των τιμών μετά το σκάνδαλο των διοξινών

Αυτό είναι λίγο-πολύ το μενού που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει παρασκευάσει μήνα με
μήνα, οδηγία με οδηγία, παρανομία με παρανομία, συμβιβασμό με συμβιβασμό. Αν η
καλοσχεδιασμένη αυτή επιχείρηση δεν ανακοπεί, σημειώνει η «Ρεπούμπλικα», θα
ανατραπούν διατροφικές συνήθειες αιώνων, θα εξαφανιστούν συνταγές που
χρονολογούνται από την Αναγέννηση, θα χάσουν τη δουλειά τους χιλιάδες μάγειροι
και τεχνίτες. Θα λάβει τέλος, με λίγα λόγια, η μεσογειακή δίαιτα που μόνο
ευεργετικές συνέπειες είχε μέχρι τώρα και μόνο ύμνων έχει τύχει από τον διεθνή Τύπο.

Οι νέες οδηγίες στον τομέα της διατροφής που επεξεργάζονται οι Βρυξέλλες
αποτελούν μια πραγματική επανάσταση. Μια επανάσταση που άρχισε από τη βάση: το
ψωμί. Στις αρχές Φεβρουαρίου αποφασίστηκε η πλήρης απελευθέρωση του τομέα
αυτού. Ο κατάλογος των συστατικών που επιτρεπόταν να έχει κάποτε το ψωμί
μπορεί θαυμάσια να πεταχτεί στα σκουπίδια: ο κάθε βιομήχανος μπορεί να κάνει
ό,τι θέλει, να χρησιμοποιεί όποιο συστατικό θέλει, αρκεί να μη δηλητηριαστεί ο καταναλωτής.

Έπειτα ήλθε η σειρά των ζυμαρικών. Τον περασμένο Μάρτιο, προσέφυγε στο Εφετείο
μια εταιρεία που καταδικάστηκε για νοθεία επειδή πούλησε μακαρόνια με
περιεκτικότητα σε αλάτι μεγαλύτερη από εκείνη που ορίζει η ιταλική νομοθεσία.
Η εταιρεία δικαιώθηκε, αφού της εθνικής νομοθεσίας υπερισχύει η κοινοτική, για
την οποία αυτά τα μακαρόνια είναι νόμιμα, όπως νόμιμα (και νόστιμα) είναι για
τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών τα μακαρόνια που δεν παρασκευάζονται με
σκληρό σιτάρι ­ το μόνο σιτάρι που συγκρατεί το άμυλο χωρίς το τελικό προϊόν
να κολλάει. Ανοίγει έτσι ο δρόμος για την εισαγωγή μακαρονιών από χώρες όπως η Μαλαισία.

Σε ό,τι αφορά το κρέας, η Ευρωπαϊκή Ένωση αύξησε μετά το πρόσφατο σκάνδαλο των
διοξινών το όριο των PCB (προάγγελοι των διοξινών) που μπορούμε να τρώμε. Η
επιτρεπτή ποσότητα ήταν μέχρι πρόσφατα 100 νανογραμμάρια ­ τώρα διπλασιάστηκε.

Σοκ προκάλεσε στην Ιταλία και η ετυμηγορία των Βρυξελλών για το κακάο: μπορεί
πλέον να ονομάζεται σοκολάτα μια πλάκα παρασκευασμένη από ένα περίεργο μείγμα
στο οποίο η περιεκτικότητα σε φυτικά λίπη μπορεί να φθάνει ακόμη και το 5%.
Και όποιες χώρες δεν συμφωνούν, όπως η Ιταλία και η Ισπανία, που επιμένουν να
αποκαλούν σοκολάτα μόνο το προϊόν που παρασκευάζεται από κακάο, αντιμετωπίζουν
τον κίνδυνο να παραπεμφθούν ανά πάσα στιγμή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Το τελευταίο πλήγμα αφορά το μέλι, που αντιμετωπίζεται από την τελευταία
οδηγία των Βρυξελλών ως ένα βιομηχανικό προϊόν δεύτερης κατηγορίας. Ο
καταναλωτής δεν θα έχει δικαίωμα να γνωρίζει πλέον την προέλευση του μελιού
και τα άνθη από τα οποία παρασκευάζεται, ούτε ορίζονται συγκεκριμένα ποιοτικά
κριτήρια για να αποφεύγεται η νόθευσή του.

«Μια Ευρώπη, σαν εμπόρευμα»

«Πρόκειται για σκανδαλώδεις αποφάσεις, ιδιαίτερα μάλιστα αν λάβει κανείς υπόψη
τις θεωρητικές εξαγγελίες της Ένωσης», σημειώνει ο Ιταλός υπουργός
Περιβάλλοντος Έντο Ρόνκι. «Τα προϊόντα μας είναι καλύτερα από τα δικά τους και
οι ευρωκράτες θα το καταλάβουν», συμπληρώνει ο υπουργός Υγείας Ρόζι Μπίντι.

Μα οι υπουργοί Υγείας των χωρών-μελών της Ε.Ε. δεν έχουν εν τέλει φωνή στις
Βρυξέλλες; «Αυτό είναι το πρόβλημα», απαντά ο Μπίντι στη «Ρεπούμπλικα». «Η
Ιταλία αντιμετωπίζεται σήμερα ως μία ανωμαλία επειδή υπερασπίζεται την
ποιότητα των προϊόντων της. Οι αρειανοί όμως δεν είμαστε εμείς, εμείς είμαστε
υπερήφανοι που αντιπροσωπεύουμε μια συνέχεια σε σχέση με την Ευρώπη που ήθελαν
οι ιδρυτές της και που θέλουν σήμερα οι πολίτες της.

Αυτό που κυριαρχεί όμως σήμερα είναι μια οικονομίστικη Ευρώπη, μια Ευρώπη που
αντιμετωπίζεται σαν εμπόρευμα».