Ένα κορίτσι που το φώναζαν … «μαστρο – Βίκυ»

Η δουλειά της απαιτεί στιβαρότητα και σωματική ρώμη ­ προνόμια γένους
αρσενικού ­ και η Βίκυ δεν διαθέτει τίποτα από τα δύο. Δεν έχει «ανοιχτές»
πλάτες και μυώδη μπράτσα, ούτε «αντρικές» συμπεριφορές και στάσεις. Αντιθέτως,
είναι τόσο λεπτοκαμωμένη που αν κάποιος την πρωτοσυναντήσει σ’ ένα χώρο
εκτός… συνεργείου, ούτε που θα μπορούσε να διανοηθεί ότι το επάγγελμα στο
οποίο εξειδικεύεται είναι… μηχανικός αυτοκινήτου!

Βίκυ Ξυνού: «Κάθε νέα κατάσταση θέλει χρόνο και εξοικείωση…». – Η έλλειψη μυϊκής δύναμης είναι ένα πρόβλημα, αλλά «όσο πάω δυναμώνω και χρειάζομαι λιγότερη βοήθεια…». – Αεικίνητη, προσηλωμένη σε ό,τι κάνει, βρίσκεται εκεί που τη χρειάζονται…. – Και όπου χρειάζεται, βοηθάει ή την βοηθούν!

Είκοσι τριών χρόνων. Μαλλιά ξανθά και μακριά μαζεμένα σε αλογοουρά ­ με δυο
ατίθασα τουφάκια διαρκώς να ξεφεύγουν ­ άσπρο μπλουζάκι και γκρίζα φόρμα
δουλειάς μουν-

τζουρωμένα, χέρια που δεν προσφέρονται αυτή τη στιγμή για… χειραψίες με τα
ειδικά γάντια και δύο ολοκάθαρα γαλανά μάτια. «Ένα κορίτσι σε συνεργείο,
είναι… θέμα», αστειεύομαι μαζί της κι εκείνη με κοιτάζει με απορία, γιατί
δεν βρίσκεται δέκα ώρες τη μέρα στο συνεργείο γιατί θέλει να είναι «θέμα»…

Την παρατηρώ, ώρα πολλή πριν μας ευνοήσουν οι συνθήκες και καταφέρει να κλέψει
λίγο χρόνο να μιλήσουμε… Αεικίνητη, σοβαρή και προσηλωμένη σε κάθε της
κίνηση, να απαντά με χαμόγελο πάντα και περισσότερη προσπάθεια σε κάθε
στιγμιαία ένταση και αναποδιά… Κυρίαρχα στοιχεία του μεσημεριού, ο φόρτος
δουλειάς και η αποπνικτική ζέστη. Τρία αμάξια… μισοδιαλυμένα στο εσωτερικό
του συνεργείου. Αναρίθμητα άλλα αραδιασμένα στον περιβάλλοντα χώρο. Υπάρχει
προγραμματισμός δουλειάς αλλά υπάρχουν και τα έκτακτα, ο χρόνος πιέζει
δευτερόλεπτο δεν χάνεται ­ όπως και να ‘χει οι πελάτες πρέπει να πάρουν στην
ώρα τους τα αυτοκίνητά τους! Ο Ανδρέας παραχωρεί διαρκώς αρμοδιότητες στη Βίκυ
που τη μια φέρνει τα κατάλληλα εργαλεία, την άλλη χώνεται κάτω από ένα αμάξωμα
και λύνει ένα εξάρτημα, την άλλη στέκεται στο πλευρό του Δημήτρη, μαζί να
«ευθυγραμμίσουν» το ένα αυτοκίνητο, να φορτίσουν την μπαταρία του άλλου ή
βοηθά παραδίπλα τον Στέλο που είναι λουσμένος στον ιδρώτα ­ ο ένας να κρατά τα
«μπόσικα» και ο άλλος να ξεβιδώνει τις βίδες…

Η εικόνα δείχνει ιδανική αλλά «ιδανικό» και «τέλειο» δεν υπάρχει. Πολύ πριν
φθάσει η Βίκυ Ξυνού, ως βοηθός μηχανικός στο συνεργείο της ΤΟΥΟΤΑ Αμφιθέας,
έφτασε το βιογραφικό της «που ήταν μεγάλη έκπληξη αλλά και μεγαλύτερη
πρόκληση», ομολογεί γελώντας ο διευθυντής του καταστήματος Θοδωρής Κατσιρούμπας.

Το βιογραφικό

Το βιογραφικό που πήρε στα χέρια του, τρεις μήνες πριν, ο κ. Κατσιρούμπας,
μιλούσε για μια απόφοιτη λυκείου με πολύ καλή γνώμη ηλεκτρονικών υπολογιστών
που είχε αποκτήσει την ειδικότητα του τεχνικού αυτοκινήτων «είχε κάνει
εξειδικευμένες σπουδές δυόμισι χρόνων σε ΙΕΚ, είχε παρακολουθήσει απίστευτες
ώρες σεμιναρίων σε Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης για μηχανικός αυτοκινήτων
και για υγραεριοκίνηση αυτοκινήτων, είχε γνώσεις τεχνολογίας συγκολλήσεως,
ειδικότα φρεζοτορναδόρων και είχε ήδη περιοδική πρακτική εμπειρία σε
συνεργεία…». Το κυριότερο, η Βίκυ δεν έστειλε με το ταχυδρομείο αλλά είχε το
θάρρος να πάει μόνη της το βιογραφικό «θάρρος που δεν συναντάμε εύκολα ούτε σε
άνδρες. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η κοπέλα ήταν μέλος πολύτεκνης
οικογένειας, κέντρισε το ενδιαφέρον μας και κλείσαμε μαζί της το ραντεβού της
συνέντευξης που ήταν καθοριστικό γιατί ήξερε να υποστηρίξει όσα ήθελε και να
προβάλει, να “πουλήσει” σε μια εταιρεία τις δυνατότητές της…».

Θα βοηθήσει τον Δημήτρη να «τελειώνουν» με το ένα αυτοκίνητο…

Όταν το θέμα τέθηκε στο τμήμα προσωπικού, έπεσε… αμηχανία. Ποτέ ξανά δεν
δούλεψε σε συνεργείο της εταιρείας γυναίκα και υπήρχαν καυτά «σημεία» που
έπρεπε να προβλεφτούν. Υπήρξαν πολλά ερωτήματα και ενστάσεις και το θέμα δεν
ήταν τόσο αν και κατά πόσο θα άντεχε η Βίκυ, σε ένα χώρο καθαρά
ανδροκρατούμενο, αλλά πόσο θα «άντεχαν» και πώς θα την αποδέχονταν οι άνδρες
συνάδελφοί της και φυσικά τι εντύπωση θα έκανε η γυναικεία της φιγούρα και πώς
θα την «έβλεπαν» οι πελάτες του συνεργείου: «μια νεαρή κοπέλα έπρεπε να
επιβιώσει σ’ ένα χώρο που δουλεύουν σκληρά δέκα μηχανικοί, σ’ ένα χώρο που δεν
είναι ακαδημαϊκού ή πανεπιστημιακού επιπέδου, η γλώσσα είναι σκληρή και καμιά
φορά ακραία και οι συμπεριφορές απότομες… Οι άνδρες μηχανικοί έπρεπε ξαφνικά
να αποδεχθούν ανάμεσά τους την ύπαρξη μιας γυναίκας που θα είχε τις ίδιες
ευκαιρίες για εξέλιξη αλλά εκείνοι θα την εκπαίδευαν, θα της μάθαιναν
τεχνικές, θα της έδειχναν όλα όσα δείχνουν και σε έναν άνδρα εκπαιδευόμενο,
αλλά όπως και να ‘χει όχι με τον ίδιο τρόπο, την ίδια γλώσσα, την ίδια συμπεριφορά…».

To πείραμα πέτυχε

Θοδωρής Κατσιρούμπας: «Μια νεαρή κοπέλα έπρεπε να επιβιώσει σ’ έναν ανδροκρατούμενο χώρο, με σκληρή και καμιά φορά ακραία γλώσσα και απότομες συμπεριφορές…»

Το «πείραμα» έδειχνε τολμηρό και ο στόχος της εταιρείας ήταν να πείσει τους
ανθρώπους της να έχουν ουσιαστική και όχι επιβαλλόμενη συμμετοχή. Στο
κάτω-κάτω, μια γυναίκα «μπορούσε να διατηρήσει καλύτερα και τις έξωθεν
εγγυήσεις του καταστήματος, είναι από τη φύση της πιο νοικοκυρεμένη, μπορεί να
προβλέψει πράγματα και καταστάσεις». Η κουβέντα με τους άνδρες μηχανικούς
απέδωσε, η Βίκυ άρχισε να δουλεύει στο συνεργείο. Δυόμισι μήνες μετά, τα
πράγματα δεν είναι ακόμα εύκολα και το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο κ.
Κατσιρούμπας είναι «ότι αυτή τη στιγμή περνάμε σε μια δεύτερη φάση, η πράξη
αποδεικνύει ότι δεν είναι καθόλου απλό να πείσεις άνδρες μηχανικούς να
διοχετεύουν τις γνώσεις και την τεχνική τους σε ένα κορίτσι, δεν είναι εύκολο
να αποδεχθούν μια τόσο «άγνωστη» κατάσταση και να εκχωρήσουν την πείρα τους,
σου θέτουν π.χ. το πρόβλημα ότι για να ξεβιδώσει μια βίδα ένας άνδρας
μηχανικός θέλει ένα δευτερόλεπτο και η κ. Ξυνού μπορεί να θέλει δύο ή τρία και
τότε πρέπει να τους θυμίσεις (και να θυμίσεις και στον ίδιο σου τον εαυτό)
ποιος ήταν ο αρχικός στόχος, ότι με την πρόσληψη μιας γυναίκας, κάνουμε μια
τομή και κάθε τομή θέλει προσπάθεια και ευκαιρίες…».

Τελικά οι 75 τελευταίες μέρες στη ζωή της Βίκυς και των δέκα ανδρών του
συνεργείου, είναι γεμάτες εκπλήξεις! Ξαφνικά η Βίκυ μπορεί να κάνει πράγματα
που κανείς δεν πίστευε ότι μπορεί να κάνει! Εκεί που οι περισσότεροι περίμεναν
την αποτυχία, εκείνη τα καταφέρνει. Μπορεί να χρειάζεται «βοήθεια» ­ κυρίως
τη… μυική, των συναδέλφων της όπου εκείνη ακόμα υστερεί κι αυτό ήταν φυσικό
και αναμενόμενο ­ αλλά τα καταφέρνει και χωρίς αυτήν όταν… στριμώχνεται.
Γεγονός πάντως είναι ότι η αίσθηση που κυριαρχεί είναι μάλλον αυτή της
επιτυχίας του εγχειρήματος «αφού βλέπουμε ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα η
Βίκυ Ξυνούυ θα μπορεί να είναι μηχανικός του τεχνικού μας τμήματος, τόσο καλή
και αποδοτική όσο και οι άνδρες συνάδελφοί της. Οι μέχρι τώρα επιδόσεις της
είναι ανέλπιστα καλές και λύνουμε ένα – ένα τα προβλήματα που συναντάμε,
σπάζοντας σιγά – σιγά την κατεστημένη εικόνα ολόκληρων δεκαετιών…».

Το μεγαλύτερο ρίσκο που πήρε η εταιρεία, ήταν «πώς θα αντιδρούσαν οι πελάτες
μας και πώς θα εμπιστεύονταν το αυτοκίνητό τους σε μια γυναίκα. Έτσι
αποφασίσαμε ότι μέχρι να εξοικειωθούν οι πελάτες μας με την καινούργια εικόνα,
τις αποφάσεις ­ και την ευθύνη ­ θα τις έπαιρνε ο υπεύθυνος εργοδηγός και θα
εκχωρούσε σε εκείνη αρμοδιότητες. Πήγαμε καλά και σ’ αυτό το θέμα. Κάποιοι
πελάτες είπαν διστακτικά “μα μια κοπέλα θα κάνει σέρβις στο αυτοκίνητό μου;”
και τους εξηγήσαμε ότι δεν είναι μια κοπέλα που τυχαία περνούσε απ’ έξω, είναι
βοηθός μηχανικός με πολλές γνώσεις και απευθύνεται για κάθε της πράξη και
τεχνική στον εργοδηγό της…».

Διστακτικές

Παραδόξως, οι γυναίκες που αποτελούν πια και το 35% των πελατών στην αγορά
αυτοκινήτων δείχνουν μεγαλύτερη διστακτικότητα από τους άνδρες ­ στη θέα μιας
γυναίκας μηχανικού: «έχουμε όλο και περισσότερες γυναίκες πελάτες και αυτό
μπορεί να μας οδηγήσει σαν εταιρεία και στη δημιουργία νέων υπηρεσιών. Μια
μηχανικός, όπως η Βίκυ και μελλοντικά στη θέση της και άλλες γυναίκες θα
μπορούν να παραδίδουν τα νέα αυτοκίνητα στους πελάτες και να τους εξηγούν τα
τεχνικά χαρακτηριστικά τους, θα μπορούν να κάνουν σεμινάρια αλλαγής ενός
λάστιχου σε γυναίκες που αγνοούν τον τρόπο ή να τους δείχνουν απλές
διαδικασίες συντήρησης του αυτοκινήτου που έως τώρα οι γυναίκες αναθέτουν σε άλλους…».

Η Βίκυ δεν έχει κανένα «προνόμιο» ­ λόγω φύλλου ­ στη δουλειά της. Δουλεύει
τις ίδιες ώρες με τους άνδρες συναδέλφους της, κάτω από την ίδια πίεση και
ένταση. Κανείς δεν της «χαρίζεται» κι αυτό την ικανοποιεί ιδιαίτερα. Γελάει
όταν της επισημαίνω «κι όμως, προσέχουν πώς μιλάνε και αποφεύγουν να βρίζουν
μπροστά σου». «Χαίρομαι γι’ αυτό» απαντά δίχως σκέψη. «Ακόμη και ένα συνεργείο
χρειάζεται περισσότερο πολιτισμένο περιβάλλον. Πιστεύω ότι μια γυναικεία
παρουσία μπορεί να βοηθήσει σ’ αυτό. Είναι τόσο σημαντικό να υπάρχει αποδοχή
και σεβασμός ανάμεσα σε ανθρώπους που συνεργάζονται».

Εκτός από την διαφορά… μυών, δεν βλέπει, επιμένει, διαφορές ανάμεσα σε
άνδρες και γυναίκες. Η ίδια έχει μπει στο πνεύμα της δουλειάς και προσπαθεί
όλο και περισσότερο. Η επιλογή της, άλλωστε δεν ήταν τυχαία και ούτε θέλει να
υπάρξει ως μηχανικός αυτοκινήτων μόνο για βιοποριστικούς λόγους: «το
αυτοκίνητο είναι ένα αντικείμενο δουλειάς με απεριόριστες δυνατότητες. Είμαι
άνθρωπος που θέλει κίνητρα για να υπάρξει σ’ ένα χώρο. Δεν αντέχω τη μονοτονία
­ να κάθομαι επτά ώρες σε μια καρέκλα. Μου αρέσει η κίνηση, η εναλλαγή και με
κρατά σε εγρήγορση το γεγονός ότι υπάρχει συνεχής εξέλιξη και κάθε μέρα θα
μαθαίνω και κάτι καινούργιο…».

Είναι σαφής, με καθαρή και γρήγορη σκέψη. Είναι πάντα θετική, λέει στη ζωή
της. Δεν βλέπει γκρίζες ή ασπρόμαυρες εικόνες, μόνο χρωματιστές και είναι στη
φύση της να επηρεάζει θετικά τα πράγματα και τους ανθρώπους. Ούτε που την
αποθάρρυνε το γεγονός της συνύπαρξής της μόνο με άνδρες ­ «πραγματικά μου
έχουν φερθεί άψογα. Μπορεί να δυσκολεύονται λίγο, αλλά κάθε καινούργια
κατάσταση θέλει χρόνο και εξοικείωση». Αλλά θα ‘θελε, μου εξομολογείται, να
υπήρχαν στον τομέα της κι άλλες γυναίκες ­ «πιστεύω ότι θα υπάρξουν στο
μέλλον». Έτρεμε στην αρχή τα λάθη που έκανε, «αλλά κατάλαβα ότι για να αποφύγω
τα λάθη, έπρεπε να είμαι ακόμα περισσότερο προσεκτική και είμαι». Έχει μια
δίψα να μάθει, να διδαχθεί όλο και περισσότερο, να μην προδώσει όσους την
εμπιστεύτηκαν, αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό. Ξαφνιάστηκαν στην αρχή οι
φίλοι, οι γονείς και τα αδέλφια της, «αλλά όλοι με στήριξαν και με παρότρυναν.
Η μητέρα μου δυσκολεύτηκε λίγο περισσότερο και συχνά τραγουδά εκείνο το
τραγούδι που λέει “Τα μουντζουρωμένα χέρια είναι και τα τιμημένα” και γελάμε…».

Η επικοινωνία

Τελικά, ξέρει να χειρίζεται τα θέματα επικοινωνίας με τους ανθρώπους κι αυτό
είναι ίσως το μεγαλύτερο προσόν της. Γελαστά και ζωηρά τα μάτια της δεν λένε
ψέματα. Απαντά δίχως υπεκφυγές, παραδέχεται κάποιες μικροαπογοητεύσεις, αλλά
τις χρεώνει στον εαυτό της, «αφού τα παίρνω όλα τοις μετρητοίς» και πιστεύει
ότι η επιλογή της είναι επιλογή ζωής. «Μέλλον χωρίς εξειδίκευση δεν υπάρχει»
για τη Βίκυ, που στο πλαίσιο της προσπάθειάς της για το καλύτερο, κάνει
εντατικά μαθήματα Αγγλικών, «αφού οι γονείς μου δεν είχαν τη δυνατότητα να
στείλουν εμένα και τα τέσσερα αδέλφια μου σε φροντιστήρια τα χρόνια του
σχολείου. Η εκμάθηση των Αγγλικών, που νιώθω ότι θα μου φανούν πολύ χρήσιμα
στο μέλλον, είναι για μένα η δεύτερη προτεραιότητα ­ μετά τη δουλειά μου…».

Κατά τ’ άλλα και εκτός συνεργείου είναι μια κοπέλα της ηλικίας της. Που
δραπετεύει τα Σαββατοκύριακα ­ για μικρές δροσερές ανάπαυλες. Ντύνεται ανάλογα
με τις στιγμές ­ με μπλου τζιν, φουστίτσες ή και «κυριλέ» φορέματα. Έχει
φίλους που υπεραγαπά και πάθος με τις συζητήσεις. Οδηγεί καρτ και ασχολείται
μαζί τους και μηχανολογικά. Παίζει μπάσκετ, αλλά και αρμόνιο και οκαρίνα. Και
χαμογελά ­ πολύ συχνά! Η Βίκυ είναι ένας άνθρωπος που έχει σίγουρο μέλλον…