ΔΡΟΜΟΙ

«Η ζωή είναι άδικη»…

… είχε πει κάποτε ο πρόεδρος Τζων Κέννεντυ. Ήταν στο ταξίδι του στο
Βερολίνο, τότε που είχε κερδίσει τους (τότε ακόμα) Δυτικογερμανούς με το
περίφημο «Είμαι κι εγώ Βερολινέζος». Με κάποια δόση φιλοσοφικής διάθεσης είχε
πει επίσης: «Υπάρχουν ανισότητες στη ζωή. Μερικοί άνδρες δεν γυρίζουν από τον
πόλεμο. Μερικοί άλλοι επιστρέφουν τραυματίες, ενώ πολλοί είναι εκείνοι που δεν
πήγαν στον πόλεμο». Την αδικία της ζωής έχει γνωρίσει και η δυναστεία των
Κέννεντυ. Μια οικογένεια που είχε τα πάντα ­ πλούτο και δόξα. Κατόρθωσε να
στείλει τα μέλη της σε κορυφαίες θέσεις. Από την άλλη, όμως, ποτέ δεν γνώρισε
αυτό που οι κοινοί θνητοί απολαμβάνουν. Τη λεγόμενη οικογενειακή γαλήνη.

Οι βίαιοι θάνατοι…

… της δυναστείας σκιαγραφούν στις στήλες των λαϊκών εφημερίδων μια μορφή
κατάρας, την οποία θυμήθηκαν, καθώς οι έρευνες των σωστικών συνεργείων μένουν
άπρακτες για την ανακάλυψη του μικρού αεροσκάφους του Τζων-Τζων, που χάθηκε
μαζί με τον ίδιο, τη σύζυγό του και την αδελφή της. Δεν είναι που πέθαναν
τρεις νέοι άνθρωποι με ζηλευτό μέλλον, αλλά για μια ακόμα φορά είναι που
πεθαίνει το όνειρο των Κέννεντυ. Για να επιστρέψουν όλα εκείνα τα φιλοσοφικά
γιατί. Είναι μερικά γεγονότα που αν τα δεις από μια συγκεκριμένη γωνία,
σχηματίζουν αυτό που είχε χαρακτηριστεί η «κατάρα των Φαραώ». Στη συγκεκριμένη
περίπτωση, η τραγωδία συνέβη από κακή εκτίμηση ­ ή υπερεκτίμηση των
δυνατοτήτων του πιλότου. Ένας άπειρος πιλότος ταξιδεύει στο απόλυτο σκοτάδι
μιας ομιχλώδους νύχτας. Για να ξαναθυμηθούμε ένα άρθρο του Τομ Γουίκερ στους
«Νιου Γιόρκ Τάιμς» πριν από πολλά χρόνια με τίτλο «Οι Κέννεντυ Χωρίς Δάκρυα».
Σ’ αυτό τόνιζε ότι κανένας σε λίγα χρόνια δεν θα θυμάται τι είδους πρόεδρος
ήταν ο Τζων Κέννεντυ, αλλά ότι έφυγε βίαια και ξαφνικά από τη ζωή από τις
δολοφονικές σφαίρες.

Η ιστορία…

… επαναλαμβάνεται με τον «χαρισματικό πρίγκιπα», όπως αποκαλούσαν τον
Τζων-Τζων τα λαϊκά φύλλα. Για τον οποίο τώρα πια θα ειπωθούν και θα γραφτούν
πολλά. Ας ελπίσουμε πως δεν θα επαναληφθεί το φαινόμενο της «Λαίδης Ντι». Ήδη
έχει αρχίσει να λέγεται πως ετοιμαζόταν να διεκδικήσει τη θέση του γερουσιαστή
της Νέας Υόρκης, αλλά τον πρόλαβε η Χίλαρυ Κλίντον.

Ο Τζων-Τζων…

… όμως, δεν έδειχνε να έχει βλέψεις στην πολιτική. Ήθελε να γίνει εκδότης
και η προσπάθειά του μένει στη μέση, επειδή δεν την ολοκλήρωσε. Και το
περιοδικό «Τζωρτζ», που προσπαθούσε να δει με σοβαρότητα όσα φαιδρά
διαδραματίζονται γύρω από την πολιτική. Παρόλο που δεν ήταν λίγοι εκείνοι που
έλεγαν, πριν ακόμα συμβεί η τραγωδία, ότι η προσπάθεια του νεαρού Κέννεντυ να
πάρει ένα μικρό μερίδιο από την εκδοτική πίτα, είναι καταδικασμένη. Παρόλο που
το «Τζωρτζ», με κυκλοφορία που ξεπερνούσε τα 400.000 φύλλα, ήταν πολύ πιο
μπροστά από όλα τα άλλα πολιτικά περιοδικά των ΗΠΑ, ακόμα και οι φανατικότεροι
αναγνώστες του υποστηρίζουν ότι ασχολείται με πολιτική επιφάνειας και με
μπόλικες δόσεις από Χόλυγουντ. Μόνο που στα άρθρα του επιμένει ότι η
Ουάσιγκτον δεν είναι το μόνο μέρος για να ασκήσεις πολιτική.